Ժիզելի նոր կոշիկները

-Ժիզե՛լ,ե՛կ,տե՛ս,քեզ համար նոր կոշիկներ եմ գնել։
Փոքրիկ Ժիզելի միտքը սկսեց տենդագին աշխատել..նոր կոշիկներ...գնել։Սրտի անընդհատ արագացող դոփյունով Ժիզելը փոքրիկ տան մի անկյունից սկսեց վազել մորն ընդառաջ`գլխում շարունակ վերլուծելով մոր ասածը։Մարդու միտքը շատ արագ է աշխատում,այդ իսկ պատճառով այդ անվերջ փոքր տան մի ծայրից մյուսին հասնելու անվերջ քիչ ժամանակահատվածում Ժիզելը հացրեց ընկալել "գնել" բառը,որն իր համար հոմանիշ էր "նոր" բառին։Մայրիկը չասաց բերել եմ,նա ասաց գնել եմ...
-Դե,շուտ մոտեցի՛ր,փորձի՛ր,տե՛ս,հարմա՞ր է։
-Մա՞մ։
-Ասա՛։

-Սրանք Մոնեի կոշիկնե՞րն են։
-Չէ՛,աղջիկս,ես սրանք գնել եմ,փորձի՛ր,որ հանգստանամ։
Ժիզելին թվում էր,թե հիմա ուր որ է սիրտը դուրս կթռչի,դողացող ձեռքերով վերցրեց կոշիկն ու բնազդաբար հագավ,նա գրեթե ոչինչ չէր գիտակցում։Ինչպե՞ս էր մայրիկը գումար հայթայթել,որտե՞ղից էր գնել...Ժիզելի փոքրիկ գլխում միայն այս երկու հարցն էին տեղավորվում։
-Ոտքիդ շատ գեղեցիկ է նստում,իսկ հավանու՞մ ես։
Այս ի՞նչ հարց է տալիս մայրիկը Ժիզելին։Իհարկե հավանում է։Եվ դրա համար կա ամբողջ երեք պատճառ։Այդ ճտքավոր կոշիկները նոր են,հետո`դրանք Մոնեինը երբեք չեն եղել,իսկ վերջում Ժիզելը կարող են հպարտանալ տաք մորթիով ու Ի՛ր ճտքավոր կոշիկներով։Նա այլևս չէր ամաչի իր դասընկերներից։Չէ՞ որ նա այլևս չի կրում Մոնեի հին հագուստը։
-Հա՛,մա՛մ,բա ոնց։Ախր շատ սիրուն են,համ էլ շատ փափուկ։
Մայրիկի անկեղծ ժպիտը թույլ տվեց Ժիզելին այլևս այնքան արագ չմտածել այն երկու հարցի մասին։Նա կախել էր գլուխն ու նայում էր այդ մեծ ճտքավոր կոշիկներին,որոնց այնքան փոքր էին,սակայն Ժիզելի համար էին։Փոքրիկը հանեց դրանք,մեկ-երկու րոպե անթարթ հայացքով նայեց,ապա կրկին հագավ ու հանեց։
Երբ աղքատիկ ընթրիքից հետո նա իր քայլերն ուղղեց տան միակ անկողնուն (մայրը գետնին էր քնում,իսկ հայրիկը չգիտեմ որ գրողի ծոցն էր,համենայն դեպս Ժիզելի մայրը միշտ այդպես էր արտահայտվում),սկսեց մտածել հաջորդ օրվա մասին։Նա դասարան կմտնի ոչ թե հին,ոչ թե մաշված ու արդեն մի քանի տարած ու լրիվ քրքրված ճտքավոր կոշիկներով,այլ կմտնի իր ոտքերը լրիվ թարմ ու փափուկ կոշիկներով զարդարած։Իհարկե,բոլորը կզարմանան,կշնորհավորեն,կնախանձեն։Ու Ժիզելի բարալիկ շուրթերը թրթրացին`մի փոքր ժպիտ պատկերելով։

Իսկ քանի դեռ Ժիզելը քնած է,կցանկանայի մի քիչ պատմել նրա մասին։
Աղջիկն ընդամենը երկու տարեկան էր,երբ հայրը `տան միակ աշխատողը լքեց նրանց։Ժիզելը հորից գիտեր այնքան,ինչքան մենք.նա գրողի կամ գուցեև ուրիշ ինչ-որ մեկի ծոցում էր։Այդ օրվանից սկսեցին մոր ու զավակի ծանր օրերը։Ժիզելի մայրն ուներ անընդհատ անհանգստացնող սրտի ցավեր,սակայն անհրաժեշտ դեղեր խմելու դեպքում դրանք չքվում էին։Սակայն ցավերի փոխարեն չքվեց Ժիզելի հայրը,ու մայրը սկսեց աշխատանք փնտրել։Երեխային թողնում էր հարևան կնոջ մոտ,ում երեխաները Ժիզելին օգտագործում էին որպես խաղալիք,ծառա և այլն։Սական ո՛չ աղջիկը,ո՛չ մայրը ուրիշ ելք չունեին։Մայրը`Քեթրինը,իր անվանը չդավաճանելով անցավ բարոյապես մաքուր,սակայն ֆիզիկապես կեղտոտ աշխատանքի։Նա մաքրություն էր անում մի մեծահարուստի տանը,և բնականաբար և ոչ մի պատվածքում մեծահարուսները բարի չեն լինում։Սա էլ բացառություն չէր։Քեթրինը կոպեկներ էր ստանում,որոնք հազիվ էին բավարարում առօրյա սնունդ գնելու համար։Ժիզելը ստիպված էր կրել իր զարմուհու`Մոնեի հագուստը։Մոնեն իրոք գեղեցիկ էր հագնվում,սակայն երբ նրա իրերը հասնում էին Ժիզելին,դրանցից և ոչ մեկ գրեթե պիտանի չէր։Գրեթե,որովհետև Քեթրինն ինչ-որ կերպ դրանք կարկատում ու վերականգնում էր,որպեսզի իր դստրիկը գեթ մի ձեռք հագուստ ունենա։Ժիզելը մեծանում էր,ու օրօրի տեսնելով իր հասակակիցների փարթամացող տեսքը,գեղեցիկ ձեռագործ հագուստը անընդհատ ավելի ու ավելի կաշկանդվում ու ինքնամփոփ էր դառնում։Սակայն մոր բերած նոր ճտքավոր կոշիկները դուռ էին Ժիզելի համար,դուռ`դեպի կյանք,այն կյանք,որտեղ նա տեղ չուներ...Սակայն կոշիկները Ժիզելին սխալ կյանք պատմեցին...

Ժիզելն արթնացավ վատ տրամադրությամբ ու սրտի տարօրինակ ցավով։Մի պահ նրան թվաց,թե մահանում է,ու լուռ պառկած սպասում էր։Սակայն երբ հասկացավ,որ տարօրինակ ոչինչ տեղի չունեցավ,ու նա դեռ ոչ մի թունել ու առավել ևս դրա վերջում լույս չի տեսնում,որոշեց վեր կենալ։Պետք էր շուտ հագնվել ու դուրս գալ`դպրոց գնալու համար։Մայրիկը գումար չունի ավտոբուսին վճարելու համար։Բայց Ժիզելն այնքան էլ չէր այրվում դպրոց գնալու ցանկությունից։Բացի այդ տանը ցուրտ էր,փայտը վերջացել էր,իսկ մայրիկի աշխատավարձին դեռ շատ կար։Վերմակի տակ գոնե մի քիչ տաք էր..ու ապահով։Բայց արեգակի հետ մեկտեղ Ժիզելի գլխում ծագեց հիշողությունն,ու նա խելապատառ արագությամբ սկսեց հագնվել։Մոնեի տաբատն ու բլուզն արդեն հագին էին,հասել է ճտքավոր կոշիկներ հագնելու հանդիսավոր պահը...Երբ կոշիկներն արդեն ամուր ու տաք նստած էին Ժիզելի ոտքերին,միայն այդ պահին փոքրիկը նկատեց մոր կոշիկները։Բացի նրանից,որ դրանք հին էին,մաշված ու պոկված,դրանք նույնիսկ ճտքավոր չէին։Ժիզելն անմիջապես անհանգստացած ասաց.
-Մամ,ախր քո կոշիկները բոլորովին հին են,ու համ էլ մորթի չունեն։Բա չե՞ս մրսի։
-Չէ,սիրունս,մի՛ մտածիր,եթե ես իմանամ,որ քո ոտերը տաք են ու չոր,իմ ոտքերն էլ ապահով կլինեն։
-Հաստա՞տ։
-Իհարկե,իսկ հիմա հագի՛ր վերնահագուստդ,թե չէ կուշանանք։
Մոնեի վերնահագուստը...
Նրանք սկսեցին քայլել ձյան հաստ շերտի վրայով։Դեռևս շատ մութ էր,մարդիկ դեռ քնած էին,իսկ Ժիզելը երեխային հատուկ ոգևորությամբ իր նոր կոշիկներով հետքեր էր թողնում ձյան մեջ,խաղում էր դրանց հետ,թռվռում էր։Առաջին անգամ աղջիկն այսպիսի գոհունակությամբ կմտներ դասարան։
-Ժիզե՛լ,ամուր բռնի՛ր ձեռքս։
Նրանք փողոցն էին անցնում։Սա այն վերջին բաժանիչ հատվածն էր Ժիզելի նոր կոշիկների ու դպրոցի միջև։Նա իր ամբողջ ուժով բռնել էր մոր ձեռքը,նայում էր դպրոցին,սակայն պատկերացնում էր իր դասընկերների հիացած հայացքները։Վերջապես Ռենեն ուշադրություն կդարձներ իր վրա,իսկ Մարսելն այլևս չէր ծաղրի...
-Զգու՛յշ կլինես,-բղավեց Քեթրինը դպրոց վազող Ժիզելի ետևից,սակայն նա արդեն վաղուց ոչինչ չէր լսում...
(Կարող եք շարունակել ընթերցանությունն այս երաժշտության ներքո։)
-Բարև Ձեզ,Տիկի՛ն Մոռեն,-ասաց Ժիզելը անթարթ հայացքով նայելով ուսուցչուհուն ու սպասելով մի հիացական խոսքի։
Սակայն տիկինն անգամ չնկատեց փոքրիկին։Ժիզելը չվհատվեց,նա հասավ դասարան,մի հստակ քայլ արեց դեպի ներս ու բոլորին բարևելով`ասաց.
-Ողջու՛յն։
Ոչ ոք անգամ չշրջվեց,բոլորը խիստ զբաղված էին Ժիզելին անգամ մի վայրկյան ուշադրություն դարձնելու ու ողջյունին պատասխանելու համար...
Դժբախտաբար Ժիզելը նստում էր Ռենեի կողքին ու Մարսելի դիմաց։Փոքրիկն անընդհատ ապարդյուն փորձեր էր անում Մարսելի ծաղրանքներից խուսափելու ու Ռենե ուշադրությանն արժանանալու համար...
-Քրջոտիկն եկավ,հապա մի սրան նայեք,-ու լսվեց Մարսելի նողկալի ծաղրական ծիծաղը։
Ժիզելը,կրկին հուսահատվելով,սակայն ոչ հուսալքվելով,փորձեց անմիջապես պատասխանել Մարսելին ու ասել,որ ինքը քրջոտ չէ,որ ինքը նոր կոշիկներ ունի,այն էլ`ճտքավոր։
Սակայն այն օդը,որը Ժիզելը քաշեց ներս համարձակություն հավաքելու ու հանդիսավոր կերպով Միշելին վերջապես պատասխանելու համար,պատռեցին ու ճեղքեցին ինչ-որ սուր ձայն ու սիրտ կեղեքով մի ճիչ։Բոլորը հետաքրքրությունից դրդված նետվեցին պատուհանի մոտ։Ժիզելը,որպես դասարանի աքսորյալ,երեխաների խմբի ետևից փորձում էր մի կերպ առաջ գնալ ու տեսնել`այդ ինչ պատահեց։Հանկարծ լսվեց Ռենեի Ժիզելին կանչող ձայնն,ու վերջինս մոռացավ աշխարհում ամեն ինչ,սուր ձայնն ու վախեցնող ճիչն անմիջապեց չքվեցին,ու աշխարհի երեսին մնացին միայն Ռենեն ու Ժիզելը..Ռենեն ու Ժիզելը։Առաջին բանը,որ անցավ Ժիզելի մտքով այն էր,որ Ռենեն փաստորեն գիտե իր անունը։Այնուհետև Ժիզելը փորձում էր այնպես կանգնել,որ իր նոր կոշիկները հնարավորինս լավ երևան,ու Ռենեն նկատի դրանք։Մարդկային միտքն այնքան արագ է աշխատում։
-Ժիզե՛լ։
-Հա,Ռենե։
-Ժիզել,մեքենան մայրիկիդ է հարվածել։
Մի պահ Ժիզելը,տարված լինելով Ռենեի գեղեցիկ ձայնով,չհասկացավ,թե ինչ նկատի ուներ նա։Բայց...բայց երբ հասկացավ,որ Ռենեն իրեն դիմեց,ոչ թե մյուս աշակերտների զբաղվածությունից օգտվելով իր`փոքրիկ Ժիզելի հետ թաքուն խոսելու համար,այլ պարզապես ասելու...որ իր մայրը վթարի է ենթարկվել։Մարդու միտքը վտանգի պահին մթագնում է...ու երբ

Ժիզելը գիտակցեց,թե ինչ է նշանակում "մեքենան մայրիկիդ է հարվածել" արտահայտությունը,նա անմիջապես դուրս թռավ սենյակից ու սկսեց գլխապատառ կուլ տալ աստիճանները տենդագին մտածելով.

"Եթե պարոն Բոգարտը անգամ չհամաձայնի վաղաժամ վճարել մամայի աշխատավարձը,ես կվաճառեմ իմ կոշիկները,դրանց համար հաստատ վատ չեն վճարի,գոնե հիվանդանոցի գումարը կտանք։Ու բացի այդ մայրիկին հարվածող պարոնն էլ ստիպված կլինի վճարել ծախսերի համար,չէ՞ որ նա է մեղավոր վթարի համար"։
Երբ Ժիզելն արդեն ձյան վրա էր վազում,առավոտվա նման այլևս ուշադրություն չէր դարձնում դրա ուրախ ճրթճրթոցին։Նա նկատեց փողոցի մի ծայրում հավաքված մարդկանց,ու մտքի մեջ շարունակ ծախսերը հաշվելով,գումարել-հանելով արագացրեց վազքն ու հասավ մարդկանց ամբոխին։
-Հապա մի այս կնոջ կոշիկներին նայեք,դրանք լրիվ մաշված են։Ուրեմն,պարոն ոստիկան,արձանագրե՛ք։Կինը,մաշված ու պոկռտված կոշիկների պատճառով սայթաքել է սառցապատ փողոցի վրա։Սառույցի շերտի պատճառով մեքենայի վարորդը չի հասցրել արգելակել ու կնոջը ենթարկել է վրաերթի։Գործը փակված է։
Փոքրիկ Ժիզելը,հասկանալով,որ մայրը սայթաքել է ու ընկել է մեքենայի տակ,սայթաքել է պոկռտված կոշիկների պատճառով,անմիջապես մի որոշում կայացրեց։Նա ճեղքեց մարդկանց ամբոխը,խցկվեց նրանց արանքը,նստեց փակ աչքերով մոր կողքին ու բարձր ձայնով ասաց.
-Մա՛մ,չլացես,ես իմ կոշիկները կտամ քեզ,Մոնեի ճտքավոր կոշիկները դեռ կարելի է հագնել,միայն չտխրես,ես իմ նոր կոշիկները քեզ կտամ,ախր դրանց գումարով դու քեզ պետք է կոշիկ գնեիր,բայց չտխրես հանկարծ,ես մեծ սիրով կհագնեմ Մոնեինը,ես դրանք շատ եմ սիրում։
Կանայք սկսեցին արտասվել,տղամարդիկ`լուռ մրթմրթալ։Ժիզելը շարունակում էր մորը համոզել...չցանկանալով գիտակցել ու հասկանալ,որ նա իր կյանքում երբևիցե ամենաշատը կատի այդ ճտքավոր կոշիկներն ու իր հորը,որ գրողի կամ էլի ինչ-որ մեկի ծոցում էր...

Ամառային անձրև

 Սկիզբն ընթերցել այստեղ`Ամառային Անձրև Մաս 1
Մաս 2 Գլուխ 4



-Զարթնի՛ր,քնկոտ,այսօր քո օրն է,թե՞ որոշել ես քնած անցկացնել քո կյանքի ամենաերջանիկ օրը։
-Մա՛մ։
-Ասա՛,-ժպիտով պատասխանեց մայրիկը։
-Ես այսօր այնքա~ն երջանիկ եմ։
-Գիտեմ,գիտեմ,իսկ հիմա շուտ վեր կաց,պատրաստվի՛ր,այսօր այնքա~ն գործ ունես անելու։
Նա դանդաղ ու դեռ քնկոտ քայլերով մոտեցավ մեծ հայելուն,երկար ձգվեց ու հորանջեց,ու նայելով իր`պայծառ ու լուսավոր պեպեններով ծածկված վարդագույն այտերին,սեփական դեմքը զարդարեց փայլուն ժպիտով։
-Դու դեռ իմ կողքին ես,-կամաց շշնջաց Մարին ու կրկին ժպտաց`սրտում ինչ-որ թեթևություն զգալով։

-Մա՛մ,-ասաց զարդասեղանի մոտ նստած ու մի քանի կանանցով շրջապատված Մարին։
-Միայն չասես,թե վախենում ես։-Վախենու~մ եմ։ -Հիմարի՛կ,դու չպետք է այսօր վախենաս,դու պիտի այսօր երջանիկ լինես։
-Հա,գիտեմ,սակայն մի միտք ինձ հանգիստ չի տալիս։Ախր ամեն անգամ մի նոր բան գտնելիս մեկ ուրիշը մենք կորցնում ենք։
-Վախենու՞մ ես ազատությունդ կորցնելուց։
-Չէ՛,չէ՛,դա չէ խնդիրը,ես սիրում եմ նրան ու պատրաստ եմ ամբողջ կյանքում մնալ նրա կողքին։Սակայն սրտումս ինչ-որ մի բան այն չէ։Ասես վաղվանից ամեն ինչ այլ է լինելու։
-Դե դա բնականաբար։
-Չէ,խոսքը դրա մասին չէ,ասես այսօր ես կկորցնեմ շատ թանկ մի բան,սակայն ինքս դեռ չեմ գիտակցում,թե ինչ։
-Աղջի՛կս..
-Չէ՛,չէ՛,ես չեմ երկմտում,ես այսօր ամենաերջանիկ մարդն եմ։
-Ախ,Մարի՛,դու երբեք չես փոխվի,այդպես էլ չսովորեցիր մորդ չընդհատել,-ծիծաղելով ասաց մայրը։-Մարի՛,հավատա՛,ես քեզ հասկանում եմ։
Ու Մարին ժպտաց։Նրան շրջապատող կանայք սկսեցին հիշել իրենց հարսաներկան արարողությունները,իրենք զգացողություններն ու անցան բուռն քննարկման,սակայն Մարին արդեն այնտեղ չէր,Մարին երազում էր…

Գլուխ 5
Ամառային շոգ օր էր։ Բոլորը շքեղ էին,տոնական։Եկեղեցու բակը խցված էր տարատեսակ թանկարժեք մեքենաներով,զանազան օծանելիքների բույրերով ու մարդկային տարբեր էմոցիաներով։Եվ ահա Մարին իջավ մեքենայից,ոտքը ամուր դրեց գետնին,ու պարզ աչքերով նայեց իր ապագային։Նա մոտեցավ,ամուր բռնեց Մարիի ձեռքն ու ուղեկցեց եկեղեցի։Քայլ,քայլ…Մարին մոտենում էր իր երջանկությանը,մի քանի րոպե էլ ու Մարիի կյանքն ամբողջովին կփոխվեր։Երբ մտածելիս նա ասում էր ամբողջովին,նա հենց դա էլ նկատի ուներ…
-Տեր եմ,-լսվեց նրա թավշյա ձայնը։
-Հնազանդ եմ,-արձագանքեցին եկեղեցու պատերը Մարիի դողացող ձայնը։

Մարիի դողացող ձայնն ասես հրաման եղավ երկնքին,որ այն պատռվի կայծակի ձայնից։Մարիի դողացող ձայնն ասես հրաման եղավ կաթիլներին,որ երկնքի վերքից թափվեն ցած ու զարնվեն այն հողին,որի վրայով քայլեց Մարին։Ամառային շոգ օր էր,սակայն տեղում էր հորդառատ անձրև։Անձրևն եկավ ապացուցելու,որ ամառային տապ օրն էլ կարելի է թարմացնել անձրևով,որ կարելի է թաց կաթիլներին ներս թողնել ու թուլանալ,եթե նույնիսկ ինչ-որ մեկը ինչ-որ տեղ մահացավ…Անձրևը հոսում էր կաթիլ-կաթիլ`ասես լցվելով Մարիի հոգու մեջ։
«Բայց ախր ամեն անգամ մի նոր բան գտնելիս մեկ ուրիշը մենք կորցնում ենք։»

                                           ***
-Այս ու՞մ գեղեցկուհին է եկել իր տատիկին տեսության։Մարի՞։
-Հա՛,Մա՛մ,-ժպտալով արձագանքեց նա։
-Մարի՛,կարծում եմ,որ փոքր-ինչ սփրթնած ես,դա այդպե՞ս է։
-Գուցե,երևի հոգնածությունից է։Իսկ այ Լիլիթի այտերը պարզապես այրվում են։Նա իսկական փոքրիկ…
-Հրեշտակ է։Այս անգամ էլ թու՛յլ տուր ես քեզ ընդհատեմ,-ծիծաղելով ասաց մայրիկը։
-Մա՞մ,-փոքր-ինչ մտահոգ ու անվստահ ձայնով սկսեց Մարին։
-Հա՛,Մարի՛,դու առաջվա նման փոքրիկ չես,սակայն հրեշտակ ես։
-Չէ՛,դա նկատի չունեի,-առվակի նման զվարթ ծիծաղելով ասաց Մարին,-Կարելի՞ է մի հարց։
-Իհարկե,աղջի՛կս։
-Հիշու՞մ ես այն հեքիաթը,որ ինձ պատմեցիր,երբ դեռ երեխա էի։Դե այն հեքիաթը հրեշտակի,համբույրի,պեպենների մասին…
-Իհարկե հիշում եմ…
-Մա՛մ,դու էիր հորինել այդ հեքիաթը,թե՞…
-Թե ինչ..
-Լավ,ոչինչ հիմարություն էի ասելու։
«Թե՞ դա իրական էր…»
-Մարի՛,ես միշտ չեմ այսքան դժգույն եղել։
-Այսի՞նքն։
-Դու մոռացե՞լ ես,որ ես էլ եմ պեպեններ ունեցել…

Ամառային անձրև...

                                     Մաս 1
                             Գլուխ 1

-Մա՛մ,այս ի՞նչ է իմ այտերի վրա,այսքան շատ ու այսքան փոքրիկ։
-Մարի՛,աղջի՛կս,երբ դու ծնվեցիր,փոքրիկ մի հրեշտակ էիր…
-Հիմա էլ հրեշտակ չե՞մ,-վախեցած հարցրեց փոքրիկ Մարին։Իսկ մայրը բարի ու համբերատար ժպիտով պատասխանեց.
-Իհարկե հրեշտակ ես,գեղեցկուհի՛ս։Պարզապես արդեն այնքան փոքրիկ չես,ինչպես առաջ։Ո՞րտեղ կանգնեցի։Հա,երբ դու փոքրիկ,շատ փոքրիկ մի արքայադուստր էիր,Աստված ուղարկեց իր հրեշտակներից մեկին,որ պահպանի ու հսկի քեզ,չէ՞ որ դու այնքան փխրուն ու նուրբ էիր։Եվ ամեն գիշեր,երբ դու փակում էիր քո այդ աչուկները,որոնք դեռ ոչ մի վատ բան չէին տեսել այս աշխարհում,նա մոտենում էր քեզ,կռանում ու ամեն այտիդ մի նրբիկ համբույր էր տալիս։Ամբողջ գիշեր նա շարունակ հետևում էր քո քաղցր քնին,ետ էր քշում վատ երազներն ու մտքերը։Իսկ առավոտյան,երբ կրկին բացում էիր աչուկներդ,նա առավոտյան վաղ ճառագայթների հետ ժամանող լույսին միաձուլվելով անհետանում էր։

Իսկ քո փոքրիկ այտերին սկսում էին արտացոլվել նրա համբույրի հետքերը`այդ փոքրիկ,բայց վառ պեպենները։Դրանք միշտ այսքան պայծառ ու լուսավոր են,որովհետև դրանք քեզ է պարգևել լույսի հրեշտակը։
-Մա՞մ։
-Ասա՛,Մարի։
-Մա՛մ,նա հիմա այլևս չկա՞,-փոքր-ինչ շփոթված,փոքր-ինչ էլ խառնված ձայնով հետաքրքրվեց Մարին։
-Ես չգիտեմ,սակայն այ դու դա կարող ես պարզել։
-Ինչպե՞ս։
-Վաղ առավոտյան,երբ կարթնանաս,շուտ վազի՛ր ու մոտեցի՛ր հայելուն։Ուշադիր նայի՛ր այտերիդ,եթե զգաս,որ դրանք այրվում են փոքրիկ պեպեններիդ կրակով ու լույսով,եթե զգաս,որ աչուկներդ փայլում են մի նոր փայլով,ապա նա այդ գիշեր էլ է եկել,կանգնել կողքիդ,համբուրել այտերդ ու քշել է վատ երազներն ու մտքերը։Ուրեմն,իմ փոքրիկ Մարի,նա քո կողքին է։Իսկ հիմա շուտ արի,վարսերդ սանրեմ,որ շուտ քնես։
«Չէ՞ որ դու վաղը առավոտյան պիտի իմանաս նրա գոյության մասին»։

                                      Գլուխ 2

Առավոտ էր։Երբ ջերմ արեգակի ճառագայթների պարուրեցին Մարիի քնած մարմինն ու շոյեցին Մարիի աչքերը,նա փոքրիկ երազանքների աշխարհից վերադարձավ իր համար երազանքների մյուս աշխարհը`իրականություն։Երբ Մարիի երկար հորանջելով ու ձգվելով  փոքրիկ ճերմակ թաթիկներով հպվեց իր այտերին,նրա միտքն անմիջապես պայծառացավ,ու Մարին հիշեց հրեշտակի ու համբույրի փոքրիկ հեքիաթը։Անմիջապես վեր ցատկեց ու վազեց մեծ հայելու մոտ։Կանգնեց շատ մոտիկ հայելուն ու աչքերը հնարավորինս լայն բացելով`սկսեց ուսումնասիրել սեփական այտերը։Նա այնքան մոտեցավ ինքն իր արտացոլանքին,որ իր փոքրիկ քիթն ընդհուպ հպվում էր հայելուն։Հետո,երբ ասես վերջացրեց իր հույժ կարևոր հետազոտությունը,մի քանի քայլ արեց դեպի ետ ու սեփական դեմքը լուսավորեց արեգակի նման պայծառ ժպիտով։Եվ բարձրաձայն ասաց Մարին.
-Ես գիտեմ,դու այստեղ ես։

Սակայն հետո հիշեց,որ հրեշտակը արեգակի առաջին ճառագայթների հետ միախառնվելով անհետանում էր։Սկզբում Մարին մի փոքր տխրեց,որ երբեք չի հանդիպի նրան,ախր չի կարող գիշերն արթուն մնալ,աչքերը ինքնըստինքյան փակվում են։Սակայն մոր`նախաճաշի կանչող ձայնը,ամենօրյա հոգսերը`նոր խաղերն ու խաղերի դերերը,Մարիին ստիպեցին մոռանալ հրեշտակի մասին։
                                 
                                         Գլուխ 3

«Ու որսորդները փրկեցին Կարմիր Գլխարկին ու նրա տատիկին»։
-Դե,փոքրիկ փերի,շուտ փակի՛ր աչքերդ ու քնի՛ր։Լույսն արդեն անջատում եմ։
Մայրիկը համբուրեց Մարիի ճակատը,ծածկեց մեջքը,անջատեց լույսն ու կամաց քայլերով դուրս սահեց սենյակից,որպեսզի չարթնացնի արդեն երազների մեկ այլ աշխարհ խորասուզված Մարիին։
Երբ մութ էր,ու բոլոր մարդիկ դարձել էին գիշերային մթության ու լռության մի նոտան,երբ կյանքը տնօրինում էր լուսնի սպիտակ սկավառակը,ինչ-որ մեկի սահուն քայլերը,որոնք ավելի նման էին թռիչքի,մոտեցան Մարիին։Նա նստեց աղջկա անկողնու վրա,կռացավ փոքրիկի դեմքին ու ամեն այտին մի քնքուշ ու նուրբ համբույր տվեց։Ապա սկսեց իր մեծ ու արտահայտիչ աչքերով նայել Մարիին,զմայվել նրա մանկական անմեղությամբ ու գեղեցկությամբ։Իսկ երբ նկատեց,որ փոքրիկը քնի մեջ անգամ ժպտում է,լուսավոր հրեշտակի դեմքն էլ զարդարվեց պայծառ ժպիտով։Ապա նրա մատները սահեցին աղջնակի փոքրիկ լուսավոր պեպենների վրայով,և նա կամաց ու մեղմիվ շշնջաց.

-Ես սիրում եմ քեզ,Մարի՛։Իմ փոքրիկ անմեղ հրեշտակ։Հիշու՞մ ես,դեռ այնտեղ,երկնքում,մենք սիրում էինք խաղալ,զբոսնել միասին։Իսկ հիշու՞մ ես այն առվակը։Քանի-քանի անգամ ենք այդ առվակի ջրով օծել մեկմեկու։Իսկ քո ծիծաղն այսօր նման է այդ առվակի քչքչոցին։Ախ,իմ Մարի։Դուք մի նմանություն էլ ունեք։Պարզությունը։Դու նրա նման պարզ ու ջինջ ես,իմ փոքրիկ գեղեցկուհի,նրա նման մաքուր ու բարի։Իսկ հիշու՞մ ես այն օրը,երբ Գաբրիելն եկավ ու ասաց,որ դու առաքելություն ունես։Դու պիտի իջնեիր Երկիր,քեզ սպասում էին քո ծնողները։Այնտեղ`վերևում,որոշել էին,որ այդ մարդիկ այնքան բարի ու լավն են,որ արժանի են նման մի հրեշտակ ունենալու։Իհարկե,հիմա դու դա այլևս չես հիշում,Հիշողության Հրեշտակի համբույրը քեզ ստիպեց մոռանալ ամեն ինչ։Սակայն թույլ տուր մի անգամ էլ հարցնել,հիշու՞մ ես հրաժեշտի պահը։Դու,այնքան փոքրիկ ու թափանցիկ,ամուր գրկել էիր ինձ,թաքնվել էիր իմ գրկում ու ասում էիր,որ չես ցանկանում լքել ինձ,որ…սիրում ես ինձ։Այո՛,դու դա ասացիր,իմ անմեղ փոքրիկ։Ու դու գնացիր։Քո հեռանալուց հետո իմ թևերը կոտրվեցին,փայլս կորավ,աչքերս մարեցին,Մարի՛,քեզ հետ դու ի~նձ տարար Երկիր։Ու Գաբրիելը,տեսնելով իմ խղճուկ վիճակը,պարգևեց երջանկություն։Նա քեզ ինձ պարգևեց։Ու այսօր ես քո պահապան հրեշտակն եմ։Այո՛,այդպիսիք կան,ու ես կամ քո կողքին։Դու ինձ չես տեսնում,դու ինձ չես հիշում,սակայն այն,որ ես ունեմ քեզ պաշտպանելու երջանկություն,ստիպում է ինձ այլևս ոչինչ չցանկանալ։Քնի՛ր,իմ փոքրիկ Մարի,ու թող այս առավոտյան քո այտերն այրվեն պեպեններիդ փայլով ու ջերմությամբ։Այն ջերմությամբ,որով ես քեզ եմ սիրում…Ու չնայած առավոտյան դու կրկին ոչինչ չես հիշի,թույլ տուր մի բան էլ ասել։Առավոտյան,երբ ես կամբողջանամ արեգակի հետ,ես քեզ չեմ լքի,ես քեզ հետ եմ ամենուր,անընդհատ,արևի ամեն ճառագայթի հետ ես փարվում եմ քեզ ու ես լույսի մեջ եմ,քանի դեռ չի մահացել արեգակը,իսկ երբ մահանա,ես կհայտնվեմ քո հոգու լույսի մեջ։Մարի՛,ես կամ քո կողքին…Իմ փոքրիկ,թափանցիկ Մարի…

Շարունակությունն ընթերցել այստեղ` Ամառային անձրև Մաս 2

Բարև Ձեզ

Ինչպես երեկ խոստացել էի,այսօր եկել եմ ձեզ պատմեմ իմ բլոգեր դառնալու մասին։Սակայն մինչ այդ սրտանց ցանկանում եմ շնորհավորել բոլոր դպրոցականներին ու ուսանողներին`մաղթելով երջանիկ ու գիտելիքներով հարուստ տարի։Իսկ մեզ`դիմորդներիս,մաղթում եմ,որ այլևս ոչ մի նորություն մեր առաջ չաճի ու բարով հանձնենք մեր քննություններ`առանց որևէ կտրվող ունենալու։

Ես երբեք որպես այդպիսին չեմ պատմել իմ մասին։Անկեղծ ասած անիմաստ էլ եմ գտնում։Սակայն արդեն մի քանի անգամ իմ մասին պատմելու առաջարկներով ու խնդրանքներով նամակներ են եկել,այնպես որ որոշեցի իմ մասին տեղեկությունները կցել իմ`բլոգեր դառնալու որոշման հետ։

Ես Նեոն եմ,իրական անունս երևում է բլոգիս հղման մեջ,հայրս ինձ այդպես կնքեց,որ Աստվածածնի նման մաքուր ու ազնիվ մարդ լինեմ։Երբեք ոչ մի խմբակ չեմ հաճախել,երբեք ոչ մի  առարկա հավելյալ չեմ պարապել,այդիսկ պատճառով ոգևորված եմ իմ`շուտով սկսվող պարապմունքներից։Ես միշտ բացարձակ գերազանցիկ եմ սովորել,երբեք երկու,երեք ու չորս չեմ ստացել։ :D Ու երբեք դասից չեմ փախչել։Ինձ դաստիարակել են սովորելու ոգով,ու ես միշտ ոտքս դպրոց դնելիս եղել եմ զուսպ,հավաքված,ուսուցիչը միշտ ինձ համար եղել է մի մարդ,ում նկատմամբ առաջին հերթին պետք է ի սրտե հարգանք տածել։

Հիմա կասեք,թե իմ դպրոցական տարիները անցել են տաղտկալի ու անհետաքրքիր,որ ես ոչ մի հետաքրքիր հուշ չեմ տանի իմ մանկությունից,սակայն ես ամենաիսկական երջանիկ մանկությունն եմ ունեցել թե՛ խենթություններով,թե՛ արկածներովՊարզապես արկածներս միշտ եղել են դպրոցից դուրս։Բայց երջանիկ եմ եղել այն պահերին,երբ ոտքս դպրոց դնելիս ետևիցս լսել եմ ու լսում եմ ուսուցիչների հիացած ձայները,երբ "դպրոցի ամենախելացի աշակերտուհի" արտահայտունն իմ անունից անբաժան էր,կասեք,թե կյանքում դա չէ կարևոր,սակայն ես կընդդիմանամ։Դպրոցն այսօր շատ բան է սովորեցնում,ու ես շնորհակալ եմ իմ դպրոցին։Շնորհակալ եմ միջոցառումներով,պրոյեկտներով ու հետաքրքիր առաջադրանքներով լեցուն օրերի համար։Իմ դպրոցական տարիները հիշելիս ես միշտ կհասկանամ,որ այդ տարիներին հիմք քցվեց այն Նեոյի համար,որը կա այսօր ու կլինի վաղը։Որ դպրոցական տարիներն ես սիրեցի սովորել ու լինել պարտաճանաչ,լինել նպատակասլաց ու սովորել հարգել մարդկանց։

Ես միշտ շատ շփվող եմ եղել,սակայն որոշ հիասթուփություններ սովորեցրին ինձ ընկեր բառն օգտագործելիս շատ զգույշ լինել։Սակայն ես երբեք մարդկանց չեմ վստահում։Չգիտեմ էլ,լավ է,թե վատ,սակայն իմ վստահությունը ձեռք բերելը շատ դժվար է։

Նեոն նաև սիրում է խորհուրդներ ու քննադատություններ լսել,սակայն չի հարգում գոռոզ ու ինքնասիրահարված մարդկանց,որոնք,ընկնելով երևակայությունների  գիրկը,սկսում են բոլորին աջուձախ վիրավորել։

Նեոն նաև շատ է սիրում քրքրել ու ուսումնասիրել անծանոթ մարդկանց պրոֆիլները,էջերը,պատերի նամակագրությունները,նկարները,կյանքը։Բոլոր այդ ուսումնասիրությունները հանգեցրին նրան,որ ես սկսեցի ծանոթանալ բլոգսֆերային,կարդալ տարբեր-տարբեր,ինձ համար լրիվ անծանոթ մարդկանց բլոգերը։Նոյեմբերին ես բացեցի իմ բլոգը`զուտ հետաքրքրասիրությունից ելնելով։Ուսումնացիրեցի դիզայնի հնարավորությունները,և թողեցի այդպես։Մի քանի օր անց կատարեցի առաջին գրառումս։Հետո,երբ սկսեցին կենսաբանությունից հետաքրքիր թեմաներ անցնել,կատարեցի ևս մի գրառում ու լքեցի բլոգս։ :)

Հունիսի քսանմեկին,երբ ես ազատվելով քրոջս ու սիրելիիս քննություններից (ես դրանք նրանցից պակաս ծանր չէի տանում) վերջապես սկսեցի վայելել իսկական ազատությունը,հիշեցի բլոգիս մասին։Այդ ընթացքում ինձ սկսել էին արդեն տանջել այնպիսի թեմաներ ինչպիսիք են մարդու ու կյանքի ստեղծումը,Աստծո գոյությունը,և այնպայմանում ցանկանում էի կիսվել մյուսների հետ։Եվ ինձ օգնության հասավ իմ բլոգը,ու ես սկսեցի գրել։Հիշեցի,որ ես պատմվածքներ էլ եմ գրում ու սկսեցի ստեղծագործել։Բլոգս երկու ամսվա ընթացքում քիչ այցելու ձեռք չբերեց։Մենք արդեն անցել ենք 8000-ի սահմանը։Այսօր.երբ ընթերցում եմ իմ առաջին գրառումները,զգում եմ,թե ինչ հսկայական տարբերություն կա այն հին ու այսօրվա Նեոների միջև։Բլոգս ինձ համար դարձել է ինքնակատարելագործման,ինքնազարգացման ու նպատակներին հասնելու պայքարի գոտի,ամեն մի նոր գրառում անելիս Նեոն ավելի է աճում ու մեծանում,ու դուք`իմ սիրելի ընթերցողներ,դրա ականատեսն եք։
Իսկ վերջում ևս մի քանի խոսք Նեոյի անձի մասին։Եթե ուշադիր եք հետևել գրառումներիս,ապա ըստ երևույթի պիտի նկատած լինեիք,որ ես քննադատել չեմ սիրում,սակայն սիրում եմ փաստերով ապացուցել այս կամ այն երևույթի կարգավիճակը։Ես նաև չեմ սիրում ոտնահարել դիմացինիս ազատությունը,քանզի շատ եմ սիրում ու գնահատում իմը։Ես չեմ վախենում պարտվելուց,քանզի գիտեմ արժանապատվորեն պարտվել։Սակայն պարտվել ինձ մոտ երբեք չի նշանակում հանձնվել։
Ես երբեք չեմ հանձնվում։Ես լի եմ էներգիայով,ուժով,պայքարելու անհագ ցանկությամբ ու մուսայով։Երկու ամիս գրեթե ամեն օր,հաշվի չառած որոշ բացառություններ,ես ամեն օր գրում էի ու գրում եմ,ու հուսով եմ երբեք էլ չեմ սպառվի։
Ես շատ շատ եմ սիրում ընթերցել գրքեր,որոնցից էլ հաճախ ոգեշնչվում եմ։Ոգեշնչվում եմ նաև երաժշտությունից։Ես դասական և ծանր ռոքի սիրահար եմ,ինչպես մայրս է ասում`իմ օրորոցայինը Pink Floydn ու Led Zeppelin-ն են եղել։Ես մեծացել եմ ռոքի ոգով,և ինչպես ընդունված էր ասել վաթսուանականներում,ես լրիվ ռոք եմ։ :)
Երևի թե այսքանը,ջրի նկատմամբ իմ հիվանդագին սիրո մասին արդեն գիտեք,գրքերիս,մանկական տարօրինակություններիս մասին էլ պատմել եմ։Այնպես որ եթե կրկին հարցեր մնացին,համեցե՛ք,ես սիրով կպատասխանեմ :)(Ինչքան շատ այսօր ասացի "ես"...Ես-ով սկսվող ամեն մի նախադասություն պարտավորեցնող է...)

Բարև Ձեզ,ձեզ հետ կապի մեջ Նեոն էր...ու դեռ երկար ժամանակ էլ կմնա :)
 Հ.գ.Իմ մասին ասում են,որ ես անտանելի մարդ եմ,որովհետև շատ զգացմունքային եմ,սակայն նաև ասում են,որ բեմը մեծ դերասան է կորցնում հանձինս ինձ`իմ էմոցիաները կառավարելու շնորհի շնորհիվ։Իմ մասին նաև ասում են,որ ես ասես այս Երկրից չլինեմ..Դե ինչ,ես էլ Նեոն եմ։Հաջողությու~ն...

Իմ սիրելի բլոգերներին ♥

Շնորհավո~ր...
Այսօր բոլոր բլոգերների թեման նույնն է։Դե իհարկե,օգոստոսի 31-ը բլոգերների օրն է,որի առիթով   դեռ երեկ գիշերվանից բոլոր բլոգերները փոխադարձ մաղթանքներ ու շնորհավորանքներ էին հղում։Արմենիքս հայկական միկրոբլոգային համակարգում,որտեղ հիմնականում հավաքված բլոգսֆերայի անդամները,տիրում էր և դեռ շարունակում է տիրել հիանալի ջերմ ու ուրախ մթնոլորտ։Ու չնայած,որ Արմենիքսում գրեթե միշտ է նմանատիպ հաճելի միջավայր,այսօրն առանձնանում է մարդկանվ էլ ավելի տաքացած սրտերով ու բարեհամբույր ժպիտներով։Մի՛ ծիծաղեք,ժպիտները թեկուղ և համացանցով,բայց զգացնել տալ լինում է։
Այպիսով,ինչպես և բոլոր բլոգերները,ես նույնպես կներկայացնեմ այն բլոգերը,որոնք միշտ ընթերցում եմ։Ու քանի որ ես դեռ նորեկ եմ բլոգսֆերայում,շատերին չեմ ճանաչում,սակայն որոնց էլ ճանաչում եմ,շատ եմ հավանում։Սկսեցինք։
1.http://arxangelo.info/
Սա այն առաջին բլոգերից էր,որը ես սկսեցի ընթերցել ու դեռ շարունակում եմ։Բլոգը,ինչպես հաճախ հենց ինքը հեղինակն է նշում,մաքրված է այնպիսի ինֆորմացիայից,ինչպիսիք են օրինակ` օդնոկլասսնիկի կայքում պրոֆիլ կոտրելը,փակ պրոֆիլի նկար նայելը,ուրիշ պրոֆիլի նկար փոխելը և տարատեսակ,սակայն նմանատիպ այլ նյութերը։Բլոգում կարելի է հիանալի բանաստեղծություններ գտնել,որոնք կարող եք նաև որպես հավաքածու բեռնել հենց բլոգից։
2.http://baxtuban.blogspot.com/
Այսօր,երկար ու մանրակտկիտ քրքրելով հայկական բլոգսֆերան,շատ դժվար կլինի գտնել մի այնպիսի բլոգ,ինչպիսին ԲախտուԲանն է։Բլոգն իր հեղինակի տիպիկ արտացոլումն է։Բարի,լավատես,մոտիվացված,հաջողակ,էներգիայով լի։Այս բլոգ օրական գեթ մի այցելությունը ձեզ շատ ավելին կսովորեցնի ու շատ ավելին կհասկացնի,քան ժամեր շարունակ մի շարք այլ բլոգեր ուսումնասիրելը։Այս բլոգն ընթերցելուց հետո ձեզ մոտ անմիջապես ցանկություն կարթնանա վեր կանալու ու աշխատելու,նվաճելու,հասնելու նպատակներին,և որ ամենակարևորն է,հեղինակի բնական բարությունը ինքըստինքյան կթափանցի ձեր հոգի։
Ու հիմա,օգտվելով իմ ազատ ձայնի իրավունքից,պաշտոնապես շնորհակալություն եմ հայտնում ԲախտուԲան բլոգի հեղինակ Անիին,ով իմ բլոգն ընթերցելիս ոչ միայն դրական կարծիք է հայտնում,այլ ինձ ուղղություն է տալիս,լուսավորում է այն ճամփան,որն ինձ կկատարելագործի ու կհասցնի կատարյալին։Շնորհակալ եմ,Ան...
 3.http://success.am/
Հիանալի տեղեկատվական բլոգ,որը կարելի է երկար ժամանակ շարունակ հաճույքով ընթերցել,տեղեկանալ հաջողության հասնելու բոլոր գաղտնիքներին։ :)
4.http://13237erazanq.wordpress.com/
Բլոգի անունից արդեն կարելի է ենթադրել,որ հեղինակը պատմում է իր երազանքների մասին։Բլոգը հարւստ է գեղեցիկ ու նուրբ պատմվածքներով,իսկ բանաստեղծությունները,հատկապես վերջին հրամցրածը,ինձ պարզապես հիացրեց։
5.http://zetyan.blogspot.com/
Զավեն Կարապետյանի բլոգում կարելի է գտնել չափազանց զգացմունքային ու հուզիչ պատմվածքներ ու գրառումներ։
6.http://srtik8.blogspot.com/
Այս բլոգը վերջին անգամ թարմացվել է երեք ամիս առաջ։Սակայն այնումենայնիվ այն ինձ համար շատ թանկ է։Այո՛,թանկ։Ընդհանրապես ես սովորություն ունեմ ուրիշների պրոֆիլների ինֆորմացիան,նկարները քրքրել։Ես սիրում եմ մարդկանց ուսումնասիրել։Ու ամառային մի օր,երբ բոլորը միաձուլվել էին գիշերային մթության հետ,ես համակարգչի դիմաց նստած ընթերցում էի ԱՄՆ-ում ապրող ու Բժշկական Համալսարանում սովորող մի հայ աղջկա օրագիրը։Այնտեղ նա գրում էր պարզապես իր առօրյայի,կյանքի,ընտանիքի,մտահոգությունների,սակայն չէր գրում ճոչոմ-ճոռթան,այլ գրում էր իր համար։Այդ պարզությունն էլ կեղծ չէր,նա իրոք օրագիր էր գրում։Մի քանի ժամ ընթերցեցի այդ բլոգը,չափազանց ափսոսացի,որ նրա հետ կապվելու ոչ մի միջոց չկար։Ես այնպես էի մխրճվել նրա կյանքի մեջ,որ ուրախանում էի իր հաջողություններով,տխրում,երբ ցավում էր նրա գլուխը...Այդ աղջիկը դարձավ իմ մի ամառային օր,երբ բոլորը միաձուլվել էին գիշերային մթության հետ...

Այսօր այսքանը իմ սիրելի ընթերցողներ։Չնայած,որ ես դեռ նորեկ եմ բլոգսֆերայում,այնուամենայնիվ ունեմ հիանալի ու բարեսիրտ ընթերցողներ։Ես ձեզ աչափ սիրում եմ։
Շնորհակալ եմ ձեզ բոլորիդ։Դուք ինձ ոգեշնչում ու ուժ եք ներարկում։Շնորհակալ եմ։Իրոք։

Իսկ վաղը ես ձեզ կներկայացնեմ իմ բլոգեր դառնալու ճամփան,մտքերն ու որոշումը։
Հ.գ.ահա այն հղումները,որտեղ բլոգերները նշել են նաև իմ բլոգը որպես հետաքրքիր։ :)
http://dzukik.com/?p=881
http://baxtuban.blogspot.com/2011/08/blog-post_30.html
http://arxangelo.info/blogger-day/

Ուղղությունը դեպի նպատակ

Այսօրվա առաջադեմ երիտասարդությունն ունի հասարակությունից անպայման տարբերվելու մոլուցք։Ու իր այդ մոլուցքը բավարարելու համար ժամանակակից օրերում բազում հայ երիտասարդներ իրենց վերագրում են աշխատասիրության պակասն ու ասում են,որ այն,ինչին հասեն են,միայն իրենց գիտելիքների շնորհիվ են հասել։Իհարկե,աշխատասիրության պակասի շնորհիվ շատ ավելի հեշտ է ընդգծել սեփական ընդունակությունների պայծառությունը,այդիսկ պատճառով անաշխատասիրությունը,եթե կարելի է այդպես անվանել,դարձել է մեր հայ երիտասարդների այցեքարտը։Սակայն նրանց ոչ ոք չի՞ զգուշացրել,որ չաշխատասեր լինել դեռ չի նշանակում լինել ընդունակ։Չգիտեմ,բայց կարծում եմ,որ ոչ։Այնուամենայնիվ զգուշացնում եմ իմ սիրելի հայ երիտասարդներ,չաշխատասիրությունը ամենևին էլ ընդունակ լինելու նշան չէ։Այն,որ ասում են,թե խելացի մարդիկ ալարկոտ են լինում,համապատասխանում է իրականությանը միայն մասամբ,այնպես որ մի՛ ամաչեք աշխատասեր երևալուց,դա ոչ թե կնվաստացնի ձեր անձը,այլ կբարձրացնի այնքանով,որ աշխատասեր լինելու համար առաջին հերթին հարկավոր է կամքի ուժ,այնպես որ ամեն անգամ ձեր չաշխատասիրության մասին բարձր գլխով խոսելուց առաջ հիշեք,որ դուք ներկայացնում եք ձեր ոչ թե ուժեղ,այլ թույլ կողմը։Չաշխատասիրությունը մարդուն դարձնում է թուլամորթ ու կամազուրկ,այսքան բան։

Անձամբ ես ինձ աշխատասեր ու նպատակասլաց մարդ եմ համարում ու ինչպես արդեն նշել էի գրառումներիցս մեկում,պետք է ձեզ պատմեմ իմ նպատակների մասին։

Յուրաքանչյուր րոպե,յուրաքանչյուր ժամ ու օր,ամիս ու տարի ես քայլ առ քայլ մոտենում եմ իմ երազանքին,որը վազուց արդեն դարձել է նպատակ։Երկու օրից սկսվող ուսումնական տարին ինձ կմիջնորդի ևս մի,բայց արդեն բավականին մեծ քայլ կատարելու համար։

Կյանքը պայքար է,ու այս պայքարում կարևորն այն չէ,թե դու ինչի հասար,կարևորն այն է,թե ինչ կարգավիճակում հասար։Ես գիտեմ,ես մարդ եմ,ու իմ խաղի կանոններից առաջինը մարդ մնալն է։Իսկ բոլորս էլ գիտենք,որ խաղի կանոնները խախտելիս վտանգ կա խաղից դուրս մնալու։Շարունակելով պահպանել մարդ լինելու առաջնային առաքելությունը ու քայլ առ քայլ մոտենալով իմ նպատակին,ես որոշ չափով իմ պարտքն եմ համարում ձեզ պատմել դրա մասին։

Իմ ամենամեծ նպատակն է ուսումս շարունակել Գերմանիայում,դառնալ կենսաֆիզիկ-աստվածաբան,ուսումնասիրել կյանքի ու մարդու ծագումը`Աստվածաշունչն ու գիտական պաշարներն օգտագործելով որպես հիմնահարցի բանալի։Ու որ ամենակարևորն է,որ օրերից մի օր իմ անվան կողքին կցվի Գիտության Ակադեմիա անդամ Դոկտրոր արտահայտությունը։Ու գիտե՞ք ամենաերջանիկ պահը որն է։Որ ես գիտեմ,որ կհասնեմ դրան։Ես համոզված եմ։Իսկ այդ ինքնավստահությունն ինձ մոտ արթնանում է գեղեցիկ մշակված պլանի շնորհիվ։

Եվ այսպես,ես խորհուրդ կտայի յուրաքանչյուրիդ նախ և առաջ կենտրոնանալ ու համոզվել,թե որն է հանդիսանում ձեր գլխավոր նպատակը։Ցավոք սրտի այսօրվա երիտասարդներից շատերը կյանքի գլխավոր նպատակ են համարում "դե մի տեղ ընդունվեմ,ամուսնանամ,երեխա տուն-տեղ"։Իհարկե,ընտանեկան երջանկությունից ավելի գեղեցիկ ոչինչ չկա,սակայն ինչպե՞ս կարելի է ամուսնանալ,ունենալ երեխա ու նոր սերունդ կրթելու նման պատասխանատու գործ ստանձնել,քանի դեռ ինքդ կայացած մարդ չես ու սահմանափակվում ես մեկ միայն համալսարանով։

Իսկ երբ արդեն ընտրել եք ձեր նպատակը,որոշեք դրան տանող ուղին։Ո՛չ հեշտ.ո՛չ արագ,թեկուզ ամենաբարդ,ամենաերկար,բայց ամենաարդար ու ճիշտ ուղին։Ներկայացնեմ իմ օրինակը։

1.Ստանալ DSD II դիպլոմ։

Այդ դիպլոմի համար ես քննություն եմ հանձնելու դեկտեմբեր ամսին,և բարեհաջող քննությունից հետո միայն ապրիլ ամսին կտեղեկանամ արդյունքների մասին։Այդ դիպլոմն ինձ ռեալ շանս է տալիս Գերմանիայում ուսումս շարունակելու նախ առանց լեզվի ավելորդ քննության,հետ նաև..լավ ամեն ինչ հերթով,հիմա կիմանաք։

2.Անվճար ընդունվել Կենսաֆիզիկա ֆակուլտետ։

Իհարկե անվճար,դա նույնպես իմ նպատակներից մեկն է,իսկ հետո կենսաֆիզիկան արդեն դարձել է իմ կյանքի երկրորդ կեսը։

3,Ուսումնասիրել Աստվածաբանություն,լինել Աստվածաբանության ֆակուլտետի ազատ ունկնդիր։

Փառք Աստծո,համալսարանում ազատ ունկնդիր լինելու հնարավորություն կա,և ես,ինչպես ասացի,ցանկանում եմ այդ երկու մասնագիտությունները կապել միմյանց այ օրինակ ինչպես այս գրառման մեջ։

4.Սովորել անգլերեն

Չնայած ես արդեն ինքնակրթությամբ որոշ չափով հասկանում եմ անգլերեն,այնուամենայնիվ ինձ արտասահմանում`նույնիսկ Գերմանիայում,դժվար գործի կընդունեն առանց անգլերեն լեզվի իմացության։

5.Աշխատել լաբարատորիայում

Սա իրենց ներկայացնում է փոքրիկ փորձաշրջան։Այսինքն մինչ երկիրս լքելը ես անպայման կցանկանայի թեկուզ լաբարատորիայում,բայց աշխատել ու գումար հավաքել իմ սպասվելիք ճանապարհորդության համար։

6.Պահպանել գերմաներեն լեզուն

Չնայած ես իմ ձեռքում կունենամ դիպլոմ,սակայն դա ոչինչ չի նշանակի,եթե ես մոռացած լինեմ լեզուն։Իսկ եթե մի լեզուն չես օգտագործում,իհարկե,այն մոռանում ես։

7.Ստանալ կրթաթոշակ

Խոսքը մեր պետության կողմից տրամադրվող թոշակի մասին չէ։Սա իմ նպատակին հասնելու գրեթե վերջնական կետն է։Դիմելով միջազգային ու նաև հայկական կազմակերպություններին ու հանձնելով քննություններ`ես կկարողանամ ստանալ կրթաթոշակ ուսումս Գերմանիայում շարունակելու համար։Ու ես,որպես DSD II դիպլոմ ունեցող ուսանող,կունենամ առավելություն մյուսների նկատմամբ,քանզի կհանդիսանամ միջազգային սերտեֆիկատով երաշխավորված ուսանողուհի։

8.Ուսումը շարունակել Գերմանիայում ու աշխատել

Վերջ։Սա էր իմ նպատակը։Հասնել այնտեղ,սովորել ու աշխատել։Ես սիրում եմ իմ երկիրը,սակայն իմ երկիրն ինձ չի տալիս այդ հնարավորությունները կատարելագործվելու որպես գիտաշխատող։Ես կլքեմ քեզ իմ Հայաստան,սակայն հուսով եմ,որ կգա մի օր ու ես կմտնեմ իմ տուն`Հայաստան ու կաշխատեմ իմ սեփական երկրում իմ սեփական լեզվով։Դա ես դեռ որպես հույս փայփայում եմ,իսկ նրանք իմ նպատակներն էին։

Սակայն ձեր բոլոր նպատակներն իրագործելն ավելի հեշտ ու իրական կդառնա,եթե

1.առաջին հերթին դուք ինքներդ հավատաք դրանց իսկությանն ու հնարավորությանը

2.ձեր աչքերը բացելիս ու փակելիս միշտ հիշեք ձեր նպատակին հասնելու ուղին`ճիշտ հերթականությամբ

3.եթե ձեր նպատակի ուղին պատկերող ցուցակը,տախտակը կամ պաստառն անընդհատ լինի ձեր աչքի դիմաց։

Սա սնոտիապաշտություն չէ։Անընդհատ ձեր աչքի առաջ ունենալով ձեր նպատակը,դուք ինքնըստինքյան այն անընդհատ կպահեք ձեր մտքում։Անընդհատ նայելով ձեր նպատակների ուղուն,դուք շատ պարզ կպատկերացնեք դրանց իրագործումը։Ով որ ամենակարևորն է,ձեր մտքերն անընդհատ կուղղեք այդ կողմ,այդ ուղղությամբ,դուք անընդհատ կմտածեք դրա մասին,իսկ մտքի ուժը թերևս աշխարհի ամենահզոր ուժն է,ինչպես հասկացանք նաև նախորդ գրառման մեջ մեդիտացիայի հատվածում։

Այնպես որ երազե՛ք,դարձրե՛ք ձեր երազանքները նպատակ,կազմե՛ք նպատակին հասնելու ձեր ուղին,եղե՛ք աշխատասեր ու նպատակասլաց ու մի՛ բողոքեք կյանքի անարդարությունից։

Կյա~նք,իմ հաջորդ կանգառը իմ նպատակն է...

Разве вы не знаете,что вы Боги? Վերջաբան

                                         Վերջաբան
Այժմ,երբ արդեն պարզեցինք եկեղեցու իմաստը,կցանկանայի մի քանի այլ բացահայտումներով վերջացնել այս թեման։
Ըստ իս,ամբողջ Աստվածաշունչն իրենից ներկայացնում է ցուցումների մի մեծ գիրք,ըստ որոնց մենք պետք է հասնենք հոգևոր և մտավոր այն զարգացմանը,որը որ ցանկանում էր տեսնել Աստված։Աստվածաշունչը ոչ այլ ինչ է,քան մի մեծ քարտեզ,որը մեզ պիտի դնի ճիշտ ուղու վրա։Ճիշտ ուղի ասելով ես նկատի չունեմ օրեր ու ժամեր տևող աղոթքներ,սև զգեստ ու գլխաշոր,ո՛չ,դա չէ այն իրական ուղին,որի վրա մեզ պետք է կանգնեցներ Աստվածաշունչը։Այն իր մեջ պարունակում է բազում գաղտնիքներ,ու դրանցից յուրաքանչյուրը ընկալելու համար անհրաժեշտ է փոքր-ինչ տրամաբանել,ինչպես տրամաբանեցինք եկեղեցու հարցում։Աստվածաշունչը իր մեջ բազում հուշումներ ու նշաններ է պարունակում։Շատ խելացի մարդիկ դա հասկացել են,սակայն փորձել են ինչ-որ գաղտնիք գտնել տողատակերում,բառերը շրջելիս,տառերը փոխելիս և այլն։Սակայն և ոչ ոք չի՞ մտածել,որ Քրիստոս նկատի ուներ հենց այն,ինչ ասում էր։Երբ նա ասում էր,որ մենք կարող ենք լինել իր նման,երբ մենք նույնպես պիտի կրենք մեր խաչը,ինչու՞ մենք սկսեցինք ամեն ինչին նայել նյութական։Իհարկե,այստեղ գալիս է մի հզոր բառ,որը ձևափոխեց հավատը,ամեն հոգևոր բան արտացոլեց նյութականի մեջ,որպեսզի բթացնի մեր ուղեղները,որպեսզի սահմանափակի մտածելակերպը,որպեսզի թույլ չտա մեզ ավելի գլոբալ ու ավելի խորը մտածել։Կա եկեղեցի,գնացե՛ք,մոմ վառե՛ք,աղոթե՛ք,բերե՛ք երեխաներին դեռ անգիտակից վիճակում կնքենք,մի քիչ էլ փող տվեք։

Իսկ ե՞րբ մկրտվեց Հիսուս։Նա կնքվեց միայն այն ժամանակ,երբ հասել էր հոգևոր ու մարմնական այն հարմոնիայուն ու մաքրությանը,որը իր վրա առնելով մկրտությունը Հիսուսին կազատեր իր վերջին`Ադամյան մեղքից։Իսկ երեխաները կնքվում են այն ժամանակ,երբ դեռ ոչինչ չեն գիտակցում,երբ չգիտեն,թե ինչ է կատարվում,երբ չեն ընկալում կատարվածից և ոչ մի բառ,էլ ի՞նչ հոգևոր ներդաշնակության մասին է խոսքը։Ես կնքվել եմ չորս տարեկանում ու իմ կնունքից հիշում եմ միայն վառվող մոմերը,մութ պատերն ու կնունքի մեծ ու համեղ թխվածքը։Սակայն կարծում եմ,որ կգա մի օր,երբ ես կկնքվեմ կրկին,կնունքից հետո ես մեծ ճոխ սեղան չեմ պատրաստի,այլ կառանձնանամ ու կմտածեմ,թե որն է իմ առաքելությունն այս կյանքի...Ու երբ ես իմ կրծքին կկրեմ խաչը,ո՛չ ոսկուց,ո՛չ ադամանդակուռ,այլ հասարակ փայտից,ես այն կկրեմ ոչ թե նշան ու ճիչ,որ ես մկրտված եմ,այլ որպես մի հիշեցում,որ ես էլ իմ խաչն ունեմ,որ ես էլ իմ մարմինը պիտի տաճար դարձնեմ...

"Ձեր մարմինը-տաճար է"։Իսահակի Ավետարանում են գրված այս բառերը,և այն,ինչ ասում էր Հիսուս,ինչ մերժեցին գիտնականները`Աստվածաշունչը համարելով մարդկանց ղեկավարելու գործիք,այսօր ապացուցվում է նույն գիտնականների միջոցով։

Մեդիտացիայի ժամանակ,երբ մարդ հասնում է հոգևոր ու ֆիզիկական հարմոնիային,երբ իր մտքերը կենտրոնացնում է այս կամ այն երևույթի վրա,մարդու գլխուղեղում սկսում է առաջանալ ոսկի նման մի նյութ,որի նմանը չկա մարդու ամբողջ օրգանիզմում։Այսինքն այդ նյութը ոչ թե օրգանիզմի տարբեր անկյուններից հավաքվում է գլխուղեղում,այլ մտքի ուժից ու դրանց կենտրոնացումից մարդու օրգանիզմում սկսում է արտադրվել նյութ,որը բացի նրանից,որ հագեցնում է մարդու քաղցը,այլ նաև ամրացնում է մեդիտացիայով զբաղվող մարդու իմունային համակարգը։Գլխուղեղում առաջացած այդ նույն նյութի շնորհիվ մարդիկ կարողանում ձեռքերով իրենց էներգիան ուղղել մարդկանց ու բժշկել մյուսներին։Սա կարող է հաստատել մեդիտացիայով զբաղվող յուրաքանչյուր մարդ ու բոլոր այն գիտնականները,որոնք հետազոտել են մարդու գլխուղեղում կատարվող փոփոխությունները մեդիտացիայի ժամանակ։
Հիշենք Աստվածաշնչից մի դրվագ,երբ Աստված իր սոված հպատակներին անապատում մանանա պարգևեց,որը ոչ միայն հագեցրեց քաղցը նրանց,այն նաև բժշկեց ու առողջացրեց դրանով սնվողներին։
Իսկ հիմա եկեք կապենք երկու այս հատվածը։
Մեր մարմինը`տաճար է,ուղեղը`"երկինքը",ողնաշարը`"Իսահակի աստիճանը",իսկ մանանան`մեդիտացիայի ժամանակ ուղեղում առաջացող ոսկը։
Այսքանը,սրանք բոլորն իմ եզրակացություններն ու վերլուծություններն են,ես դեռ երկար կշարունակեմ այս հետազոտությունը,գուցե որոշ ժամանակ անց հասկանամ,որ սխալվել եմ կամ էլ կրկին հաստատե՞մ ու ապացուցե՞մ այս ամենը...

Разве вы не знаете,что вы Боги? Մաս 2

Սկիզբն ընթերցել այստեղ;
(Աստվածաշնչից յուրաքանչյուր մեջբերում համապատասխանում է իրականությանը,սակայն մնացած բոլոր վերլուծությունները պատկանում են իմ գրչին։)

"Ու կստեղծենք նրան Մեր նմանությամբ,Մեր կերպարով։Եվ Աստված Ադամին ստեղծեց հողից իր կերպարով,Աստվածային կերպարով։ Ու տեսավ,որ բարի է։Աստված Ադամի մոտ բերեց բոլոր կենդանիներին ու արարածներին,ու Ադամը նրանց անուններ տվեց։Սակայն Ադամը տեսավ,որ չկա մեկն իր նման,ու տխրեց Ադամը։Աստված Ադամի վրա խոր քուն բերեց ու Ադամի կողից ստեղծեց մեկին`իր կերպարով։Եվ Աստված տեսավ,որ բարի է։Ադամը զարթնեց,ուրախացավ ու նրան կին կոչեց։Աստված ստեղծեց Եվայի Ադամի կողից,որ միշտ Ադամի կողքին լինի։Ու Աստված ասաց Ադամին ու Եվային.
-Օգտվե՛ք Դրախտի բարիքներից,կառավարե՛ք ու տնօրինեք ամենին։Սակայն Հավերժության ծառի պտուղներին չդիպչեք։
Սակայն նենգ օձի միջամտությամբ Եվան մեղանչեց Աստծո առաջ ու ստիպեց մեղանչել նաև Ադամին։Ու դուրս վտարվեցին Ադամն ու Եվան դրախտից։
Այդ օրվանից սկսած մարդկանց մեջ ծնվեցին բոլոր չար կողմերը,սկսեցին կատարելագործվել ու հաղթահարել բարի կողմերին։Ու Ադամն ու Եվան կորցրին սերն ու բարին տնօրինելու իրենց շնորհը։Ու բոլոր սերունդները պիտի կրեին Ադամի մեղքը,ու կրեցին։"

Իհարկե,այս դրվագը բոլորս ենք հիշում,սակայն պետք է ձեր ուշադրությունը սևեռեմ երկու փաստի վրա։
Ու կստեղծենք նրան Մեր նմանությամբ,Մեր կերպարով։Եվ Աստված Ադամին ստեղծեց հողից Իր կերպարով,Աստվածային կերպարով։
Ի՞նչն է պակասում երկրորդ նախադասության մեջ։Աստված Ադամին ստեղծեց իր կերպարով,սակայն ոչ նմանությամբ։Այսինքն Նա կատարեց իր ասածի միայն մի կեսը։Իսկ ո՞րն էր իմաստը շեշտելու նմանությունը։
Աստված մարդուն ստեղծեց իր կերպարով,սակայն մարդու առաքելությունը պիտի դառնար սեփական ուժերով Աստծուն նմանվելը։Դա մարդն ինքը պիտի աներ։Սակայն երբ Ադամն ու Եվան դուրս վտարվեցին Դրախտից,նրանք դարձան մեղսավոր,նրանք կորցրին Աստվածային նմանություն ձեռք բերելու շնորհը։
Այստեղ ես սխալվել եմ,ես չէի կարողանում հասկանալ,թե ինչ է նշանակում`Աստված մարդուն ստեղծեց իր կերպարով։Մի՞թե Աստված նույնպես ունի մարմին,երկու ոտք,երկու ձեռք։Սակայն ես երեկ հասկացա այն,ինչ անհասկանալի էս զիս։
Յուրաքանչյուրիդ էլ ծանոթ է այն խոսքը,որ մեզանից ամեն մեկի մեջ կա Աստծո մի մասնիկը։Աթեիստները,որոնք ես,անկեղծ ասած,միամիտ եմ համարում,դա օգտագործում էին`ասելով,որ իրենց կյանքի տնօրենը իրենք են,որ իրենց Աստված հենց իրենց անձն է։Դրա մեջ կա որոշակի ճմարտություն,բայց..
Երբ Աստված մարդուն ստեղծեց իր կերպարով,նա մարդուն տվեց իր հոգու մասնիկը`իր հոգու կերպարը։Նա մեր հոգին ստեղծեց Իր հոգու նման`տալով մարդուն Աստվածային մասնիկ։Աստված պարզապես չի կարող ունենալ մարդկային կերպարանք,քանզի այն,ինչ ունի սկիզբ,ունի վերջ։Իսկ մարդու մարմինն ունի՛ սկիզբ։
Մենք երբեք չենք կարողանում պատկերացնել անծայրածիր տիեզերքը,քանզի սահմանափակը չի կարող ընկալել անծայրածիրը,իսկ Աստծո միտքը անծայրածիր է,Աստծո ուղեղն անծայրածիր է,հետևաբար այն չունի սկիզբ`չունի վերջ։Այնպես որ ֆիզիկական գոյություն լինել պարզապես չէր կարող։
Ասում են հոգին անմահ է,ու ես դրա հետ համամիտ եմ,որովհետև մեր հոգին`Տիրոջ հոգու մի մասնիկն է։Քանզի մեր հոգին չունի սահմաններ,այն անծայրածիր է,այն ազա~տ է։Մեր հոգին նյութական չէ,իսկ այն ինչ նյութական է,ունի սկիզբ ու վերջ,իսկ այն`ինչ հոգևոր է,չունի ո՛չ սկիզբ,ո՛չ վերջ։Այնպես որ մահը վատագույն իրադարձությունը չէ,որ կարող է պատահել մարդու կյանքում։

***

"Ու մարդիկ հեռացան Աստծուց։Ու Աստված իր Զավակին ուղարկեց մարդկության մեզքերը քավելու ու իր արյամբ Երկիրը մաքրելու համար։"

"Հիսուս ծնվեց հիանալի հրեական ընտանիքում։Հիսուս մեծանում էր Աստվածավախ ու Աստվածապաշտ ընտանիքում։"
Սակայն Հիսուս,ծնվելով մարդկային կերպարանքով,ծնվելով մարդուց ու ապրելով Երկրի վրա,իր վրա կրում էր Ադամի մեղքը։Բայց նա ուներ առաքելություն։Յուրաքանչյուր մարդու նման,Հիսուս նույնպես անցավ փորձություններով։Չարչարվեց ու դիմակայեց Սատանայի ստեղծած փորձություններին,Հիսուս տառապանքի ու ցավի միջոցով մաքրեց ու իդեալականացրեց սեփական մարմինն ու հոգին`պատրաստ լինելով իր վերջին փորձությանը։
Եվ Հովհաննես Մկրտիչը կնքեց Հիսուսին,ու Հիսուս դարձավ իդեալական տաճար Քրիստոսի համար։Հիսուս իր մարմինը դարձրեց տաճար ու եկեղեցի`այն սարքելով իր հոր տունը,այնտեղ ապաստան տալով Քրիստոսին։Ու սկսվեց  Հիսուս Քրիստոսի առաքելությունը։Նա սկսեց պատմել Իր Հոր մասին,բժշկեց մարդկանց,նա սկսեց սեր ցանել մեր մեջ։
Քրիստոս թարգմանաբար նշանակում է փրկիչ կամ սիրո ուսուցիչ։Քրիստոս մեզ ասաց`սովորի՛ր սիրել թշնամուդ։
Քրիստոս,իր գալուստով,մարդկանց բերեց այն սերը ու այն ղեկավարելու այն շնորհը,որոնք Ադամն ու Եվան կորցրին`մեղանչելով։Մեղքերը մեզ վանեցին Աստծուց,մեզ ստիպեցին կորցնել ամեն ինչ...Մեղքը,որը Սատանայի շնորհն է,մեր միջից վանում է ամեն Աստվածայինը...
"Դուք կարող եք անել այն,ինչ Ես արեցի,դուք կարող եք դառնալ այն,ինչ Ես եմ"։
Ի՞նչ նկատի ուներ Քրիստոս իր այս բառերով։Հիմա կհասկանանք։

"Հորս տունը վաճառքի տեղ մի՛ սարքեք"։Իր այս բառերով Քրիստոս սկսեց քանդել տաճարը,այս ու այն կողմ նետել բոլոր ապրանքները,թափել գումար։Եվ ասաց Քրիստոս.
-Ես նոր տաճար կկառուցեմ երեք օրում։
Ու հռոմեացիները Նրա խոսքն ընդունեցին բառացի ու ծաղրեցին Նրան։

Սակայն այսօր մենք էլ շատ չենք տարբերվում հռոմեացիներից ու հրեաներից։Մենք կառուցում ենք հարյուրավոր եկեղեցիներ,օգնության գումար ենք հավաքում եկեղեցու համար,թանկարժեք մետաղներով պատրաստված զարդերով ենք պճնում մեր հոգևորականներին,եկեղեցում մոմ ենք գնում ու վառում։Իսկ ի՞նչով են տարբերվում մեր այսօրվա եկեղեցիներն այն եկեղեցուց,որը քանդեց Քրիստոս։

Ու նա երեք օրում կառուցեց մի նոր եկեղեցի`իր հետևորդների հետ խոսելով Աստծո մասին,պատմելով առակներ ու տալով խրատներ։Ու մարդկանց թվաց,որ եկեղեցին այնտեղ է,որտեղ խոսում են Աստծո մասին։Ու ստեղծվեցին աղանդներ,որոնք հակառակվելով կրոններին ո՛չ ասացին եկեղեցու շինությանն ու սկսեցին հավաքվել միմյանց տներում,աղոթել միասին և այլն։
Սակայն նրանք էլ Քրիստոսին սխալ հասկացան։
Այն եկեղեցին,որ կառուցեց Քրիստոս,հոգևոր էր,այն կազմված չէր տարբեր մարդկանցից,որոնք խոսում էին Աստծո մասին,այն կազմված չէր բարձր պատերից ու չուներ շքեղ պատուհաններ։Այն եկեղեցին,որ կառուցեց Քրիստոս,այնտեղ էր`իր ներսում`իր հոգու մեջ։Այն եկեղեցին,որը մենք պիտի կառուցեինք,պիտի լիներ մե՛ր ներսում։Այն եկեղեցին,որ ցանկանում է տեսնել Աստված,իրականում մե՛նք ենք,մե՛նք,Հիսուսի նման պիտի մաքրեինք մեր հոգիներն ու չարչարանքներով ու փորձություններով Աստծուն ապացուցեինք,որ արժանի ենք։Մի սուրբ մարդու կողմից վերջապես մկրտվելով մենք պիտի մարմինը սարքեինք իդեալական մաքուր ու սուրբ`այն դարձնելով տաճար։Ի՞նչ են ասում եկեղեցիների մասին։Դրանք Աստծո տունն են,այդտեղ ապրում է Աստված։Սակայն մենք,մեր ներսում կառուցելով Աստծո եկեղեցին,մեր հոգին ու մարմինը պիտի սարքեինք տաճար`այն դարձնելով Աստծո տունը։
Մենք ունենք այդ հնարավորությունը,Քրիստոս եկավ,որ դա մեզ ևս մեկ անգամ հիշեցնի,ևս մեկ անգամ հասկացնի,որ մենք`Աստծո զավակներս,կարող ենք սիրել ու բժշկել,կարող ենք լինել մաքուր ու բարի,կարող ենք լինել այն,ինչ եղավ Քրիստող,կարող ենք անել այն,ինչ արեեց Քրիստոս։Որ մե՛նք էլ կարող ենք մեր հանգրվանը գտնել Աստծո մոտ։Սակայն դրա համար պետք էր մաքրվել մեղքերից։Քրիստոս մաքրեց մեր մեղքերը`մաքրելով մեր ուղին փշերից։Մեզ պետք էր ընդամենը բացել մեր հոգիներն ու Աստծուն ներս թողնել,բայց մենք փակեցինք Աստծուն եկեղեցու պատերի մեջ։Վառեցինք մոմեր`հանգցնելով մեր հոգու լույսը...Մենք ամեն ինչի մեջ էլի միայն նյութականը տեսանք...
"Յուրաքանչյուրն ունի իր խաչն ու այն պիտի կրի մինչ իր կյանքի վերջ"։Սրա իմաստն էլ մենք չհասկացանք,չհասակցանք,որ խաչն այստեղ խորհրդանշում է այն փորձություններն ու չարչարանքները,որոնց միջով անցնելիս մենք պիտի դառնայինք այն,ինչ հոգևոր էր...
Միայն մաքրվելով մեղքերից,միայն սեր ու բարություն ցանելով մեր ներսում,միայն մեր հոգին սուրբ հավատով օծելով,միայն առևտրի կենտրոն դարձած եկեղեցին քանդելով ու իսկական տաճար մեր հոգում բացելով մենք կդառնանք այն,ինչ Քրիստոս էր,ու կանենք այն,ինչ արեց Քրիստոս...

Разве вы не знаете,что вы Боги?

                                     Նախաբան

Բոլորիս էլ քաջ հայտնի է,որ Երկիր մոլորակն ու Արեգակնային համակարգի բոլոր մնացած մոլորակները պտտվում են Արեգակի շուրջ։Ու բացի այդ յուրաքանչյուրս էլ գիտի,որ գոյություն ունի աստղակերպի 12 նշան։Դրանցից յուրաքանչյուրն իր ուրույն տեղն ունի Արեգակի օրբիտայի վրա։Յուրաքանչյուր նշանից մյուս նշանին անցնելու համար Արեգակին անհրաժեշտ է 2100 տարի։12 աստղակերպերն են`

1. Խոյ 2.Ցուլ 3.Երկվորյակ 4.Խեցգետին 5.Առյուծ 6.Կույս 7.Կշեռք 8.Կարիճ 9.Աղեղնավոր 10.Այծեղջյուր  11.Ջրհոս  12.Ձուկ

Դատելով հերթականությունից`կարելի է ենթադրել,որ Ձկան դարաշրջանը վերջինն է թվով,սակայն բազմաթիվ փորձերն ու պաշտոնական տվյալները հարուցում են,որ Ադամը ապրել է Ցլի դարաշրջանում,իսկ Աբրահամը`խոյի։Բայց Աստվածաշնչին քիչ թե շատ ծանոթ յուրաքանչյուր մարդ գիտե,որ Ադամն առաջին մարդն էր,հետևություն,Արեգակն իր օրբիտան անցնում է 12 աստղակերպերի հակառակ դասավորությամբ.այսինքն առաջին դարաշրջանը եղել է Ձկանը։Մի բանի վրա էլ հրավիրեմ Ձեր ուշադրությունը։Եթե առաջին եղել է Ձկան դարաշրջանը,իսկ Ադամը աշխարհ է եկել միայն Ցուլի դարաշրջանում,ապա զգացե՛ք,թե ինչպիսի մեծ տարբերություն կա Երկրի արարման ու Ադամի լույս գալու ժամանակաշրջանների մեջ։

Հռոմեական կայսրությունն իր փառքի գագաթնակետին հասավ Ձկան հերթական դարաշրջանի ժամանակ։Այդ նույն դարաշրջանում էլ Աստված իր Զավակին ուղարկեց Երկիր`մեր մեղքերը քավելու համար։Այդ իսկ պատճառով այսօր էլ ձուկն ընդունված է որպես քրիստոնեության խորհրդանիշ։Ինչպես գիտեք,մուսուլմանները ձուկ չեն ուտում`պատճառաբանելով ձկան գանգատուփի վերին հատվածում գտնվող խաչը։Բացի այդ Հիսուս իր աշակերտների քաղցը հագեցնելու համար դիմում է Հորը,Վերջինս էլ իր Որդու հետևորդներին կերակրում է ձկով։Շատ նկարիչներ էլ "Խորհրդավոր Ընթրիքը" պատկերելիս սեղանի ամանների ու հացերի միջև ձուկ էին նկարում։Երբեմն էլ մարդիկ իրար ձկան տեսքով ամուլետներ էին նվիրում`ասելով,որ այն կպաշտպանի իրեն կրողին։

Ձուկն ապրում է ջրում,իսկ ջուրը համարվում է մաքրության նշան։Հիսուս խնդրեց Հովհաննես Մկրտիչին,որ նա Իրեն մկրտի աղբյուրի ջրով։Բացի այդ Աստված մարդուն առաջին անգամ ջրի միջոցով ցույց տվեց իր հնարավորությունները(Մովսեսի`ծովը բացելը,Պետրոսի ջրի վրայով քայլելը)։

Ձկան դարաշրջանից մենք աստիճանաբար թևակոխում ենք Ջրհոսի դարաշրջան։Ձկան դարաշրջանում մենք սովորեցինք լողալ,ուսումնասիրեցինք ծովն ու օվկիանոսը,ծանոթացանք պլանկտոնի հետ,նավարկեցինք բազում նավեր։Քանզի ձկան տարերքը ջուրն է։

Այժմ,երբ մոտենում ենք Ջրհոսի դարաշրջանին,որի ներկայացուցիչը մարդն է,իսկ տարերքը`օդը,մենք սկսեցինք կառուցել ինքնաթիռներ ու օդանավեր,մենք ստեղծեցինք տիեզերանավեր։Մենք սկսեցին նվաճել օդը։

Ջրհոսի տարերքը օդն է։Իսկ օդը ո՛չ հնարավոր է շոշափել,ո՛չ զգալ,ո՛չ տեսնել։Այն նյութական չէ,օդը հոգևոր է։Միայն Ջրհոսի դարաշրջանում ամբողջ մարդկությունը կկարողանա տեսնել Հիսուսի դասերի ու առակների հոգևոր կողմը։Իսկ այժմ մարդկանց միայն չնչին տոկոսն է Աստվածաշունչ ընթերցելիս այն վերլուծում կամ մտածում դրա վերաբերյալ։Մենք ամեն ինչ շատ հասարակ ենք ընդունում։

"Եվ այդ ժամանակ ջրի կուժը կրող մարդը կանցնի երկնքի կապերով։Սիմվոլներն ու կնիքը Որդու Մարդկության կհայտնվեն երկնքի Արևելքում։Իմաստուններն այդժամ կբարձրացնեն գլուխներն ու կտեսնեն,որ երկրի փրկությունը մոտ է(Ավետարան Ջրհոսի,157:29,30)։"

Ջրի կուժը կրող մարդն այստեղ իրական մարդ չէ,խոսքը Ջրհոսի մասին է,խոսքն այն մասին է,որ Ջրհոսի դարաշրջանը մեզ կտանի դեպի Հիսուս,որ միայն հոգևոր դարաշրջանում մենք ականատես կլինենք Հիսուսի երկրորդ գալստյանը։

Կյանքն արդար է,Չարլի՛

-Չարլի՛,սուրճը պատրաստ է,չե՞ս գալիս։
-Էհ,Էլիզզ,ինչ էլ տրամադրություն ունես սուրճ ըմպելու։
-Ինչպիսի վատատեսական տոն,ի՞նչ է պատահել,սիրելի՛ս։
-Չգիտեմ,Լիզա՛,հոգնել եմ արդեն։
-Իսկ կարելի է իմանալ`ինչից։
-Հիշու՞մ ես մեր աշխատանքի վայրի Կարլոսին։
-Իհարկե հիշում եմ,համակրելի երիտասարդ էր։
-Բնականաբար ուրիշ կերպ չէիր կարող արտահայտվել։Այո՛,հենց քո այդ սիրելի Կարլոսն այսօր ստացավ պաշտոնի բարձրացում։
-Իսկ դրա մեջ որևէ վատ բան կա՞։
-Այդպես հեգնանքով մի ժպտա,դա ինձ հունից հանում է,Լիզա։Իհարկե կա։Երկու ամիս առաջ տնօրենն ասում էր,որ այդ տեղն ինձ համար է,և որ նա միայն հարմար պահի է սպասում։Սակայն արի ու տես,որ այսօր այդ տեղը,ի՛մ տեղը ստանում է ոմն Կարլոս։
-Ուրեմն բարին այդ էր,սիրելի՛ս։
-Ի՞նչ։Լիզա,ես հիմա կխենթանամ,իսկ դու ասու՞մ ես,որ բարին այդ էր։Ճիշը են ասում էլի,որ կյանքն անարդար է։
-Այստեղ դու սխալվում ես Չարլի։Կյանքն ավելի քան արդար է։
-Ո՛չ,այստեղ դու ես սխալվում,կյանքը չի կարող արդար լինել։Մի՞թե արդար է,որ իմ տարիների աշխատանքը պսակվում է ինչ-որ նորեկի պաշտոնի բարձրացումով։
-Իհարկե։Չէ՞ որ դու չգիտես,թե այդ պաշտոնի փոխարեն կյանքը քեզ ինչ է պատրաստել։Գուցե քեզ հիմա թվում է,թե կյանքն անարդար է քո նկատմամբ,զայրանում ես,սակայն կյանքը որոշել է քեզ մեկ այլ նվեր մատուցել։
-Այդ դեպքում ինչու՞ էր նա ինձ նախապատրաստում պաշտոն ստանալուն,որ հիմա էլ զայրացնե՞ր։Հիմա էլ կասես,թե կյանքը սիրում է խաղալ։
-Չէ՛,կյանքը քեզ ամենևին չի ներշնչել,որ դու կստանաս այդ պաշտոնը,քեզ ներշնչել է տնօրենդ,դու,վերջիվերջո ես։Սակայն ոչ կյանքը։
-Լիզա,դու ինձ արդեն խճճում ես։Սակայն ես քեզ կարող եմ կյանքի անարդարության բազում օրինակներ բերել։
-Դե՞...
-Դե օրինակ մի՞թե արդար է,որ Կյանքը մորից ու հորից խլում է նրանց միակ որդուն։Կոտրում է նրանց,ցավեցնում,կյանքն ասես թմրամոլ լինի`առանց մարդկային դժբախտության նոր չափաբաժնի դիմանալ չի կարող։
-Թու՛յլ տուր քեզ մի առակ պատմեմ։
Կար-չկար մի մարդ կար։Նա հարուստ էր,ուներ մեծ հարստություն,գեղեցիկ ու սիրող կին ու մինուճար տղա։Այդ մարդը նրան դաստիարակում է,փորձում է մեծացնել արժանի զավակ։Տղան լինում է հոր ամբողջ երջանկությունը։
Օրերից մի օր նրանց այցելում է մի ճանապարհորդ և գիշերելու տեղ է խնդրում։Այդ մարդը,լինելով մեծսիրտ ու բարեհոգի,ընդունում է հյուրին,մեծ սեղան է քցում,ուտում-խմում ուրախանում են,գիշերն էլ`պառկում քնելու։Առավոտյան ճանապարհորդը խնդրում է տանտիրոջը,որ նրա որդին իրեն ցույց տա մինչև կամուրջ տանող մոտակա ճամփան։Տանտերը համաձայնում է,սակայն խնդրում է տղայի հետ զգույշ լինել,չէ՞ որ նա այդ մարդու միակ զավակն էր։
Երբ տղան ու ճանապարհորդը հասնում են կամրջին,վերջինս բրդում է տղային ու նետում ցած։Գետի հզոր հոսանքը նրան քշում-տանում է։
-Ու՞։Իհարկե,այդ մարդասպանը կշարունակի ապրել,ուրախանալ,ոչ ոք չի էլ հիշի,որ նա երիտասարդ կյանք է կործանել,ծեր մարդկանց երջանկությունն ու կյանքի իմաստն է խլել։
-Սպասի՛ր,Չարլի՛,սպասի՛ր։
Անցնում են տարիներ,տանտերն ու տանտիկինը կրկին ոտքի են կանգնում,կրկին սկսում են շնչել ու ապրել,ու մի նոր զավակ են լույսաշխարհ բերում։Այդ տղան մեծանում է,սկսում է տնօրինել հոր կալվածքներին ու հարստությանը`ծնողներին ապահովելով երջանիկ ծերություն։
-Ցանկանում ես ասե՞լ,որ այն մի տղային խլեց,սակայն տվեց մյուսի՞ն։Իսկ ինչի՞ց նա ենթադրեց,որ աառաջին տղայի հետ նրանք երջանիկ չեն լինի։
-Չարլի,սիրելի՛ս,առակի ճամփորդը Աստծո հրեշտակն էր։Նա եկել էր Աստծո խոսքը կատարելու։Տղան մեծանալով դառնալու էր մարդասպան,քանդելու էր իր հոր տունը։Աստված,ծնողներից խլելով իրենց առաջին որդին,նրանց ազատեց սեփական սխալի պտուղները քաղելուց։Նրանց ազատեց հանցագործ որդի ունենալուց։Ծնողների հիշողության մեջ տղան մնաց մաքուր ու անմեղ մի երեխա։Իսկ այսօր նրանք ունեն արդեն արժանավոր զավակ ու երջանիկ ծերություն։Չարլի՛,Աստծո,Կյանքի,ճակատագրի,նախապաշարմունքի կամ այն վերևի հզոր ուժի,անվանի՛ր նրան,ինչպես ուզում ես,գործերն անհասկանալի են մեզ համար։Սակայն տեսա՞ր,որ կյանքն ավելի քան արդար է։
-Առակն,իհարկե,գեղեցիկ էր,քանզի նրանք կորցրեցին որդի,բայց հետո գտան մեկ ուրիշ զավակի։Սակայն լինում են անվերադարձ ու անփոխարինելի կորուստներ։
-Համաձայն եմ,անվերադարձ կորուստներ լինում են,սակայն անփոխարինելի ոչինչ չկա։
-Լիզա,խնդրում եմ,մի՛ պնդիր։Ինչպե՞ս կարելի է խոսել անփոխարինելի կորոուստներից ու կյանքի արդարությունից։Կարո՞ղ ես դրա մասին խոսել այն երեխայի հետ,ով մեծանում է մանկատանը,զուրկ է ծնողական սիրուց,չգիտե,թե ինչ է շոկոլադը։Լիզա,կյանքն ամեն ինչ անհավասար է բաշխում։Մեկին`ամեն ինչ,մյուսին`ոչինչ։
-Չարլի՛,մանկատան երեխաներին կյանքը տալիս է այն,ինչ չունի ոչ մի հարուստ կամ ընտանիքում մեծացած երեխա։Ուժ,նպատակասլացություն,աշխատասիրություն,հավատ,կայունություն,ինքնությունություն։Իսկ այս հատկանիշներն նրանց դեռ շատ բարձունքների կհասցնեն։Ո՛չ դու,ո՛չ ես չգիտենք,թե նրանք ինչ կյանքի կարժանանային,եթե մնային իրենց ծնողների կողքին։
-Իսկ անհավասար բաշխված բարիքների մասին ի՞նչ կասես։

-Այդտեղ էլ է կյանքը արդար։Մեկին տալիս է փող,մյուսին լավ ընտանիք,մեկին հաջող կարիերա,մյուսին`ամուր սեր,մեկին`ուժ,մյուսին`կողքին ուժեղ անձնավորություն։Սակայն մենք միշտ այնքան տարված ենք կողքինների երջանկությամբ,այնքան ենք նայում մյուսներին,որ սեփական երջանկությունը չենք էլ նկատում։Երբ դու տեսնում ես,որ Կարլոսը ստացել է պաշտոնի բարձրացում,դու չես մտածում,որ Կարլոսի ծնողները մահացել են մի քանի տարի առաջ,նա չունի կին իր կողքին,իսկ դու արդեն երեք տարի է,ինչ երջանիկ ամուսնացած ես։Չես մտածել,այնպես չէ՞։
-Չեմ մտածել...
-Կյանքն ամեն անգամ մեզ մի նոր հարված տալով նա չի ցանկանում մեզ ցավեցնել կամ դժբախտացնել։Ինչպե՞ս կարող է նա մեր արցունքները տեսնել,երբ հենց նա ինքն է մեր մեջ`կյա~նքը։Ո՛չ,սիրելի՛ս,երբ կյանքը քո առջև մի դուռ է փակում,ուրեմն ավելի լավ կլինի քեզ համար,եթե չանցնես այդ դռան շեմը։Պարզապես երբեմն տեսնելով փակ դուռ մենք փորձում ենք այն կոտրել,ջարդել,բացել ինչ-որ մի կերպ,կամ էլ հուսահատ եղած նստում ենք դրա տակ,կախում ենք մեր գլուխն ու սկսում ենք արտասվել։Այն ինչ այդիսկ պահին մեր դիմաց նոր դուռ է բացվել,բայց ո՛չ,մենք չափազանց տարված ենք այն դռանով,որը մեզ համար չպիտի բացվի։Իսկ եթե հանկարծ բացվում է մեկ ուրիշի,ոչ մեր,այլ հենց մեկ ուրիշի համար,օ~,մենք այլևս պատրաստ ենք մոռանալ բոլոր մնացած այլ դռների մասին։

-Այսինքն նկատի ունես,որ յուրաքանչյուր կորուստ ու բացթողում արվում է հենց մե՞զ համար։
-Իհարկե,Չարլի,իհարկե,յուրաքանչյուր կորուստ կամ փակվող դուռ նշան է,որ կյանքը մեզ ետ է պահում վերահաս վտանգից,սիրելի՛ս,նա մեզ համար մեկ այլ դուռ ունի պատրաստված։
-Լիզա՛։
-Ասա՛,սիրելի՛ս։
-Ե՛կ գնանք զբոսնելու,թքա՛ծ այդ պաշտոնի վրա։
-Այ սա արդեն իմ Չարլին է։
-Լիզա՛,դու ինձ ստիպեցիր ևս մեկ անգամ հասկանալ,որ երեք տարի առաջ ճիշտ ընտրություն եմ արել,ես սիրում եմ քեզ։
-Չարլի՛,ես էլ քեզ եմ սիրում։Ու միշտ հիշի՛ր,դու միշտ ունես մի բան,որը չունեն ուրիշները...