Քայլելիս նա միշտ մտածում էր..կամ ավելի ճիշտ...

Նրա նյարդային շարժումները մատնում էին սեփական մտազբաղությունը։Անհանգիստ ու արագ քայլերով այսուայն կողմ գնալով նա մի հսկայական բաժակի մեջ դրա 1/4-ի չափ թեյ լցրեց ու սկսեց ըմպել առանց շաքար ավելացնելու։Դեռ երեխա ժամանակ առանց շաքարի կամ գոնե առանց մոր պատրաստած մուրաբայի թեյը նրան առնվազն անճոռնի էր թվում,իսկ այժմ շարունակելով կոխրճել  արդեն մի քիչ մաշված գորգը`նա մատներով ամուր պահել էր եռացող բաժակն ու մոռացել դրա մասին...
Նա քայլելիս միշտ մտածում էր։Կամ ավելի ճիշտ մտածելիս միշտ քայլում։Երբեմն նույնիսկ ցանկանում էր պրոֆեսորներին խնդրել նրանց հարցերին պատասխանելու համար մտածել ոչ թե երկու րոպե`նստած,այլ քայլելով`32 վայրկյան։

Ո՞րն է տարվա մեր եղանակը...

Ես սիրում եմ ձմեռն ու շատ եմ սիրում։Սիրում եմ ձմռան սառը շունչս,սիրում եմ ձյունը։Ես սիրում եմ քայլել ձյան վրայով ու զրուցել նրա հետ։Ես պատմում եմ,իսկ նա`լուռ խրթում է ոտքերիս տակ։Նա նստում է ուսերիս,ծածկում է գլուխս,համբուրում է շուրթերս իր սառը շունչով..Ես սիրում եմ ձմռան խաղաղությունն ու ըմբոստությունն ու սիրում եմ նրա պարզությունը։Ես սիրում եմ ձմեռը...

Սակայն ձմռանը ես երբեմն կարոտում եմ գարնան ջերմությունը,կարոտում եմ ծաղիկների խայտաբղետ գույները...

Ես սիրում եմ գարունը։Սիրում եմ արևի`հոգիս լուսավորող ու սիրտս ջերմացնող ճառագայթները։Ես սիրում եմ գարնան կանաչը,պարզապես խենթանում եմ այդ գույների համար։Ես սիրում եմ գարնան ձնծաղիկները,ես սիրում եմ գարնան ծաղիկները։Լցնում եմ հոգիս ծաղիկների բույրով։Նրանք ողջունում են ինձ իրենց կյանքով լի աչուկներով ու ես սիրում եմ գարունը...

Սակայն գարնանը ես կարոտում եմ ամառվա ազատությունը,ընկերների հետ զբոսանքներն ու գրքերի հետ առանձնանալու հնարավորությունը։

Ես սիրում եմ ամառը։Ես սիրում եմ նրա կիզիչ արեգակը,սիրում եմ սիրելիիս հետ ամեն օր հանդիպել,նստել կանաչ-կանաչ խոտերին,թավալ գալ ծառերի տակ,զգալ բնության շունչը...Սիրում եմ վերցնել գրքերս,նստել հով պատշգամբում ու վայելելով զով քամին`տեղափոխվել մի նոր`գրքերի աշխարհ...Ես սիրում եմ ամառային մրգերն ու ես սիրում եմ ամառվա բույրը...

Ես սիրում եմ ամառը։

Սակայն այս երեք եղանակներից ամբողջովին տարբեր սիրով ես սիրում եմ..աշունը։Ես պարզապես անզօր եմ բացատրելու իմ զգացմունքները,ես աշնանն ապրում եմ ուրիշ կյանքով,աշնանը ես-ուրիշ ես եմ...Աշնանը ես սիրում եմ նրա գույները,բայց ոչ այնպես,ինչպես գարնանայինը։Ես սիրում եմ աշնան սառը շունչը,բայց ոչ այնպես,ինչպես ձմռանը։Ես սիրում եմ աշնանը նստել չոր տերևների վրա,ես պարզապես սրտիս տրոփյունով սպասում եմ աշնանը։Ա~խ,այնքան եմ ես կարոտել նրան,կարոտել եմ անգամ աշնանային հագուստս,աշնանային անձրևը,ամպոտ եղանակը...Կարոտում եմ աշնան խոր մռայլը։Ամենից շատ ես սիրում եմ Նոյեմբերը...Աշնան ամենագեղեցիկ շրջանը։Աշու~ն,ես սիրում եմ քեզ այնքա~ն շատ,դու երբեք ինձ համար միայնության խորհրդանիշ չես եղել,դու ինձ համար կյանքի մի նոր դուռ,ապրելու մի նոր ուժ ես տալիս։Աշուն,դու ես տարվա իմ եղանակը,տարվա մե~ր եղանակը։

Աշնանը ես`ես եմ..

Աշու՛մ,ես սիրում եմ քեզ...