Գերմանական...ջերմություն

Ընթերցել անպայման այս երաժշտության ներքո...
Յուրաքանչյուրիս մոտ գրեթե միշտ անծանոթ իրերի,երգերի,մարդկանց,երկրների մասին որոշակիորեն ձևավորված կարծիք է լինում։Ահա այդպիսի մի կարծրատիպային կարծիք կա նաև գերմանական ազգի նկատմամբ։Ետպատերազմյա շրջանում մեր տատիկների,պապիկներից ստացած հոսքի պատճառով գերմանացիների մասին կազմած մեր կարծիքը սկսում և վերջանում է նրանց կարգապահությամբ,ճշտապահությամբ և սառնասրտությամբ։Այսօր ես եկել եմ այստեղ,որպեսզի կոտրեմ ձեր կարծրատիպերը...
Ես ունեմ հիանալի գերմանացի բարեկամներ,նրանք պարզապես արտակարգ մարդիկ են`զարգացած,կազմավորված աշխարահայացքով,ջերմ,հյուրընկալ,միշտ պատրաստ օգնելուն։Նրանց հետ ես ծանոթացել եմ դպրոցում,նրանք կամավորականներ են`եկած Գերմանիայից։Նրանք եկել են մեզ`գերմաներեն ուսուցանողներիս օգնելուն,աջակցելուն,հետաքրքիր ծրագրերի մեջ ներառելուն։Ցավոք սրտի շուտով վրա կհասնի հրաժեշտի պահը...Բայց ինչպես ասում են,մի օր պետք է այդ օրն էլ գար...
Գերմանիա...զարգացած ու առաջադեմ մի պետություն,որտեղ ապրում են Եվրոպայի թերևս ամենաջերմ մարդիկ։Դեռ չե՞ք հավատում,այսօր ես եկել եմ,որպեսզի ձեզ հակառակում համոզեմ...

Գերմանական դպրոցում անցկացրած 2 ամսում ես հասկացա,որ վերջիվերջո գոյություն ունի փոխադարձ հարգանք ուսուցչի և աշակերտի միջև,որ գոյություն ունեն այնպիսի ուսուցիչներ,որոնք կարող են մտնել դասարան ժպիտով,ողջունել ընկերական և իննսուն րոպեանոց դասն առանց ընդմիջման այնպես թեթև վարել,որ մոռանաս ժամանակի գոյության մասին։Այդժամ ես հասկացա,որ գոյություն ունի իսկական խմբակային աշխատանք,որտեղ ոչ թե մեկն աշխատում է,մյուսներն`արտագրում,այլ բոլորն ունեն աշխատանքի իրենց բաժինը։Այդ դպրոցում ես առաջին անգամ հասկացա,որ երբեք չի կարելի հերթը խախտել,նույնիսկ պատահմամբ,հակառակ դեպքում կարող ես հայտնվել 2 մետր ձգվող հերթի վերջում։Չնայած,որ ես երբեք չեմ ուշանում,բայց այդտեղ ես հասկացա,որ 2 րոպե ուշանալու պատճառով կարող ես լուրջ նկատողություն ստանալ,այն էլ տնօրենի կողմից։
Գերմանիա...հայկական իրականություն ամբողջությամբ տարբերվող ու առանձնացող մի քաղաքակրթությունը,որն ինքն իրենով չի զիջում մեր հայկական հյուրընկալությանն ու ջերմությանը..իսկ գուցե երբեմն նույնիսկ գերազանցում է։Կրկին չե՞ք հավատում։Ես ունեմ մի վերջին,բայց ամենաուժեղ խաղաթուղթը ձեռքիս...Ընտանիք,ամենաիսկական,շիկահեր ու սպիտակամաշկ գերմանական ընտանիք...
Ես երբեք չէի համարձակվի անգամ մտածել,որ գերմանական ընտանիքը կարող է երբևիցե այդքան ջերմ ու այդքան իրական լինել։Այդ ընտանիքը,Զերինգների ընտանիքը ինձ իր տանը հյուրընկալեց մեկ անգամ 2 շաբաթով,իսկ մյուս անգամ`2 ամսով։Համաձայն ծրագրի նրանք կոչվում էին հյուր-ընտանիք։Սակայն հյու՞ր։Արդյո՞ք ես հյուր էի այդ տանը։Նրանք ինձ համար հյուր-ընտանիք չէին,իսկ ես նրանց համար`հյուր-երեխա։Չեմ վախենա ասելուց,որ նրանք իմ երկրորդ ընտանիքն են,երկորդը`հաշվով,բայց ոչ կարևերորության քչությամբ։Իսկ ես դարձա նրանց երրորդ զավակը`կրտսեր աղջիկը։

Այդ տիպիկ գերմանական,բայց ոչ հայկական տիպիկ պատկերացմամբ ընտանիքը ամենահասարակ ընտանիքներից էր։Այն ուներ դասական կազմ`մայր,հայր,աղջիկ,տղա։Նրանք ամենահարուստ ընտանիքը չէին,բայց...
Բայց շատ ու շատ հարուստների հարյուրավոր երկրների կերազեին ունենալ այնպիսի սիրտ,ինչպիսին ունեին նրանք`Վիբեկն,Գերդը,Ֆրիդերիկեն ու Կոնստանտինը։Անսահման բարությամբ լցված այդ մարդիկ ինձ ծանոթացրին կյանքի տարբեր էջերին,սովորեցրին այնքան նոր բաներ,որոնք կարող էի միայն նրանցից սովորել...

Կոնստանտինի հետ ես դպրոց էի հաճախում։Նա մի տղա է,ով սիրում է շփվել ընկերների հետ,խմել գարեջուր,անցկացնել լավ ժամանակ։Այդ իսկ պատճառով հաճախ այնպիսի տպավորություն էր ստեղծվում,թե նա թքած ունի իմ գոյության վրա,սակայն դա այդպես չէր։Համաձայն եմ մենք շատ չէինք շփվում,ախր շփման շատ եզրեր չկային,սակայն պետք էր նրան մի անգամ մի բան խնդրել,ու նա ամենայն պատրաստակամությամբ անմիջապես կկատարեր իմ խնդրանքը։Ու չնայած,որ նա երբեմն շատ մոռացկոտ էր լինում,երբեք չէր անտեսում իմ խնդրանքները։

Ֆրիդերիկեի հետ ցավոք շատ շփում չեմ ունեցել,երբ ես մեկնեցի Գերմանիա,մեկ շաբաթ անց նա մեկնեց ԱՄՆ`այնտեղ դպրոցում մեկ տարի ուսուցանելու համար։Ֆրիթցի..նա խենթ մի աղջնակ է,մի հիպպի աղջնակ,շատ յուրահատուկ արտաքինով ու շարժուձևով,ինքնատիպ մտածելակերպով ու կյանքը վայելել սիրող մի աղջնակ...Ֆրիթցիի հետ ինձ լավ էի զգում,նա ինձ շատ լավ էր հասկանում,ամեն ինչում աջակցում էր և շատ բարեհամբույր ու բարի էր...Նա շատ լավ ջյութակ էր նվագում,ինչպես իր հայրը։Երբ նա երբեմն տանը ջյութակ էր նվագում,Գերդը միշտ անում էր իր նկատողությունները,որից Ֆրիթցին հուզվում էր...

 Գերդն ընտանիքի հայրն է։Նա մասնագիտությամբ մանկական հոգեբան է ու շատ զարգացած մի անձնավորություն է։Նրա հետ կարելի է ժամեր շարունակ խոսել,նա միշտ մի հետաքրքիր բան կգտներ պատմելու,բացատրելու,սովորեցնելու։Հիշում եմ,երբ միասին Բալթիկ ծովում էինք,նա ինձ տանում էր ջրի եզրի մոտ ու սկսում բացատրել ճահիճների առկայության փաստը,ձկների կյանքը,ծովի ալեկոծումը...Ինչպես նշեցի Գերդը հիանալի ջյութակ էր նվագում,նա նույնիսկ երաժշտական բենդ ուներ`Publiners.Նրանք հիմնականում նվագում են իռլանդական երաժշտություն...դրա մասին քիչ հետո

Վիբկեն ընտանիքի մայրն է։Նա կենսուրախ կին է,կյանքով ու ուրախությամբ լի,նա շատ աշխույժ է։Յուրաքանչյուր շաբաթվա հանգստյան օրերին մեր ժամանցը շատ հետաքրքիր էր կազմակերպում։Նա առողջ կյանքի կողմնակից է,ու նրա հետ մենք շատ ենք քայլել։Վիբկեին ես բոլորից զատ սիրով էի սիրում։Կարող էին Գերդն ու Կոնստանտինը տանը լինել,ինձ հետ,սակայն երբ Վիկբկեն էր տուն գալիս,սրտիս թեթևություն ու հանգստություն էր իջնում։

Երբ նա տանն էր,տունը կարծես ջերմությամբ լցված լիներ։Սիրում էի պարզապես նրա կողքին լինել,նրա համար օգտակար գործ անել,օգնել նրան խոհանոցում,նրա հետ գնումների գնալ։
Ես հաճախ հանդիպեցի նաև այդ ընտանիքի բարեկամներին,ընկերներին,ծանոթացա նրանց հետ։Պարզապես հիանալի մարդիկ էին։Երևի թե երբեք այդքան լավ մարդ միասին մի տեղում չէի տեսել։Նրանք բոլորն այնքան բարեհամբույր էին,կատակասեր։Ես մտերմացա նաև Գերդի բենդի հետ,մենք մի քանի անգամ եղանք նրանց բենդի համերգներին,վայելեցինք իռլանդական երաժշտությունն ու գերմանական շունչը...
Այդ ընտանիքն այնքան ջերմ էր ու այնքան բարի։Միասին մենք անցկացրեինք հիանալի ժամանակ,սակայն...
Ինչպես ասում են,մի օր պետք է այդ օրն էլ գար։Բոլորեց իմ 2 ամիսը ու ինձ իմ տունն էր սպասում,պետք էր հրաժեշտ տալ։Ատում եմ այդ պահը։Երբեմն ավելի հեշտ է պարզապես վեր կանալ ու գնալ,առանց ետ նայելու,առանց ջերմ գրկախառնությունների,առանց արցունքով աչքերի...



Վաղը..Վաղը պետք էր հրաժեշտ տալ այն մարդկանց,ում ես հասցրեցի այնպիսի ամուր սիրով սիրել,որ կհերիքի ամբողջ կյանքի համար։Վաղը..վաղը հրաժեշտ պետք է տայի նրանց գուցե ընդմիշտ։Գուցե այլևս երբեք չլսեմ Կոնստիի մրթմրթոցը,Վիբկեի ծիծաղն ու Գերդի խելացի խոսքերը,գուցե երբեք այլևս չգրկեմ Ֆրիթցիին ու երբեք նրանց հետ զբոսանքի դուրս չգամ։Գուցե ես երբեք այլևս չանցնեմ այդքան հարազատ տան շեմը,գուցե այլևս երբեք նրանց հետ գնումների չգնամ։Գուցե ես նրանց պարզապես կորցնեմ`սրտումս պահելով կյանքիս ամենաուրախ ու ամենալեցուն երկու ամիսը։Սակայն եկել էր հրաժեշտի պահը,պետք էր ամուր գրկել,այնքան ամուր,որ գնացքում նստած դեռ զգայի նրանց մատները մեջքիս վրա։Սակայն արցունքների անձրևը հզոր գտնվեց ինձանից։Ցնցվում էի ամբողջ մարմնով,հրաժեշտ էի տալիս կյանքիս ամենագեղեցիկ պահերից մեկին,կյանքիս ամենահարազատ մարդկանցից մի քանիսին։Հրաժեշտ էի տալիս աշխարհի ամենաջերմ ու մարդամոտ երկրին...Գերմանիային...

Հ.գ. Անցել է արդեն 1 տարի այդ հրաժեշտի պահից,սակայն մինչ օրս ես նամակարգական կապ ունեմ Վիբկեի,իմ այդքան սիրելի Վիբկեի հետ։Նա նույնիսկ իմ ծննդյան առթիվ ինձ մի ծանրոց է ուղարկել`տիպիկ Նեո-ական նվերներով`The Beatles,Erich Maria Remarque,Peace...Ու չնայած Վիբկեն հայերեն չգիտե,ես կասեմ...
Շնորհակալ եմ քեզ,Վիբկե՛,շնորհակալ եմ ձեզ բոլորիդ,որ ինձ սովորեցրիք տեսնել մարդու միջի  գեղեցիկը,սովորեցրիք նայել,թե դիմակից այն կողմ ինչ կա,սովորեցրիք հասկանալ,որ սառույցն անգամ իր ջերմությամբ այրել գիտե...Շնորհակալ եմ...

Նյուտոնը ես եմ կամ մանկական տարօրինակություններ

Ինչպես ցանկացած մարդ,ես նույնպես ունեցել եմ մանկություն(:D),որին շուտ հրաժեշտ տալ երբեք չեմ շտապել։Կարծում եմ,որ ինչ-որ տեղ հիմա էլ եմ գտնվում այդ շրջանում,սակայն այսօր ցանկանում եմ ձեզ պատմել իմ ավելի խոր մանկության և իմ մանկական տարօրինակությունների մասին։Կարծում եմ յուրաքանչյուր երեխա ունի հենց իրեն հատուկ որոշ առանձնահատկություններ։Դրանք քիչ չէին նաև ինձ մոտ,այնպես որ գնացինք...

1.Սկսեմ հնարավորինս չափ սկզբից։Երբ դեռ անգիտակից էի,ես արդեն բավականին նպատակասլաց էի։Դեռ 1 տարեկանս չբոլորած ես ցանկանում էի անպայման հնարավորինս շուտ քայլել սովորել,քազնի քույրս արդեն քայլում էր։Բայց վերջիվերջո ես հասա իմ նպատակին և սկսեցի քայլել։:D

2.Դեռ անգիտակից տարիներիս ես երբեք մայրիկի գրկից չէի պոկվում։Հայրս միշտ պատմում էր,որ նույնիսկ իրեն թույլ չէի տալիս ինձ գրկել,մնում էի միայն մայրիկին կպած այնպես,որ մարդիկ իրենց մեր հայկական ձևով ինձ կոչում էին "դոշի բռոշկա"։Իսկ հետո,երբ մեծացա,շատ կապնվեցի պապայիս հետ։Այդպիսի փոփոխություններ։

3.Մանուկ ժամանակ ես ահավոր,չափից դուրս շատ էի հիվանդանում։1,3 և 5 տարեկան հասակում ամեն անգամ Նոր Տարվա շեմին թոքերի բորբոքում էի ունենում։Ծնողներս շատ հետևողական էի ու ուշադիր,սակայն ինձ բավական էր մեկ անգամ մրսել,և թոքաբորբը պատրաստ էր։Բացի այդ բացարձակապես ոչ մի ձմեռ չէի անցկացնում առանց բարձր տաքության ու ահավոր զզվելի հազով։Սա պարզապես շատ վատ հատկություն էր։Հարկավոր է նշել,որ 5 տարեկանում,երբ քույրս 6 տարեկան էր ու դպրոց էր հաճախում,ես թոքաբորբով հիվանդացա ոչ թե մրսածության,այլ այն պատճառով,որ շատ տենդագին ցանկանում էի քրոջս նման դպրոց գնալ։Այդ միտքն այնքան էր հզորացել մեջս,որ ինձ թուլացրեց`հասցնելով անկողին։ :D

4.Մանուկ ժամանակ մինչև 7 տարեկանը ես կարողանում էի ձեռքերով բժշկել ցանկացած ուժեղ ցավ։Մայրիկս այդ տարիներին շատ ուժեղ գլխացավեր`նույն միգրեն ասվածն էր ունենում,ու եթե այն սկսվում էր,կարող էր բավականին երկար տևել։Սակայն երբ բացահայտեցինք իմ ձեռքերի ուժը,հարկավոր էր միայն ծնկի գալ պառկած մայրիկի անկողնու կողքին,ձեռքերս դնել նրա ճակատին մոտ 2 րոպե,և ցավն անհետանում էր։Ցավոք այդ կարողությունս իր ուժը կորցրեց մոտավորապես 7 տարեկան հասակում,չնայած ես համոզված եմ,որ վարժանքները կարող են դա ետ վերադարձնել։

5.Մինչև 9 տարեկանը ես կարողանում էի փակ աչքերով տեսնել։Ինձ մինչև այդ հնարավորությանս ուժի թուլացումը թվում էր,թե բոլորի մոտ այդպես է,այդ իսկ պատճառով ոչ ոքի դրա մասին ոչինչ չեմ ասել`ընդունելով դա,որպես մարդկային ամենասովորական հատկություն։Այդ իսկ պատճառով ես դրա համար ոչ մի ապացույց չունեմ,սակայն կարծում եմ առանց ապացույցի կհավատաք ինձ։Թերևս դրա միակ ապացույցն այն է,որ փակ աչքերով տեսնելու հնարավորության պատճառով գիշերը քնելն ինձ համար շատ բարդ էր.պառկում էի քնելու,աչքերս փակում էի,սակայն շարունակում էի տեսնել հյուրասենյակից ննջասենյակ ընկնող լույսը,որի պատճառով քունս փախչում էր։Այդ իսկ պատճառով ես բավականին ուշ էի քնում ու մինչ օրս արդեն սովորության համաձայն անկողնում պառկելուց միայն 20 րոպե հետո ինձ հաջողվում է քնել։

6.Ինչպես արդեն նշել եմ այստեղ,մանուկ ժամանակ իմ ամենասիրելի խաղը կախարդ-կախարդն էր։Ես սիրում էի ինձ պատկերացնել գեղեցիկ կախարդուհի,անգամ "կախարդական բաղադրատոմսեր" ու "թուրմեր" ունեի։Այդ տարիներին մենք տանը տարբեր գեղեցիկ բույսեր ունեինք,որոնք մերթ չորանում էին,մերթ ծաղկում։Ես էլ վերցնելով մեր մանկական խոհանոցային սպասքից մի ափսե անցնում էի սենյակներով ու հավաքում էի բույսերի չորացած տերևները,խառնում ու մանրացնում էի դրանք ու ասում "կախարդական" բառեր`ստանալով շատ կարևով մի թուրմ։ :)

7.Այդ տարիքում ես սովորություն ունեի տանից գնալու:DԵս վերցնում էի այդ ժամանակահատվածի իմ ամենասիրելի տիկնիկին (որն ամեն տարի փոխվում էր:D),մի ցանցի մեջ դնում էի տիկնիկիս զգեստները և մայրիկին ասում,որ գնում եմ տանից։Մայրս արդեն սովոր էր իմ այդ տարօրինակ պահվածքին,այդ իսկ պատճառով նա ժպիտով պարզապես պատասխանում էր`լավ։Ես տանից դուրս էի գալիս,կանգնում էի դռան առջև մի քանի րոպե,իսկ հետո թակում էի դուռը։Մայրս,մտնելով իմ խաղի մեջ,դուռը բացելով ասում էր,արդյո՞ք լավ հանգստացա ճամբարում,ինչպե՞ս էր այնտեղ առանց ընտանիքի։Ես պատասխանում էի ամենայն հանգստությամբ ու անցնում էի ներս։ :D

8.Մի շատ տարօրինակ սովորություն էլ եմ ես ունեցել,որի մասին հենց նոր հիշեցի,մոտավորապես 10 տարեկանում ես սիրում էի դռների ծխնիների փայտերի վրայով վերև բարձրանալ։Ինչպե՞ս էի կարողանում,դժվար է պատկերացնել։Պարզապես ես միշտ շատ ճկուն եմ եղել,կանգնում էի դռան փայտերի միջև և ձեռքերով ու ոտքերով հենվելով`բարձրանում վեր։Հաճելի էր ու հետաքրքիր,սակայն կհասկանաք ինձ,թե`ոչ,չգիտեմ :D

9.Մի հատկություն էլ ես ունեի,որի պատճառով քույրս մասամբ տուժում էր։Ես սիրում էի պատուհանից դուրս նետել մեր քաղալիքները :DՉէ՛,չէ՛,իմ հոգեկան աշխարհի հետ ամեն ինչ կարգին էր,ես երբեք "նեռվայն" երեխա չեմ եղել,պարզապես ինձ չափից դուրս շատ հետաքրքրում էր,թե ինչպես են առարկաներն ընկնում,ինչ անկյան տակ,ուժի քանակից կախված ինչքան հեռու են թռչում և որ ամենակարևորն է,ինչպես են բախվում գետնին և բախվելուց հետո արդյո՞ք կրկին օդ են թռչում,թե կոտրվում են։Ցավոք,ես այդպես շատ խաղալիներից եմ զրկել քրոջս ու ինձ,բայց դե փորքիկ Մարիամիս  հետաքրքիր էր առարկաների անկումը։Երբ հայրս մեր պատշբամգբում վարդերի մեծ ծաղկաման պատրաստեց,ես սկսեցի ծաղկամանի միջի հողի քարերը պատշբամգից դուրս նետել(անկեղծ ասած ես մինչև այսօր էլ սիրում եմ բարձր տեղից ինչ-որ բան ցած նետել ու հետևել դրա շարժմանը)։

Այնպես որ ծանոթացե՛ք,Նյուտոնը ես եմ։
Այս շարքը դեռ էլի կարելի է շարունակել,սակայն այստեղ նշվածներն իմ ամենավառ տարօրինակություններն էին,որոնք կարծում եմ միայն ինձ են հատուկ: Եթե դուք նույնպես տարբերվող եք եղել,նշե՛ք դրանք մեկնոբոնություններում,այդպես ավելի հետաքրքիր կլինի։ :D

Ես,դու՞...Չէ՛..Մենք

Այս գրառման մեջ ես ձեզ պատմեցի իմ ընկերների մասին։Չեմ սիրում ընկեր բառի կողքին տեսնել ամենամտերիմ,հարազատ,մոտիկ և նման այլ ածականներ,քանզի ինձ համար ընկեր բառը պարունակում է բոլոր այդ հատկությունները։Սակայն ես մի ընկեր էլ ունեմ,որը բաղկացած է 12 մասնիկից,12 ամբողջությամբ տարբեր,բայց այդքան միասնական մասնիկից։
Խոսքը մեր JFF-ի կամ այլ կերպ ասած դասարանի մասին է։
Ինչպես ասացի մենք այնքան տարբեր ենք.մեկս խելացի,մյուսը միամիտ,մեկս բանիմաց,մյուսս անկայուն,մեկս ազատ,մեկս կոմպլեքսներով,մեկս զգացմունքային,մյուսը`սառը։12 տարբեր անհատականություններ`լրիվ ձևավորված կամ դեռ անկայուն։Սակայն մենք մի դասարան ենք։Ինչ-որ տեղ գնալիս մենք միշտ միասին ենք։Ինչ-որ գործ բռնելիս յուրաքանչյուրս դրա մեջ ենք։Մեր մեջ չկան բաժանումներ,խմբավորումներ։Սակայն բնականաբար մեկը մյուսին ավելի շատ է սիրում,2-րդին`ընկերւոհի համար,իսյ3-րդին ոչ այնքան։Դա բնական է,ինչքան մարդ-այնքան կարծիք,և պարտադիր չէ,որ բոլորս միմյանց նույն սիրով սիրենք։Դա ամենևին պետք չէ,պետք է միայն մի բան,որը մենք ունենք.փոխադարձ հարգանք և դիմացինին այնպիսին ընդունելու հնարավորություն,ինչպիսին նա կա։Մենք վիճում էլ ենք,ընդհանրություններ էլ ենք ունենում,սակայն դրանք երկար չեն տևում։Ամենաշատը երկու օր։Հետո առաջին հերթին ինքներս մեզանից ենք ներողություն խնդրում,քանզի մենք`մենք ենք,ու մեր նմանը չկա։Վստահ կարող եմ ասել,որ դպրոցական շատ կոլեկտիվներ կնախանձեին մեզ...
Գոհար-մենք շատերը մամա են անվանում,որովհետև բացի արտաքինից,նա իրոք մեր ամենամեծն է շատ հարցերում։Կյանքում շատ փորձություններ հաղթահարած,բայց հոգով դեռ երեխա...Եթե ինչ-որ մեկն իր սիրային հարցերում խնդիր է ունենում,անմիջապես նրան է դիմում։Գոհարը սիրում է բոլորին,այո՛,այո՛,բոլորին ու միշտ բոլորին ժպիտ է պարգևում։
Էմմա-թերևս մեր միջից ամենադժվար ճանապարհ անցած մի մարդ է,բայց այդ ամենի հետ մեկտեղ շատ-շատ մարդիկ,որվքեր անհոգ կյանք ունեն,նրանից մի շատ մեծ բան ունեն սովորելու։Նա վայելու է կյանքի ամեն վայրկյանը,ոչ մի առիթ բաց չի թողնում կյանքը ճիշտ օգտագործելու համար։Նա նույնիսկ մի կտոր բուլկու մեջ երջանկություն կգտնի։Դա շատերիս է պակասում։Բացի այդ նա միակ մարդն է,ում մասին խոսելիս կարող եմ ասել.
"Նա գիտի,ընկեր ԼԻՆԵԼԸ ինչ բան է"...
Լիանա-մեր թեթևքաշայիններից է,ոճի գեղեցիկ զգացողությամբ ու լավ ճաշակով,շուտ սիրահարվող ու գրեթե միշտ շատ ուրախ մի աղջնակ։Սիրում է ծիծաղել ու սիրում է մեզ,հատկապես Գոհարին ու Էմմային։Նրա մտերիմ ընկերուհին Արևիկն է։
Արևիկ-մի քիչ գոռոզ ու սկզբունքային,մի քիչ էլ իր ասածի,կարծու՞մ եք միայն վատ բաներ ասացի։Չէ,այսօր շատ երիտասարդներին պակասում է այն,ինչ նա ունի։Շատերը կցանկանային այդքան ուժ ունենալ,որպեսզի կարողանային պաշտպանել իրենց սկզբունքերը։
Արփի-չնայած մեր մեջ տարիքով ամենափոքրը ես եմ,բայց Արփին մեր փոքրիկն է,փոքրիկ մուկիկը։Նա պարզապես խենթանում է Միկի և Մինի Մոուսների համար,նվիրե՛ք նրան որևիցե իր,որի վրա կլինի Միկին կամ Մինին,նրա աչքերն ամենահնարավոր կերպով կփայլեն։Նա իր աստղակերպով երկվորյակ է,սակայն ոչ միայն աստղակերպով։Նա շատ հաճախ է փոշմանում իր արածների կամ չարածների համար,անգամ գնած պաղպաղակի։Ցավոք առանց կողմնակի հուշումի չի կարողանում որոշում ընդունել,ախր նա դեռ փոքր է։ ^_^
Վարդ-նրա հետ շփվելիս զգացվում է նրա հպարտությունն ու ինքնահավանությունը,բայց չափի մեջ։Նա բավականին շռայլ է,բայց ըստ տրամադրության։:D Անկեղծ ասած ես հավանում եմ Վարդի գեղեցկությունը,նրա մեջ ինչ-որ կերպով արիստոկրատ մասնիկ կա։
Էդիտա-նրա մասին մենք շատ քիչ բան գիտենք,ցավոք սրտի։Նա ահավոր սուսիկ-փուսիկ է։Սակայն երբ սկսեց պարապել ԲՈՒՀ-ի համար,բացահայտեցինք,որ նա նաև շատ ընդունակ է,սակայն իր բնավորությանը համաձայն`լռում է միշտ։Նա հագուստի ընտրության մեջ միշտ առաջինն է,բացի այդ լսում է ճաշակով երաժշտություն։Նա նաև շատ ուրախ է,իհարկե այն ժամանակ,երբ որոշում է խոսել մեզ հետ։ :)
Քրիստինե-նրա անունն ասելիս առաջին հերթին հիշում ենք նրա երկար-երկար մազերը։Դրանք արաջին դասարանից այդպիսին էին։Նա միշտ մի շատ երկար ու հաստ հյուս էր անում,սակայն այժմ մենք մեծացել ենք ու գանգուր մազերը դուրս են եկել հյուսի կապանքից։Նրա մազերը շատ գեղեցիկ են։Բացի մազերից Քրիստինեն մեկ այլ շատ ուժեղ բան ունի իր մեջ։Նա գիտի խենթի պես սիրել։Նրա սիրելին այժմ բանակում է,այնպես որ Ալիկին բարի ծառայություն։
Անի-Նա բավականին շատախոս է,սակայն իր կյանքից կրկին շատ բան չգիտենք։Նա մի քիչ տղայական կեցցվածք ունի,չնայած դա վաղուց արդեն անիական կեցվածք է։Անին խայտառակ կերպով անընդհատ ուրախ է և միշտ ժպտում է։Նրանից կարելի է սովորել լիաթոք...ժպտալ :D
Մարիամ-նա իմ անվանակիցն է,իմ կյանքւմ հանդիպած միակ աղջիկն է,ով չի բողոքում իր քաշից,կառուցվածքից և տեսքից։Դա շատ կարևոր է։Մարիամը զգացմունքային է,նուրբ,սակայն Անիի նման շատ ուրախ ու թեթև։Ի դեպ նրա մտերիմ ընկերուհին հենց Անին է։Մարիամի հետ ժամանակը պարզապես թռչում է թռչունի նման։
Էլյա-հաշվով վերջինը ստացվեց նրա անունը,սակայն դա ոչինչ չի փոխում։Նա այն  մարդկանցից է,ում բացկայությունն անմիջապես նկատվում է։Ոտքից գլուխ իսկական երեխա։Իրոք,ոտքից գլուխ։Նա պարզապես արեգակի մի կտոր,ամբողջությամբ միայն դրակայն էմոցիա։Նա այնքան թեթև է,այնքան ուրախ և այնքան դրակայն,որ նրա կողքով միայն քայլելիս կարելի է ուղղակի ժպտալ։Նայել նրան ու ժպտալ,քանզի նրանից ուղղակի ու անուղղակի կերպով լույս է ճառագում։Նրա հետ հեշտ է,նա բարի է չափից դուրս,սակայն շներից վախենում է։Սարսափում է ես կասեի։Սական դրա հետ մեկ տեղ նա ոչ ոքին երբեք վատը չ ցանկանա..
Ահա ասյտեղ տասնմեկն են։Վերջին տասներկուերորդը ես եմ։Չեմ սիրում ինձ մասին խոսել`այն էլ այսպիսի տեսանկյունից։Սակայն ես սիրում եմ նրանց յուրաքանչյուրին,թվում է,թե առաջին հայացքից մենք նման ենք։Այո՛,նման ենք,սակայն ինչքան նման ենք,այնքան էլ տարբեր ենք...Յուրաքանչյուրս իր ներդրումն ունի մեր ամեն արածի մեջ,դժվար է պատկերացնել,բայց դա հնարավոր է...
Ես սիրում եմ ձեզ,երեխեք,դուք իմ կյանքի մի յուրահատուկ ու առանձնահատուկ մասնիկ եք։Ինչպե՞ս կդասավորվի կյանքը հետագայում,ես գաղափար չեմ կազմում,սակայն այսօր մենք միասին ենք,միասնական ենք,քանզի մենք 11գ դասարանի JFF-ն ենք...

Գե՞յ...վառե՛ք դրան..

Գուցե շատերի մոտ փոխվի իրենց փոքր-ինչ ձևավորված կարծիքն ինձ մասին,սակայն դա ինձ ետ չի կանգնեցնի իմ կարծիքն ու ինչ-որ չափով նաև վրդովվմունքն արտահայտելու համար...
Գե՞յ։Վառե՛ք դրան։Ես ամենասուր կերպով կքննադատեմ այն մարդուն,որ իմ ներկայությամբ կփորձի որևիցե մեկի հասցեին այդպես արտահայտվի,այն էլ հոմոսեքսուալների։Վառե՞ք դրանց։Մենք ի՞նչ ենք մեզնից ներկայացնում,որ ինչ-որ մեկին վառենք կամ անգամ քննադատենք։Թող առաջինը նա քար նետի,ով ամբողջությամբ անմեղ է։Կա այդպիսի մեկը՞։
Եթե անգամ կա,նրա ձեռքը երբեք օդում չի հայտնվի`դիմացինին քարկոծելու համար։Սակայն այսօրվա մեր իրականության մեջ այդպիսի մարդիկ չկան։
Գե՞յ։Հոմոսեքսուալի՞ստ։Լեսբի՞։Դուք գոնե գիտե՞ք նրանք ովքեր են։Գոնե մի վայրկյան ձեզ պատկերացրե՞լ ենք նրանց դերում։Գոնե մի վայրկյան փորձե՞լ ենք նրանց հասկանալ։Տղամարդկանց ես կհիասթափեցնեմ`ասելով,որ միայն կնոջը սիրելու ունակություն ունենալով տղամարդ չեն դառնում։Իսկ կանանց էլ կհիասթափեցնեմ այսպես,որ միայն տղամարդու հետ լինելով կանացի չեն լինում։Այնպես որ դու՛րս նետեք ձեր գլխից նրանց տղամարդկության և կանացիության խնդիրը և փորձե՛ք հասկանալ,թե նրանք ովքեր են...
Հոմոսեքսուալները,այն է թե լեսբիներն ու արվամոլները,մարդիկ են,որոնք Ի ԾՆԵ ունեն սեռական հորմոնների հետ ՉՎԵՐԱԿԱՆԳՆՎՈՂ խնդիր,որի պատճառով մարդը սկսում է ձգողություն զգալ դեպի նույն սեռի ներկայացուցիչը։Դա այլասեռություն ՉԷ։Սա հիվանդություն է,այդ մարդիկ հիվանդ են,ինչպես ասենք հաշմանդամները,նրանք մեր շրջապատի թույլ մասնիկն են ու ունեն մեր աջակցության կարիքը։Հասկանու՞մ եք,խոսքն ասենք դերասան Ժերար դ' Պարտյեի մասին չէ,ով լինելով գեղեցիկ տղամարդ`հոգնել էր կանացի ուշադրությունից և որոշել էր վայելել տղամարդկանց սերը։Ո՛չ,այ դա այլասեռություն է։Այլասեռություն է նաև բիսեքսուալությունը,ես դա էլ չեմ ընդունում,այսինքն իմ ընդունելը որևէ բան չի փոխում,դա նրա ազատությունն է ու ընտրության հնարավորությունը,պարզապես ես չեմ փորձի նրան հասկանալ։Իսկ հոմոսեքսուալներին ես հասկանում...Մենք հայերով ամենակոպիտ ձևով վիրավորում ենք նրանց,անգամ երկար մազերով տղաներին "գոմիկ" կսարքեն մտքներում ու կծեծեն։Կատարյալ հիմարություն։Կատարյալ դատարկություն։Ինչպե՞ս հնարավոր չէ հասկանալ,որ մենք բոլորս մարդիկ ենք,հավասար,մեկս կարող է ծնվել սրտի արատով,մյուսս`ֆիզիկական թերությամբ,երրորդն էլ`սեռական։Ախր ինչի՞ մասին եմ խոսում,երբ այսօր հայերս նույնիսկ փողոցում հաշմանդամ տեսնելիս են ծիծաղում։
Մենք պարզապես մոռանում ենք փոխհամաձայնության մասին։Ընդունում եմ,որ այնքան էլ գեղեցիկ չէ,երբ ասենք փողոցով գեյ-պարադ է անցնում կամ նմանատիպ այլ բան,ոչ բոլորն են ընդունակ դա տանելու,սակայն հոմոսեքսուալներին այդ ագրեսսային դրդում ենք մենք,այո՛,հենց մենք։Մենք չենք փորձում նրանց հասկանալ,ընդունել այնպիսին`ինչպիսին կան։Իսկ նրանք հնարավոր ամեն ուղի փնտրում են ցույց տալու,որ նրանք կան,որ նրանք էլ գոյություն ունեն ու ուշադրության կարիք ունեն։
Դուք արդյո՞ք մտածել եք,որ ձեր շրջապատում էլ նրանք կան`հոմոսեքսուալները,որ ձեր ամենալավ բարեկամը կամ ընկերը կարող է ունենալ այդպիսի խնդիր։Այո՛,դա հնարավոր է։Սակայն մեր հայկական իրականության պայմաններում նրանք ստիպված են ամեն ինչ թաքցնել անգամ սեփական ծնողներից։Ինֆորմացիայի պակաս...

Այո՛,հոմոսեքսուալներն ինձ համար մարդիկ են,ովքեր ունեն օգնության և աջակցության կարիք,ովքեր բնության շնորհիվ կամ պատճառով ծնվել են այդպիսին։Եթե չգիտեիք,ապա տեղեկացնեմ,որ միասեռությունը հայտնաբերվել է նաև տարբեր կենդնաիների,այդ թվում նաև կովերի մոտ։Այս դեպքում ինձ մնում է միայն մի եզրակացություն անել։
Համասեռամոլության միջոցով Մայր-բնությունը փորձում է կրճատել մարդկանց և շատ տարածված կենդանիների քանակը,որպեսզի կարողա ապահովել արդեն գոյություն ունեցով ու նոր ծնվող սերունդի կյանքը...
Բնությունը մեր նկատմամբ մեզանից ավելի մեծասիրտ է։Մի անգամ այս թեմայով ընկերներիցս մեկի հետ խոսելիս նա ասաց,որ մարդկանց թվաքանակը նվազեցնելու համար գոյություն ունի..ՊԱՏԵՐԱԶՄ։Այդ միտքն ինձ պարզապես աբսուրդ թվաց...Սպանե՞լ իրար,մորթե՞լ,երեխաներին թողնե՞լ որբ.կանանց`այրի՞,որպեսզի թվաքանակի կրճատում լինի...Այ քեզ մեծահոգություն։Այն ինչ բնությունը պարզապես խթան ստեղծելով բազմանալու դեմ ու առանց ոչ ոքի սպանելու ու դժբախտացնելու փորձում է ապահովել կյանքի հետագա զարգացումը Երկրի վրա։Սակայն մենք մեր ձեռքով ենք մարդկանց դժբախտ դարձնում։Անընդունելի է ու անհասկանալի ինձ համար։
Մենք մարդիկ ենք,յուրաքանչյուրս ունի ցավեր,խնդիրներ,ունի թույլ տեղ,մենք հավասար ենք բնության ու կյանքի առաջ,այդ դեպքում մենք ինչպե՞ս կարող ենք հավասար չլիներ մեր դիմաց,ինչպե՞ս մենք կարող ենք որոշել այս կամ այն մարդուն հասարակության մեջ տեղ տալու կամ չտալու մասին։Ինչպե՞ս կարելի է արտահայտվել ինչ-որ մեկի թերության մասին,այն էլ քննադատորեն,երբ ոչ ոք կատարյալ չէ՞։

Չէ~,ուզեք,թե ոչ,նրանք մեր մի մասնիկն են,նրանք մեր կյանքի մի հատվածն են,նրանք մեր հասարակության մի տարրն են...
Ես մարդ եմ,ով ունի իր կարծիքն ու գիտի հարգել դիմացինին,բայց ինչն ամենակարևորն է,գիտի դիմացինին ընդունել այնպիսին ինչպիսին կա,նույնն էլ պահանջելով նրանից...
Այսքանից հետո դուք դեռ կարո՞ղ եք ասել
Գե՞յ...վառեք դրան...

PLEASE!!!

Սա գրառում չէ,որ կփորձի ինչ-որ բան սովորեցնել,քննադատել,կփորձի բլոգիս ընթերցումների քանակը մեծացնել,սա մի գրառում է,որն իր սկզբից մինչև վերջ ամենապարզ և ամենամաքուր...խնդրանք է։
Բազմիցս եմ խոսել արդեն թափառական շների մասին և բախտի բերմամբ կամ պատահմամբ դրանք դարձել են ամենաշատ ընթերցվածները.Մի՛ բռնաբարեք մեր կյանքը,Բարև Ձեզ,ես Տոտոն եմ,Մեռած խղճի հիշատակին։Այս անգամ ես իրոք դիմում քո օգնությանը,ի՛մ ընթերցող։Օրական բլոգս միջինում 100 ընթերցում է ունենում,և ես հույս եմ փայփայում,որ գոնե այդ 100 հոգուց մի քանիսը կօգնեն հենց իրենց,ինձ և փողոցային շնիկներին...
Այստեղ ես արդեն նշել եմ որոշակի տվյալներ,չեմ ցանկանում դրանց կրկին անդրադառնալ,ցանկանում եմ,որպեսզի լսե՛ք ձեր խղճին,նա դեռ հաստատ չի մահացել,եթե Դուք կարդում եք այս տողերը...
Հայաստանում այսօր թափառական շների հարցը բավականին ակտուալ է։Որոշ մարդիկ կարծում են,որ շներին սպանելն ամենաէժան և ամենահարմար միջոցն է։Սական մենք`Փրկենք Կենդանիներին կամավորների խմբի ներկայացուցիչներս,ունենք մշակված լրիվ այլ քաղաքականություն։Այդ խմբի անդամները փորձում են իրենց իսկ գումարով կամ լավագույն դեպքում այլ բարի մարդկանց փոքրիկ նվիրատվություններով բուժել և ստերջացնել շներին`նրանց ետ վերադարձնելով իրենց բակերը։Սակայն իմ խնդրանքն ավելի հստակ պատկերացնելու համար ասեմ,որ փողոցներում ամեն գարնանն ու աշնան ծնվում են հարյուրավոր ձագուկներ,որոնք եթե նույնիսկ դիմանում են փողոցում ծնվելու և մեծանալու փորձությանը,հանդիպում են դաժան երեխաների ամենաահավոր ֆանտազիաների իրականացմանը հենց իրենց իսկ վրա։Խեղճերն այնքան բաների միջով են անցնում,որ էլ ասելու չէ։Ախր նրանք մամայի կարի~ք ունեն...

Այդպիսի մի շատ հուզիչ պատմություն ունի Շուրնուխը;Այդ պատմությանն ավելի մանրամասն ծանոթանալու համար դիտե՛ք այս վիդեոն։Շուրնուխի ոտքը կոտրվել էր, և երբ կամավորները հավաքեցին գումար`նրա ոտքը վիրահատելու համար,պարզվեց,որ այդ ժամանակամիջոցում նույն բակի բնակիչներն իրենց գազազած շներին բաց են թողել խեղճ և անպաշտպան շան վրա։Ախր նրա ոտքը կոտրված էր..Բացի ֆիզիկական վնասվածքներից,շունը նաև ահավոր սթրեսս էր ապրում։Նա ուներ ներքին արնահոսություն..Կյանքը թելից էր կախված։Ամեն վայրկյան շունչներս պահած սպասում էինք ամենավատ լուրին։Սակայն վիրահատությունն անցավ բարեհաջող։Պատկերացնու՞մ եք։Երբ մենք սպասում էինք ամենավատին,ինչ որ հնարավոր էր պատահել,մենք լսում ենք հրաշքի մասին։Շան օրգանիզմը դիմացավ այդ փորձությանը,վիրահատությունն ավարտվեց,Շուրնուխը ողջ էր...
Սակայն...ահա որն է այժմյա ամենամեծ խնդիրը։Շուրնուխին տեր էր պետք։Չէ՛,տեր չէ,այլ մամա։Նրան խնամք և հիմնական տուն էր պետք,Շուրնուխն այլևս չէր դիմանա կյանքի դաժան փորձություններին...Մի բարի կնոջ շնորհիվ այսօր Շուրնուխն ունի ընտանիք,իսկական տուն,ունի իր նման շուն ընկեր`Բզեզը,ով այդ նույն կնոջ շունն է։Այո՛,այո՛,այդ կինը երկու շուն միաժամանակ է պահում,այն էլ փողոցից վերցրած շուն։
Փողոցային ձագուկներն ունեն տիրոջ,երբեմն նույնիսկ մամայի կարիք,Տոտոն նույնպես փողոցային շուն էր,այժմ նա պառկած է ոտքերիս տակ,նա իմ ամենավստահելի պաշտպանն է,իսկ փողոցով քայլելիս կարելի է լսել այնքա~ն հիացած ձայներ ու մանուկների ուրախ ճիչեր։

Սնուպիկը նույնպես փողոցային ձագուկ էր,նրան ես գտա մեր շենքի բակում,նա մի ամսական էր,նրան բերել և թողել էին մեզ մոտ`հույս ունենալով,որ հսկա շենքում գոնե մի բարի մարդ կգտնվի։Սնուպիկս այդ ժամանակ անգամ ատամ չուներ։Ես նրան բերեցի ինձ մոտ։Կերակրեցի բոլոր հնարավոր կաթնամթերքներով,լողացրեցի և տարա բժշկի,ես հետևում էի,թե ինչպես են դուրս գալիս նրա փոքրիկ-փոքրիկ ատամները։Իսկ Սնուպիկը փորձում էր ամեն կերպ ընդօրինակել Տոտոյին։Հիանալի տեսարան էր։Իսկ այսօր Սնուպիկը տուն ունի։Նա ապրում է մեկ այլ շունիկի հետ մի մարդու տանը։Այո՛,նա էլ է միաժամանակ երկու շուն պահում,այն էլ փողոցից վերցրած...
Այս շարքը կարելի է անվերջ շարունակել,սակայն ավելի երկար կարելի է շարունակել այն ձագուկների պատմությունը,որոնք դեռ փողոցում են և հենց հիմա սպասում են ձեր ջերմությանն ու սիրուն։
Շատերը խուսափում են փողոցից շուն վերցնել,անգամ երբ այս խմբի անդամները երաշխավորում են ձագուկին տալ մաքուր,առողջ և առույգ վիճակում։Սակայն մարդկանց մեջ գոյություն ունի մի սուտ հպարտություն,այն է թե,երբ հարցնեն,թե շունդ ինչ ցեղատեսակի է պատկանում,ասեն Գերմանական ավչառկա,Շպից,Կուրցխար,Դոբեռման և այլն։Ամբողջ խնդիրը միայն և միայն անունի մեջ է։Սակայն դուք գիտե՞ք,որ փողոցային շները մի շարք առավելություններ ունեն ցեղային շների նկատմամբ...

1. Փողոցային շներն ալերգիկ չեն
2. Փողոցային շներն առանձնահատուկ խնամք չեն պահանջում
3. Փողոցային շներին հատուկ կեր հարկավոր չէ
4. Փողոցային շներին սնվելու հատուկ ռեժիմ պետք չէ
5. Փողոցային շներն ավելի խելացի են`ունենալով փողոցի դաստիարակություն
6. Փողոցային շներն ավելի ակտիվ և առույգ են
7. Փողոցային շներն ավելի լավ պաշտպաններ են
8. Փողոցային շներին փողոցից վերցնելիս Դուք նվեր կստանաք օրհնություն
9. Փողոցային շուն ունենալով`Դուք մաքուր կլինեք ձեր խղճի առաջ
10. Փողոցային շուն վերցնելով առանց գումարի երջանկություն կգտնեք...

Ահա ձեզ տասը պատճառ,որոնք ձեզ կդրդեն փողոցային շունիկին բերել ձեզ մոտ,նրան տանիք ու սեր տալ,ստանալով ամենամաքուր ջերմությունը նրացից ու ամենաիսկական օրհնությունը բոլորից։Մի՛ վախեցեք այդ քայլին դիմելուց,դուք ընդհանրապես ոչինչ չեք կորցնի,սա այն միակ տարբերակն է,որ անվճար պանիրը թակարդում չի լինում։Պետք չէ գնալ կենդանիների խանութ և գումարով շուն առնել,երբ ձեր քթի տակ այսքան ձագուկ հույսով լի աչքերով ձեզ վրա է նայում։Թու՛յլ տվեք,որ ձեր խիղճը գեթ մի անգամ ձեզ առաջնորդի,լսե՛ք նրան,նա ձեզ հաստատ չի հիասթափեցնի...
Եթե ես ձեզ համոզեցի և ապացուցեցի,որ փողոցային շանը դուք կարող եք դարձնել ամենաիսկական և ամենալավ շուն,ապա այցելե՛ք այս խումբ,այստեղ նման ձագուկների պակաս չի գտնվի։Այստեղ ընտրությունը բավականին մեծ է,ընտրեք ձեր ճաշակով մեկին,փրկեք նրան,եղե՛ք բարի...
Իսկ եթե նույնիսկ ամենամեծ ցանկության դեպքում հնարավորություն չունեք տանը կենդանի պահելու,ապա այցելե՛ք այս խումբ,գուցե կարողանաք  ձեր թարմ մտքերով օգնել կամ շների բուժմանը ֆինանսապես սատար կանգնել։

Ու եթե այս երկու դեպքն էլ ձեզ համար քիչ հավանական է թվում,ապա խնդրում եմ,իրոք խնդրում եմ,տարածե՛ք այս գրառումը,թող որ մարդիկ կարդան և իմանան,որ փողոցային շուն վերնցելը ոչ թե ամոթի,այլ մեծ հարգանքի ու պատվի տեղիք կտա։Տարածե՛ք,գուցե գտնվեն մարդիկ,ովքեր իրոք կքայլեն այլ ցեղային շուն ունենալու ստերիոտիպի վրայով և կլցնեն իրենց կյանքն անսահման բարությամբ ու իրական ժպիտով։Դժվար բան չէ տարածելը,տարածե՛ք ֆեյսբուքյան ձեր ամենաակտիվ խմբերում,թվիթթերում,արմենիքսում,օգնե՛ք բարի գործին,ձագուկները ձեր,հենց ձեր օգնության կարիքն ունեն...HELP!!!
Հ.գ. Եղի՛ր այն փոփոխությունը,որ ուզում ես տեսնել աշխարհում...

Նորաձևությունն ընդդեմ կանացիության և տղամարդկության

Ոչ ոքիս համար այլևս գաղտնիք չէ,որ 21-րդ դարում յուրաքանչյուրը ձգտում է լինել նորաձև,ինքնատիպ և տարբերվող։Ահա այս հոսանքի պատճառով նորաձև հագուստի և պահվածքի մեջ աղջիկները կորցրեցին իրենց կանացիությունը,իսկ տղաներն իրենց տղամարդկությունը։Ես արդեն գլխի եմ ընկնում,որ ըննդիմության մեծ ալիք կբարձրանա,սակայն եկեք մի պահ հայացք գցենք դեպի մեր շրջապատը։

Փողոցով քայլում է աղջիկ,բավականին գեղեցիկ հագնված,մոդայիկ ու ժամանակակից տեսքով,ականջակալներով։Հագին ջինս է,սպորտային կոշիկներ,հարմարավետ բլուզ։Առօրյայի համար հիանալի է։Սակայն...երբ այդ աղջիկը բացում է իր բերանը,ցանակում ես ականջներդ փակել և հնարավորինս արագ կերպով փախչել նրա ընկերակցությունից։Սակայն այդ նույն աղջիկը կարող է ամենատգեղ ձևով վիրավորել քյարթ աղջկան նրա ետամնացության ու մոր փեշից կպած լինելու համար,սակայն նրա բառապաշարի մի բառ անգամ չի տարբերվի այդ քյարթ աղջիկ կոչվածի լեքսիկոնից։Ինչու՞։Մտածե՞լ եք արդյոք,որ այդ աղջիկը դեռ մի բան էլ պետք է այդ քյարթու կոչվող աղջկանից սովորի։
Եթե նա կրում է ոճայի հագուստ կամ իբր լսում է ռոք երաժշտություն,իրավունք ու՞նի վիրավորելու մեկ այն մարդու`գրեթե չտարբերվելով նրանից։Պետք է հասկանալ,որ միայն ոճով կամ հագուստով,կարճ ասած արտաքին տեսքով չեն զարգացած լինում։Բացի այդ այդ նույն աղջկա շուրթերից կարելի է այնքան գռեհիկ,կոպիտ արտահայտություններ,ամենետգեղ վիրավորանքները լսել,երբ նա անգամ խոսում է իր մտերիմ ընկերուհու կամ թե ծնողների մասին։Մի՞թե դա ճիշտ է։Դա հասունության և իքնուրույնության նշա՞ն է։Ո՛չ։Դա պարզապես  չինքնահաստատված լինելու արդյունքն է։
Այդ տիպի աղջիկներին ես պարզապես հարգել չեմ կարողանում։Իսկ կանացիությու՞նը։Իսկ յուրաքանչյուր կնոջը հարիր հանելու՞կը(կին ասելով ես նկատի ունեմ հոգով կին,ոչ թե ֆիլիոլոգիապես)։Մի՞թե աղջիկը կարող է այնքան մեծ լինել,որ քննադատի ու ծաղրի ուրիշներին,սակայն դեռ այնքան փոքր է,որ իր մասին մտածի ու մտածի,թե արդյոք ինքը ունի այն հանելուկն իր մեջ,որը պետք է ուրիշները լուծեն։
Հիմա կարող է մի թյուր կարծիք ստեղծվել,որ այդ աղջիկը պետք է մտածի,թե ինչ կասեն կամ կմտածեն մյուսները,ինչպես կարելի է նրանց աչքում բարձրանալ և այլն։Ո՛չ,ո՛չ,ո՛չ և ևս մեկ անգամ Ո՛չ։Հենց խնդիրն այն է,որ նա չի հասկանում իր խնդիրը,նա չի հասկանում,որ կարելի է լինել ժամանակակից,հագնվել սպորտային կամ նույնիսկ տղայի նման,սակայն կարելի է լինել կանացի և նուրբ,լինել քաղաքավարի և ասենք տատիկի ետևից չգոռալ "այ բոմժ" ու ուրախանալ,որ նա չի կարող քեզ քոթակել։Կարելի է լինել ժամանակից,սակայն այդ դեպքում ոչ ոք չի հետաձգում միաժամանկ մյուսների հետ հարգալից լինելը։Եթե ընկերուհիդ օգնում է ծեր կնոջը ծանր տոպրակները տեղափոխելուն,նրա վրա "բացելու" փոխարեն միգուցե դու՞ ձեռք մեկնես ու օգնես նրան։Եղի՛ր այնպիսին,ինչպիսին դու ես ցանկանում,սակայն ես գրեթե համոզված եմ,որ այդ տիպին պատկանող գրեթե բոլոր աղջիկները իրենց այդպես գռեհիկ են պահում միայն cool տեսք ունենալու համար,նրանք միայն մտածում են,թե ինչպիսին են մյուսների աչքերում...Դա պարզապես կոչվում է ներքին կուլտուրա։
Ես այն համոզմունքին եմ,որ յուրաքանչյուր կին իր ետևից եթե նույնիսկ ոչ բազմակետ,ապա գոեն ստորակետ պետք է դնի։Իսկ նմանատիպ աղջիկներն իրենց ետևից անգամ լուսանցք չեն թողնում,այլևս ինչի՞ մասին է խոսքը։Հասկանու՞մ եք դուք ինձ,կարելի է լինել կոպիտ և անգամ չոր,սակայն միևնույնն է դրան զուգահեռ կարելի է լինել բարդ,հաճելի ու հետաքրքիր։Խնդիրն այստեղ արդեն գալիս է ներսից,արդյո՞ք նրանք այդպիսին են,այդպես գռեհիկ են,թե պարզապես այդպիսի տեսք են ընդունում,ինչն ավելի է տհաճ է դարձնում այդպիսի պահվածքը...

Իսկ տղանե՞րը։Նրա հագնվում են ամենաիսկական Ռեփերի կամ Ռոքերի նման,կրում են հաստ և մեծ վզնոցներ,հայելու առաջ հաճախ ավելի երկան ժամանակ են անցկանում,քան աղջիկները,գրեթե միշտ եսասեր են ու ինքնահավան,քանզի նրանք cool տեսք ունեն,նրանք ռեփ են կարդում ու "վաբշե ես ամեն օր նոր ընգերուհի ունեմ"։Իսկ ու՞ր մնաց հարգանքը այդ նույն աղջիկների նկատմամբ։Ինչու՞ է արդեն տղաների ոչ հարիր աղջկա ծանր պայուսակը բռնելը,իսկ ինչու՞է ժամանակակից տղան լավ տղա,երբ աղջկա հետ ամենակոպիտ ու տգեղ ձևով է խոսում,կոպտում է,ամենօրյա ընկերուհուն ժամադրելիս նրա ուշացման պատճառով գրեթե հայհոյանքով խոսում։Ինչու՞ են մեր գրեթե բոլոր ժամանակակից տղաները սովորողների դոդիկ,իսկ չսովորողներին դեբիլ համարու՞մ։Կարծես թե նրանք այնքան զարգացած ու խելացի են,միայն թողես իրենց մասին խոսեն,իրենց գովեն,ասես նորաթուխ հարս լինեն :) Բայց դե փորձի՛ր այդ կյանք տեսած,իմաստուն տղայի հետ մի քիչ շփվել,նորից կհամոզվես որ իրենից,իր ամենօրյա ընԳերուհիներից,փարթիներից ու ընդհանրապես իր կարդացած թույն ռեփից բացի ուրիշ թեմա պարզապես գոյություն ունենալ չի կարող։Դե իմաստուն մարդ է էլի,իր կյանքի փորձով է կիսվում։Նրանք նույնիսկ իրենց ամպագոռգոռ կերպով ԲԱԲՆԻԿ են կոչում,քանի որ ամեն օր մի նոր աղջկա "առաջարկություն" են անում և վերջ։Եվ այդ դեպքում ինչպե՞ս այդ տղային բացատրես,որ այ իր երազած բաբնիկն առաջին հերթին կանանց հարգում է,սիրում,գիտի կնոջը սիրաշահել ու մեծարել,գիտի կնոջն իսկական թագուհի սարքել,թեկուղ ընդամենը մեկ գիշերով,սական նա վերջապես փորձում է հասկանալ կին ասվածի իմաստը։Բայց չէ,նրանց համար բաբնիկը ասվածը սահմանափակվում է մի քանի թեթևաբարո աղջիկների էժանագին նվնվոցի վայելումով,ամեն օր մի նոր ու հասանելի աղջկա "հավանելով" և լավագույն դեպքում նրան մի վարդ նվիրելով։Այն էլ այդ գեղեցին Ժեստին նրան "հրահրում" էն իր դոդիկ ընկերները։Այ քեզ փափկասուննե~ր...
Ես չեմ սիրում խելք սովորացնել,անգամ հաճախ խուսափում եմ խորհուրդ տալուց,ես պարզապես մի փաստ եմ արձանագրում և սրտանց ցավում եմ,որ մեզ մոտ ժամանակակից ասվածը հաճախ սահմանափակվում է միայն արդեն հազար անգամ ասված cool լինելով,գժոտ շորերով,թույն մազերով ու աղբաման բերանով։Գրեթե ոչ ոք չի էլ մտածում ինքնակրթության,զարգացման,հարուս ներաշխարհի մասին։Եվ վերջապես էլ ի՞նչ հարգանքի մասին է խոսքը,երբ նրանք առաջին հերթին իրենց չեն հարգում։Ես իրոք չեմ ցանկանում,որ մեզ մոտ "գեզից էկա ես քաղաք" արտահայտությունն այդքան ակտուալ լինի...
Հ.գ. Խնդրում եմ,ուշադիր եղե՛ք,ես երբեք չեմ ասում ոչ ոք,բոլորը և ամեն ինչ։Խոսքս բոլոր առաջադեմ երիտասարդների մասին չէ :)

Մանկության իմ հերոս

Այո՛,շատերը կսկսեն խոսել նրա մասին,լույս աշխարհ եկավ նրա վերջին մասը,բոլորի մտքում միայն նա է,յուրաքանչյուր շուրթ բացվում և փակվում է նրա անունով,յուրաքանչյուրս հիշում ենք մեզ,երբ առաջին անգամ լսեցինք նրա անունը...Harry Potter

Ես ամենևին չեմ վախենում այնպիսի տպավորություն թողնելուց,թե սա պարզապես մի նոր առիթ է ինչ-որ բան գրելու,այս գրառումն ինձ համար մի այլ աշխարհ է պարունակում,ինձնից մի մասնիկ կա այստեղ,քանզի Հարրի Փոթերն էլ եմ ես...
Փոքր էի,հիվանդ պառկած էի անկողնումս,սովորությանս համաձայն հիվանդությունս ուղեկցվում էր բարձր ջերմությամբ,որը բավականին թուլացնում էր բանականությունս ու մարմինս։Ծնողներս հյուրասենյակում էին,իսկ ես`ննջարնում։Հայրս,չցանկանալով տեսնել ինձ հիվանդության պատճառով այդքան խեղճացած վիճակում,հարցրեց,արյո՞ք կցանկանամ ունենալ Հարրի Փոթերի ֆիլմի բոլոր 3 սերիաները(այդ ժամանակ միայն դեռ երեք կային)։Հիշում եմ,աչքերս անմիջապես սկսեցին փայլել այն ամենաուժեղ փայլով,որով կարող են փայլել մանկական մաքուր աչքերը։Հարրի...նրա հետ հանդիպելու բախտ ունեցել էի մի քանի անգամ հեռուսատեսության շնորհիվ,բայց միշտ կիսատ,միշտ առանց ճիշտ նախաբանի ու սկզբի։Ւսկ հիմա ես կունենայի նրա բոլոր երեք սերիաները,վերջապես կծանոթանայի այդ խորհրդավոր տղայի հետ...
Այն պահից,ինչ սկավառակն իմ ձեռքն ընկավ,կյանքիս մեջ մի նոր էջ բացվեց...
Ես դիտել եմ Հարրի Փոթերի բոլոր սերիաները,կարդացել եմ առաջին,երկորդ և վեցերորդ գրքերը։Հարրին իմ կյանքի մի մասնիկն է,հասկանու՞մ եք։Մենք մեծանում էինք միասին,ամեն տարի փոքր-ինչ փոխվելով։Նրա կյանքը զարգանում էր Հոգվարթսում,իսկ իմը`ամենահասարակ միջնակարգ դպրոցում։Հարրին ու ես անբաժան ընկերներ էինք..Ես ընդհանրապես ֆանտազիա ժանրի գրքեր շատ չեմ սիրում,սակայն Հարրին ուրիշ էր,Հարրին իմն էր,ինչու՞...
Դեռ մանկուց ինձ թվում էր,թե իմ մեջ ինչ-որ կախարդական բան կա,անպայման ես պետք է ինչ-որ կապ պետք է ունենաի այն վերևի ուժերի հետ։Երևի պատճառն այն էր,որ մինչև 7 տարեկան ես կարողանում էի ձեռներով բժշկել։Հենց դա էլ ինձ ստիպում էր ներքուստ կարծել,որ ես էլ ինչ-որ կախարդանքի հետ կապ ունեմ։Ես շատ էի սիրում խաղալիս ինձ կախարդուհի պատկերացնել։Իսկ երբ ես ծանոթացա այդ տղայի հետ,կարծես թե դարձա այդ ամբողջ աշխարհի մասնիկը,իսկ երբ լսում եմ ֆիլմի սոունդթրեքը կամ նայում եմ ֆիլմը,կարծես այդ ամբողջ կախարդանքը ծորա իմ մեջ...


Շատերի համար դա պարզապես մանկական հեքիաթ է,հերթական ֆիլմ կախարդների մասին,սակայն ֆիլն ու գիրքն իրոք շատ մեծ առանձնահատկություններ ունեն։Դուրս գալով լիրիկայից`փորձեմ դրանք ներկայացնել։
Բոլոր կախարդական ֆիլմերի մեջ կան տհաճ պառավ-ջադու կախարդներ,նրանք միշտ ունենում են ճղճղան ձայն ու մեծ խալ քթի վրա։
Բոլոր կախարդական ֆիլմերում այդ պառավները ճախրում են ավելների վրա,իսկ երիտասարդ կախարդները`գրեթե երբեք։
Բոլոր կախարդական ֆիլմերում գոյություն ունի նույն սցենարը`բարու և չարի,շատ չնչին փոփոխություններով։
Այդ բոլոր հատկությունները կարծես աքսեոմաներ լինեն,որոնք յուրաքանչյուր կախարդական ֆիլմի մեջ պետք է լինեն,սակայն...
Ռոուլինգը աքսեոմաների վրա հիմնվելով ստեղծեց թեորեմներ`հինվելով ոչ թե տրամաբանության,այլ ֆանտազիայի վրա։Նա մեզ հրամցրեց մի ամբողջ  նոր աշխարհ,նա մեր առաջ մի դուռ բացեց,որի ետևում կար կախարդների կյանքի հիմնական դրույթներից բացի մի իսկական կյանք`ամենամարդկային զգացմունքներով։Իրական տներ,աշխատանք,դպրոց,կախարդական աշխարհի ֆուտբոլ,անգամ կախարդանքի նախարարություն կար։Նա ամեն ինչ այնքան իրական էր նկարագրել,որ կարծես իր ամեն մի բառը էլֆի փոշով էր ծածկված,ինչն էլ գրքին այդքան հեքիաթային տեսք էր տալիս։
Սակայն Հարրիի կյանքն ամենևին հեքիաթ չէ։Վստահ եմ,որ յուրաքանչյուրդ փոքրիշատե ծանոթ եք նրա պատմությանը ու հաստատ շատերի մեջ առաջացել է այս հարցը.
-Ինչու՞ է Հարրի Փոթերը միշտ փրկվում չարի ճիրաններից`չունենալով ոչ մի աչք ծակող առանձնահատկություն։
Հարրիին ամեն անգամ օգնության են հասնում մե՛կ իր հավատարիմ ընկերները,մե՛կ մահացած բարեկամները,մե՛կ միակ ողջ մնացած բարեկամը։Այդ դեպքում ինչու՞ է ամեն ինչ պտտվում միայն նրա շուրջ..
Այդ ստեղծագործությունն իր մեջ շատ ավելի խոր իմաստ ու փիլիսոփայություն է պարունակում,քան շատերին թվում է։Միայն այն երկարամորուս ալեհեր կախարդի ամեն մի բառն այնքան ճիշտ և այնքան խելացի է,որ շարունակելը պարզապես անիմաստ է։Այո՛,Դամբլդորից շատ բան կարելի է սովորել։Իսկ Ռոնը,Հարմիոնան ու Հարրի՞ն։Ընկերություն ու սեր։Ահա որն է ֆիլմի իրական գաղափարը։Հարրիի ծնողների սերը փրկեց նրա կյանքը`խլելով չարագործինը,Հարիի ընկերների հավատարմությունը արդեն քանի անգամ Հարրիին ազատեց իր թշնամու ձեռքից...Իսկ Վոլդեմո՞րտը։Ուժ,վախ և նախանձ,չարություն։Նրան սպանեց իր իսկ վախն ու նախանձը։Նա,իմանալով մարգարեությունն այն մասին,որ նա կմահանա այդ օրն ու այդ ժամին ծնված մի մանկիկի պատճառով,անմիջապես որոշեց գտնել նրան`Հարրին,ու սպանել`առանց հասկանալու,որ հենց դա է ծուղակը։
Կարճ ասած Ռոուլինգը շատ աշխատատար մի գործ էր սկսել,որն արդեն մոտեցավ իր ավարտին։Հիանալի մշակելով օրիգինալ ու լրիվ թարմ պատմություն`այն համեմեց ամենաազնիվ ու ամենաստոր զգացմունքներով`մեզ հրամցնելով մի հիանալի հեքիաթային,բայց այնքան իրական մի պատմվածք։
Գուցե և վերջացավ Հարրի Փոթերի պատմությունը,գուցե ես շատ կտխրեմ,որ նա իմ կյանքի ամեն տարվա մեջ այլսևս չի պատմի իր կյանքի մասին,սակայն Հարրին իմ ընկերն է առհավետ,նա ինձ շատ բաներ սովորեցրեց,ինչպիսիք են`խիզախություն,ուժեղ լինելու կարողություն,սառը գլխով դատելու հնարավորություն։Հարրին կմնա ինձ հետ ընդմիշտ`անկախ տարիքիցս և մտքերիցս։Հարրին ընմիշտ կմնա իմ մանկության հերոսը...

Ես երբեք...

Ես երբեք չեմ ասում միշտ,
Ես երբեք չեմ ասում բոլորը,
ես երբեք կեղծ չեմ ժպտում,
ես երբեք չեմ հուսահատվում,
ես երբեք չեմ ատում,
ես երբեք կեղծ չեմ արտասվում,
ես երբեք կեղծ չեմ,
ես երբեք սուտ չեմ խաբում,
ես երբեք մինչև վերջ չեմ բացահայտվում,
ես երբեք չեմ սիրում հանուն միայն սիրելու,
ես երբեք միայն չեմ խոսում,
ես երբեք անտեղի չեմ վիրավորում,
ես երբեք դիրքերս չեմ զիջում,
ես երբեք չեմ հանձնվում,
ես երբեք գլուխս չեմ գովում,
ես երբեք հարաբերությունների մեջ առաջինը լինելուց չեմ խուսափում,
ես երբեք վախկոտություն չեմ անում,
ես երբեք չեմ ասում "սխալ է",
ես երբեք դժվարությունները չեմ շրջանցում,
ես երբեք շրջապատի կարծիքով չեմ առաջնորդվում,
ես երբեք իմ կարծիքը չեմ թաքցնում,
ես երբեք պայքարս կիսատ չեմ թողնում,
ես երբեք ոչ ոքի մինչև վերջ չեմ տրորում,
ես երբեք դժբախտությանը չեմ հավատում,
ես երբեք հեռանալիս չեմ ասում ցտեսություն,
ես երբեք նորություններից չեմ ընկրկում,
ես երբեք անմիաստ չեմ խոսում,
ես երբեք իմ խղճին չեմ լռեցնում,
ես երբեք իմ սրտին չեմ խաբում,
ես երբեք իմ ուղեղին չեմ հիմարացնում,
ես երբեք չեմ թաքնվում,
ես երբեք չեմ ափսոսում արածներիս համար,
ես երբեք երկրորդը չեմ ողջունում,
ես երբեք իմ ետևից վերջակետ չեմ դնում...


Շատ բաներ կան,որ ես երբեք չեմ արել քանզի ես ես եմ,ես ու ես..Իսկ ի՞նչ կլինի հետագայում...


Ապագայի մասին խոսելիս ես երբեք չեմ ասում երբեք...

Երջանկությունն իմ միջի դուք ծնեցիք...

Կյանքի հոսքի ընթացքում մենք հաճախ ենք կորցնում ու գտնում,ցավ զգում ու ցավեցնում,հավատում կամ խաբում։Շատ թունելներով էլ ենք անցնում,սակայն կան այնպիսինները,որոնց վերջում հայտնվող լույսը գտնելու համար մեզ հուշում է պետք լինում։
Այդպիսի թունելներում միայն կարելի է տարբերել իրական ընկերներին։Միայն ընկերները կմտնեն քեզ հետ այդ խավարի մեջ`առանց իմանալու`արդյոք կկարողանաք ելք գտնել,թե`ոչ։Միայն նրանք կթողնեն իրենց լույսն ու կդառնան քեզ հետ խավարի մի մասնիկ,սակայն նրանք նրանք երբեք չեն կորի  այդ թանձր խավարում ու չեն միաձուլվի դրան։
Այդպիսիք քիչ են լինում,սակայն լինում են։Նրանք կան նաև իմ կյանքում։Ես`որպես մի մարդ,որը միշտ հիանալի հարաբերություններ է ունեցել իր շրջապատի հետ,երբեք չեմ ունեցել ընկերներ։Ոչ ոքի առաջ ես չեմ բացեմ իմ սիրտը,սակայն այսօր պատկերն այլ է։Փորձությունների միջով անցնելիս ու քարերի վրայով մաքառելիս չոր հողի մեջ բուսած ծաղիկներ ես տեսա։Այդ ծաղիկներին ես ցանեցի իմ սրտում ու այլևս ոչ ոք չի կարողանա քաղել նրանց իմ սրտից ու չի կարողանա պոկել նրանց խորը արմատները։Նրանք տարբեր են,բայց իմն են...

Տիգրան Սահակյան։Կամ մեր լեզվով ասած`Տիկո։Նրա հետ ես ծանոթացել եմ օդնոկլասսնիկյան մի շատ ակտիվ խմբի`Անտիռաբիսի միջոցով։Հիմա երևի շատերդ կհիշեք այդ խումբը,այն օդնոկլասսնիկ սոցիալական ցանցից մնացած ամենավառ հիշողություններից մեկն էր։
Տիկոյից ես սկզբում վախենում էի։O_o Իրոք,ես վախենում էի,նա նկար չուներ,գրում էր շատ լուրջ և ողջունելիս ու հրաժեշտ տալիս միշտ ասում էր նույն Ալոհա բառը,որն ինձ մոտ ինչ-որ խորհրդավոր զգացողություն էր առաջացնում։Ապա մենք սկսեցինք շփվել նույն ագենտ չաթի միջոցով,որի մասին արդեն ձեզ պատմել եմ...
Ամեն անգամ մի քանի ժամ շարունակ շփվելիս կամ զբոսնելիս ես հիշում եմ Տիկոյի և իմ խոսակցությունից մի հատված.
-Ուրեմն անպայման կտամ,կնայես էտ ֆիլմը։
-Եղավ Տիկ,եթե մինչ այդ ընկերներ մնանք։
-Մի րոպի,ինչի՞ պիտի չմնանք։
-Դե եսիմ,ինտերնետ ա էլի...
-Էլ մի խոսա...
Ինտերնետի միջոցով շատ ծանոթություններ եկան ու գնացին,սակայն սա այդ դեպքը չէր։Տիկոյին նայելիս առաջին հերթին ես տեսնում եմ ազնվության ու անկեղծության մարմնացում։Նա իմ հանդիպած ամենամաքուր մարդն է,որը միշտ կասի այն,ինչ մտածում է,սակայն նրա անկեղծությունը գռեհիկ չէ,նրա անկեղծությունն այնքան մաքուր է...

Դու՞։Դու այլևս դու չես,գիտեի՞ր։Դու արդեն մենք ենք։Ես էլ ես չեմ։Դու ու ես արդեն վաղուց մենք ենք դարձել...
Մեր ծանոթության մասին արդեն ձեզ պատմել եմ,սակայն չեմ պատմել,թե նա ինչ փոխեց իմ կյանքում ու թե ինչ սովորեցրեց։
Մինչ նրան հանդիպել ես պարզապես սևազգեստ մի երեխա էի։Դա ամենևին կապ չուներ այնքան տարածված նեֆորմալ ասվածի հետ,ես պարզապես սև էի ինչ-ինչ պատճառներով։..Նա փոխեց ինձ`կամա,թե ակամա,ես չգիտեմ,բայց փոխեց։Նա աչքերիցս հանեց ինձ գրեթե սերտաճած այդ սև ակնոցը,սակայն նա ինձ չհրամցրեց մի վարդագույն ակնոց։Նա պարզապես բացեց աչքերս,և ես նայեցի կյանքին ու տեսա դրա իրական գույները`առանց խտացնելու ու նոսրացնելու։Նա ինձ սովորացրեց,որ կյանքում միայն լավը չէ,որ կա,բայց ոչ էլ միայն վատն է։Նա ինձ սովորեցրեց գտնել ներդաշնակությունը լավի ու վատի։Գիտե՞ք,ես արդեն երկու տարի է ոչինչ սև չեմ հագել,բայց ոչ թե ինչ-որ բան ապացուցելու կամ ցույց տալու համար,ո՛չ,ես պարզապես չեմ կարողանում վրաս կրել սև գույնը։Հիմա ես միայն գունավոր հագուստ եմ կրում,ու այդ գույներն այնքան ներդաշնակ են հոգուս հետ։Նա ինձ թևեր տվեց ու ուժ տվեց ճախրելու,և խիզախություն`կոտրվելու վախը հաղթահարելու...

Լիլիթ Մելքումյա՞ն։Չէ,Լիլ կամ ավելի ճիշտ Лиль։Ինչքա՞ն ժամանակ եմ ես քեզ ճանաչում։Կամ ինչքա՞ն եմ ես քեզ ճանաչում։Ես չգիտեմ։Սակայն գիտեմ,դու այն միակ աղջիկն ես,Եվայի ցեղի միակ ներկայացուցիչն ես,ում ես կարող եմ ընկեր կոչել։Ինչու՞։Իրոք չգիտեմ։Չէ,գիտեմ։Դու միակ մարդն ես,ով ինձ այնքան նման է։Ես իրոք զարմանում եմ։Այսքան նման ու այսքան տարբեր։Պայծառ մի անձնավորություն,լույսի մի կտոր ու բարության մարմնացում։Այսպես կարող եմ ես քեզ նկարագրել։Ես սիրում եմ քեզ,Լիլիթ,մենք վաղուց չէ,որ ծանոթ ենք,սակայն դու այնքան հարազատ ես ինձ։Ես գիտեմ,որ դու հիմա ժպտում ես,ժպտա՛ միշտ ու լուսավորի՛ր գորշ կյանքը։



Դուք այնքան տարբեր եք և այնքան հետաքրքիր,սակայն ձեզ երեքին միայն մի բան է կապում։Դուք ազնիվ եք,դուք մաքուր եք ու դուք իմն եք...

Երջանկության մի նոր չափաբաժին

Սենդին վերցրեց տաք գինով լի իր բաժակն ու մոտեցավ այն նույն ծառին,որին նա մոտենում էր արդեն երրորդ տարին շարունակ,մոտենում էր կրկին,բայց այս անգամ ծանրաքարշ իր քայլերով,առանց առաջվա թռիչքների,առանց թռիչքների սրտի և սիրո։Այս անգամ նրա կողքին գինու բաժակից բացի ուրիշ ոչինչ չկար։Գինին շատ էր նրանց ընկերակից եղել,սակայն այսօր նրանք վերջապես միայնակ էին`Սենդին ու գինին...

Տե~ր Աստված,Դու դե՞ռ խոսում ես կյանքի արդարության մասին։Լռի՛ր,լռի՛ր,բավ է ականջիս փսփսաս Քո կանոններն ու օրենքները,Դու մի ծերուկ ես,նստած այդտեղ,վերևում։Ի՞նչ ես զգում,արդյո՞ք դու գիտես ես ինչ եմ հիմա զգում,Դու,այո՛,հենց Դու,ծանո՞թ ես մարդկային ամենածանր զգացմունքներին..Եթե այո՛,Արարիչ իմ,ապա ազատի՛ր ինձ այս ծանրությունից։Լռի՛ր,ի սեր Աստծո..լռի՛ր..բայց..ինչ ծիծաղելի եմ ես,ինչ խղճուկ եմ,Աստծուն իր իսկ անունով հրամայում եմ լռել..Լռի՛ր խիղճ իմ,նաև դու լռիր,Սանդրան արդեն չկա,դու`խիղճ իմ,մահացար ինչպես ամեն ինչ,դու մահացար Սանդրայի նման։Լռի՛ր,այլապես քեզ էլ կբթացնեմ ու կխեղդեմ գինու մեջ։Մի՛ ստիպիր ինձ սպանել քեզ,տանջված հոգիս այլևս մի սպանիր։Խղճա ինձ,կարեկցի՛ր..Սանդրան այլևս չկա։Պարզապես անհետացավ խոնավ հողի տակ։Նա չկա։Նա քնած էր,նա չի մահանա երբեք,ոչ,նա չի մահանա,նա ընդամենը խոր քուն էր մտել,լսու՞մ ես Սանդրա,ես քեզ հետ եմ խոսում,դու լսում ես ինձ ես գիտեմ,Սանդրա,դու ինձ չես լքի,իմ երկրային հրեշտակ,իմ փոքրիկ գեղեցկուհի...

Սենդին կլանեց գինու մի քանի կում`փորձելով ընդարմացնել մարմինը,որն իր ամեն մասնիկով Սանդրային էր փնտրում,Սանդրային էր կանչում ու տենչում,սակայն ապարդյուն...

Սանդրա,ես ինձ երբեք չեմ ների,ինձ նման խղճում մի արարածը պարզապես իրավունք չուներ քո կողքին լինելու,Սանդրա...Ես չկարողացա քեզ պաշտպանել,ես անզօր եմ նաև պաշտպանելու այն փոքրիկին,որ հիմա պառկած է օրորոցում։Ինչու՞ պարգևեցիր նրան ինձ`քեզ խլելով իմ գրկից։Ինչու՞ այդպես դաժանաբար վարվեցիր ինձ  հետ։Մի՞թե իմ սերը բավարար չէր քեզ։Ես ատու~մ եմ այդ փոքրիկ աղջնակին,ատում եմ ամբողջ մարմնովս,լսու՞մ ես Սանդրա,դու իզուր կյանքդ նվիրեցիր նրան`իմ կյանքը խլելով ինձանից,Սանդրա՛...

Սենդին գլուխը կախել ու հենել էր ծնկներին։Սենդին թույլ էր և անզօր։Ի՞նչ էր կատարվում նրա հետ,դժվար է բացատրել։Սենդին ու Սանդրան երազում էին այդ փոքրիկ հրաշքի մասին,իսկ հիմա՞...

Սանդրա,իսկ դու գիտե՚՞ս,որ ես դեռ ոչ մի անգամ չեմ նայել այդ փոքրիկ սատանայի դեմքին,ես անգամ չգիտեմ,թե նրա մազերն ինչ գույն ունեն,Սանդրա,դու պոկեցիր իմ աչքերը,իմ աչքերը թաղվեցին քեզ հետ այն օրը,երբ քո մարմար մարմինը ծածկվեց հողով։Իմ սրտի ջերմությունն էլ դու տարար,ես նվիրեցի այն քեզ,որ այդ սառը հողի տակ չմրսես ու միայնակ քեզ չզգաս։Սանդրա,դու քո մահով սպանեցիր ամեն ինչ իմ մեջ,միայն թե մի բան մոռացար սպանել,դու,անխիղճ կին,դու մոռացար սպանել իմ սերը,այն այնքան հզոր է,որ կործանում է ինձ,որ թույլ չի տալիս սիրել ուրիշ ոչինիչ։Սանդրա,ես ատում եմ այն երեխային։Մենք երջանիկ էինք միասին,ինչու՞,ախր ինչու՞ նո որոշեց,որ իր կյանքն առանց քեզ պետք է սկսի այս անիծյալ երկրի վրա։Մենք երջանիկ էինք,այո,իսկ այժմ իմ մեջ ատելությունն է բույն դրել,ես ատում եմ նրան այնքան ուժեղ,ինչքան ուժեղ քեզ եմ սիրում։

Դու աներևեկայելի մի հրեշտակ ես,ես գիտեմ,իսկ ես ամենահասարակ հրեշ եմ,զուրկ վեհությունից ու ուժից։Նա խլեց քո կյանքը,բայց դու նրան կսիրեիր,ես գիտեմ,իսկ ես...եթե իմանայի,որ նրան խեղդելուց հետո դու կհայտնվես իմ կողքին,մի վայրկյան անգամ չէի հապաղի։Բայց ավաղ...Սանդրա,ինչպե՞ս վարվեմ,օգնի՛ր ինձ,ասա՛,հուշիր ինձ,խնդրում եմ...

Սենդին նստած էր այն նույն ծառի տակ,որի տակ նրանք առաջին անգամ համբուրվեցին..Այդ նույն ծառի տակ երեք տարի շարունակ նրանք նստում էին մի շիշ գինու հետ միասին,լուսավորվում էին լուսնի աղոտ լույսով ու տրվում էին սիրային զեղումներին։Այժմ Սենդին նստած էր այդտեղ միայնակ։Այնուամենայնիվ նրա մեջ չէր մահացել այն հույսը,որ Սանդրան կհայտնվի հեռավոր մի ծառի ստվերում և իր թեթև քայլվածքով կմոտենա իրեն,կգրկի ամուր ամուր և կապացուցի,որ իրական սիրուն նույնիսկ մահը խոչընդոտ չէ։Ավաղ,Սենդին արդեն խելագարվում էր,Սանդրան իրոք չկար,նա ամենասուրբ մահով մահացավ.Կյանքը տվեց,որ կյանք ստանա։Փոքրիկ Լիզան արտասվում էր օրորոցում,իսկ Սենդին ատելուց բացի ուրիշ ոչինչ չէր կարողանում անել...Սակայն նրա մեջ ծագեց խելագարության շեմին կանգնած մարդուն հարիր մի միտք։Սենդին շպրտեց մի կողմ գինու բաժակը,մի ակնթարթում հայտնվեց խոհանոցում ու գիշերային մշուշի մեջ փայլող դանակը ձեռքին հայտնվեց..հայտնվեց իր ու Սանդրայի ննջարանում,որտեղ մի անկյունում դրված էր ամենանուրբ գույներով մի օրորոց,որը դեռ մի քանի ամիս առաջ Սանդրան էր ընտրել։

Սենդիի քայլերը դանդաղեցին ու դարձան ավելի հստակ ու համոզված։Նա հասավ օրորոցին և բարձրացրեց այն ծածկող շղարշը։Այո՛,Սանդրան էր ցանկացել շղարշով այդ օրորոցը,նա ցանկանում էր,որ իր փոքրիկ աղջնակը քնի արքայադստերը վայելու օրորոցում։

Սենդի հայացքը սառեց փոքրիկի վրա։Ի՞նչ կատարվեց այդ պահին,դա չի կարելի նկարագրել,դա կարելի է միայն զգալ ու պատկերացնել։Կամ էլ թե միայն զգալ։Սենդիի վերև պարզված ձեռքը պարզապես սահեց ցած ու ձեռքից բաց թողեց ամուր պահված դանակը։Սենդիի մեջ անմիջապես հայրական բանզդը չէ,որ արթնացավ։Ո՛չ,Սենդիի միջի Սանդրան խանգարեց նրան։Սենդին սիրում էր Սանդրային,իսկ այժմ Սանդրան Լիզայի մեջ էր։Ամբողջ այդ ատելությւնը պարզապես հոդս ցնդեց։Ասում են`նորածինները հայացք չունեն,սակայն Լիզան փայլում էր Սանդրայի փայլով։Ահա թե ինչ հասկացավ Սենդին,երբ առաջին անգամ նայեց իր ու Սանդրայի զավակին,ահա թե այդ սարսափելի օրվանից հետո առաջին անգամ Սենդին որտեղ տեսավ Սանդրային։Սանդրան ապրում էր Լիզայի մեջ։Սանդրան ապրում էր Սենդիի մեջ։Լիզան մի փորքիկ դուռ էր դեպի Սանդրան,մի փոքրիկ լույս Սանդրայից ուղղված Սենդիի մթագնած ու մռայլ հոգին։Լիզան...

Նայելով երբեմնի այդքան ատելի փոքրիկ Լիզային`Սենդին գտավ երջանկության մի նոր չափաբաժին...