Նրանք միշտ ժպտում են կամ գերմանական սովորույթներ մաս 2

Առաջին գրառումս կարող եք ընթերցել այստեղ։
Չէի կարողանում շարունակել առաջին մասը,քանզի այլ բառեր էին գալիս ու խեղդում ինձ`չթողնելով,որ խոսեմ հենց Գերմանիայի մասին։ Այսօր ձեզ եմ ներկայացնում վաղուց սպասված գրառումը :)

1. Նրանք անխուսափելի բնապահպաններ են
Յուրաքանչյուր գերմանացի իր կյանքի պարտավորությունների առաջին շարքերում կանգնեցնում է բնապահպանությունը։ Գերմանիայում գրեթե հնարավոր չէ տեսնել մեկին,ով իր կերակուրի մնացորդները,անձեռոցիկը կամ առավել ևս այրվող ծխախոտը կնետի պարզապես փողոցում։ Բացի այդ նրանք տարբերակում են աղբարկղերը`թղթի,մետաղների,փաթեթավորման,սննդի մնացորդների...

Ես բնավ էլ անկեղծ չեմ

Ես սիրում եմ կեղծավոր մարդկանց։Հա,իրոք։Ես նրանց սիրում եմ։Իսկ գիտեք`ինչու։Նրանք հետաքրքիր են...

Քայլելիս նա միշտ մտածում էր..կամ ավելի ճիշտ...

Նրա նյարդային շարժումները մատնում էին սեփական մտազբաղությունը։Անհանգիստ ու արագ քայլերով այսուայն կողմ գնալով նա մի հսկայական բաժակի մեջ դրա 1/4-ի չափ թեյ լցրեց ու սկսեց ըմպել առանց շաքար ավելացնելու։Դեռ երեխա ժամանակ առանց շաքարի կամ գոնե առանց մոր պատրաստած մուրաբայի թեյը նրան առնվազն անճոռնի էր թվում,իսկ այժմ շարունակելով կոխրճել  արդեն մի քիչ մաշված գորգը`նա մատներով ամուր պահել էր եռացող բաժակն ու մոռացել դրա մասին...
Նա քայլելիս միշտ մտածում էր։Կամ ավելի ճիշտ մտածելիս միշտ քայլում։Երբեմն նույնիսկ ցանկանում էր պրոֆեսորներին խնդրել նրանց հարցերին պատասխանելու համար մտածել ոչ թե երկու րոպե`նստած,այլ քայլելով`32 վայրկյան։

Իսկ դու լուծե՞լ ես պապերիդ վրեժը

Գիտե՞ք,ամբողջ նյարդային համակարգս խախտվում է,երբ նման կոչեր ու ամպագոռգոռ արտահայտություններ նետողների հետ փոքրիշատե շփվելիս հանդիպում եմ մի սարսափելի պատկերի։Ու գիտե՞ք,թե որն է այդ պատկերը...
Լավ քեզ ազգայնամոլ ես,ազգայնական ես կոչում,դու`այ  անհասկանալի գոյություն,ի՞նչ իրավունքով ես պիղծ շուրթերդ թրջում գրեթե մի դար առաջ կոտորված մեր պապերի սուրբ արյան վրեժի խոսքերով,երբ նույն ինքդ,նույն անհասկացողդ կանգնում`ֆաշիստներին հարիր կերպով ձեռք ես տնկում ու զոմբիի նման Sieg heil ես բացականչում։Լավ,ես չեմ հասկանում,էտ դրանց գլուխներն իրո՞ք այդքան փոքր են,որ դժվար է այդտեղ մտցնել,որ մեր թուրքերի կողմից կոտորված նույն պապերը հենց էտ ֆաշիստների հետ են կռվել,հենց էտ ֆաշիստներին հաղթելու համար իրենց արյունն են թափել։

Մեռած ծաղիկներ ինձ մի՛ նվիրեք...

Մեռած ծաղիկներ ինձ մի՛ նվիրեք,
Կյանքիս`մահով մի՛ արձագանքեք։
Ու թե անգամ վաղը մահանամ,
Թող կենդանի ծաղիկների բույրով հեռանամ։

Մեռած ծաղիկներ ինձ մի՛ նվիրեք.
Իմ մահով ուրիշ սերեր չսպանեք,
Չսպանեք այն կյանքերը նորածին,
Որ պիտի զարկ տան նոր հույսերին։

21-րդ դարի հայ Մաչոներ

Ուրեմն բոլոր դարաշրջաններում ու էթնիկ կառույցներում եղել են կնոջ և տղամարդու վերաբերյալ տարբեր իդեալներ և պատկերացումներ։Ինչպես բոլորը,այնպես էլ մեր քսանմեկերորդ հարյուրյակին հատուկ իդեալները չեն համապատասխանում նախորդներին,սակայն պիտի հպարտությամբ նշեմ,որ մենք գերազանցել ենք բոլոր նորմերը և որ մենք,միայն մենք ենք,որ քսանմեկերորդդարյա ինքնատիպ չմո մաչոներ ունենք։Ուրեմն մաչո ասված սուբկուլտուրան գալիս է դեռևս հին ժամանակցներից,սակայն իր բուռն զարգացումն է ապրել հատկապես ԱՄՆ-ի Տեխաս նահանգում,երբ մոդայիկ դարձան ատրճանակներն ու հարբել-խմելը։Տարիների ընթացքում ձևափոխությունների ենթարկվելով`եկել հասել է մեզ`հայերիս,այնինչ մաչո ենթամշակույթի ստեղծողները գլխի չեն ընկել,որ իսկական մաչոները արմատներով,բնականաբար և անժխտելիորեն,եղել են Հայաստանից։

-Կայսրինը տվե՛ք Կայրսին,Աստծունը`Աստծուն։

 Թերևս հատկանշական է այն,որ այսօր`Հոկտեմբերի քսանյոթին,ես պիտի խոսեմ մեր հայ առաքելական եկեղեցու և նրա հոգևոր հոր`Գարեգին Բ կաթողիկոսի մասին։

Այսօր`հոկտեմբերի քսանյոթին,քչերն են հիշում,որ Վազգեն Սարգսյանի հոգին երկինք ավանդվելուն զուգահեռ Գարեգին Բ-ն ընտրվեց հայ առաքելական եկեղեցու առաջնորդ։Այնժամ,երբ դաժանաբար սպանում էին մեր սպարապետին,երբ ինչ-որ անասուններ իրենց ձեռքերը մտցնում էին այդ հզոր մարդու արյան մեջ,նա կնքվում էր հոգևոր առաջնորդ։Նա եկավ արյամբ,ու պիտի գնա սեփական արյունով...

Հա,Քոչարյան,ու դու՛,դու էլ եկար արյունով ու գնացիր արյան ուղեկցությամբ։Սատանա՛,տեսնես կա՞ դեռ մեկը,որ չի տեսել,թե ինչպես էիր եկեղեցում Զատիկի ժամանակ ետ հրում մեր Աստվածավախ Կաթողիկոսի`քեզ մեկնած խաչը։Երևի տուն-տունիկ էիք խաղում հա՞։

-Ռոբիկ,դավայ ես խաչը քեզ մոտեցնեմ,մեկա դու հետ ես բրդելու,թող հարիֆները զարմանան։Մեկա սաղ մեր ձեռն ա,ով ինչ կարա անի...

Ու էլի ես չեմ հասկանում...

Չնայած ըստ իմ պլանի այսօր պետք է շարունակեի գերմանացիներին նվիրված նյութս,երեկվա իմ ուսումնասիրությունները ստիպեցին ինձ այսօր ձեզ հետ ուրիշ բանի մասին խոսել...

Երեկ պետք է հանդիպեի գերմաներենի դիպլոմիս ղեկավարի`իմ գերմանացի ուսուցչի հետ։Մեր հանդիպման վայրը Օպերայի գլխավոր մուտքի մոտ էր,ու քանի որ երեկ անելիք շատ չունեինք,մնացինք նստարաններին նստած։

Մինչ այդ,երբ ես դեռ մենակ էի,շուրջս պտտվում էին երեխաներ`մոտ 12-15 տարեկան,ու խեթ-խեթ հայացքներ էին վրաս գցում։Երբ բջջայինիս զանգ եկավ,և ես պատասխանեցի գերմաներեն,քանզի զանգողն ուսուցիչս էր,երեխաների կասկածանքները փարատվեցին,ու նրանք տեղավորվեցին ինձանից մեկ նստարան այն կողմ,և իրենց շեղ հայացքներին զուգահեռ սկսեցին բարձրաձայն բացականչյություններ անել իմ հասցեին`չմտածելով,որ ես դրանք հասկանում եմ...

Գերմանիան իմ աչքերով կամ գերմանական սովորույթներ

Վաղուց խոստացել էի,որ մի գրառում կնվիրեմ գերմանացիներին և նրանց հին ու բարի և նոր ու անսովոր սովորույթներին։

Ինձ տրվող հաճախ հարցերի շարանում առաջին հորիզոնականը զբաղեցնում է իմ ծագմանը վերաբերող հարցը։Շատերը,ուսումնասիրելով իմ արտաքինն ու մտածելակերպը,հաճախ հանգում են այն եզրակացությանը,որը ես կա՛մ արտասահմանցի եմ,կա՛մ էլ լավագույն դեպքում ոչ զտարյուն հայուհի։Ու ամենահետաքրքիրն այն է,որ արտասահմանցիներից ամենահաճախ ինձ հենց գերմանացիների հետ են նմանեցնում,ո՞րն է պատճառը,հիմա կհարցնեք դուք,սակայն շտապեմ ձեզ հիասթափեցնել։Չգիտեմ։Ասեմ նաև,որ ես այն ձևավորներից չեմ,որ խոսքիս մեջ գերմաներեն բառեր օգտագործեմ,որ ցույց տամ`տեսե՛ք,տեսե՛ք,ես լեզվին այնքան եմ տիրապետում,որ ամեն երկրորդ բառս այդ լեզվով է հնչում։Քավ լիցի։

Բարև Ձեզ,ես Կեծին եմ...

Ու հիմա ես շների դրախտում եմ։

Այստեղ ես հայտնվել եմ մոտ երեք տարի առաջ`աշնանը։Մահիցս հետո պարզեցի,որ այնուամենայնիվ դրանից հետո էլ կյանք գոյություն ունի,սակայն արդեն երկնքում։Ու գիտեք,եթե կա դրախտ,կա նաև դժոխք։Ինձ համար դժվար է ասել այս բառերը,որովհետև և ոչ մի շուն արժանի չէ դժոխքի։Մեզ վատը մարդիկ են դարձնում,մեզ կծան ու չարակամ կյանքն ու ճակատագիրն է դարձնում...գիտե՞ք,մենք նման ենք,մարդիկ էլ երբեք չար չեն ծնվում,նրանց այդպիսին դարձնում են,իսկ նրանք էլ մեր մեջ են սպանում ամեն գեղեցիկն ու բարին...Բայց,փա՛ռք Աստծո,ես այդ կյանքին չարժանացա։Աստված ինձ հետ ավելի քան մեծահոգի գտնվեց։Ինձ հետ`մի շան,որը ամենևին մաքուր ցեղատեսակի չէր պատկանում,որն առնաձնապես իր շքեղությամբ չէր տարբերում,որն ընդամենը սուս ու փուս մի Կեծի էր...