суббота, 27 августа 2011 г.

Разве вы не знаете,что вы Боги?

                                     Նախաբան
Բոլորիս էլ քաջ հայտնի է,որ Երկիր մոլորակն ու Արեգակնային համակարգի բոլոր մնացած մոլորակները պտտվում են Արեգակի շուրջ։Ու բացի այդ յուրաքանչյուրս էլ գիտի,որ գոյություն ունի աստղակերպի 12 նշան։Դրանցից յուրաքանչյուրն իր ուրույն տեղն ունի Արեգակի օրբիտայի վրա։Յուրաքանչյուր նշանից մյուս նշանին անցնելու համար Արեգակին անհրաժեշտ է 2100 տարի։12 աստղակերպերն են`
1. Խոյ 2.Ցուլ 3.Երկվորյակ 4.Խեցգետին 5.Առյուծ 6.Կույս 7.Կշեռք 8.Կարիճ 9.Աղեղնավոր 10.Այծեղջյուր  11.Ջրհոս  12.Ձուկ
Դատելով հերթականությունից`կարելի է ենթադրել,որ Ձկան դարաշրջանը վերջինն է թվով,սակայն բազմաթիվ փորձերն ու պաշտոնական տվյալները հարուցում են,որ Ադամը ապրել է Ցլի դարաշրջանում,իսկ Աբրահամը`խոյի։Բայց Աստվածաշնչին քիչ թե շատ ծանոթ յուրաքանչյուր մարդ գիտե,որ Ադամն առաջին մարդն էր,հետևություն,Արեգակն իր օրբիտան անցնում է 12 աստղակերպերի հակառակ դասավորությամբ.այսինքն առաջին դարաշրջանը եղել է Ձկանը։Մի բանի վրա էլ հրավիրեմ Ձեր ուշադրությունը։Եթե առաջին եղել է Ձկան դարաշրջանը,իսկ Ադամը աշխարհ է եկել միայն Ցուլի դարաշրջանում,ապա զգացե՛ք,թե ինչպիսի մեծ տարբերություն կա Երկրի արարման ու Ադամի լույս գալու ժամանակաշրջանների մեջ։
Հռոմեական կայսրությունն իր փառքի գագաթնակետին հասավ Ձկան հերթական դարաշրջանի ժամանակ։Այդ նույն դարաշրջանում էլ Աստված իր Զավակին ուղարկեց Երկիր`մեր մեղքերը քավելու համար։Այդ իսկ պատճառով այսօր էլ ձուկն ընդունված է որպես քրիստոնեության խորհրդանիշ։Ինչպես գիտեք,մուսուլմանները ձուկ չեն ուտում`պատճառաբանելով ձկան գանգատուփի վերին հատվածում գտնվող խաչը։Բացի այդ Հիսուս իր աշակերտների քաղցը հագեցնելու համար դիմում է Հորը,Վերջինս էլ իր Որդու հետևորդներին կերակրում է ձկով։Շատ նկարիչներ էլ "Խորհրդավոր Ընթրիքը" պատկերելիս սեղանի ամանների ու հացերի միջև ձուկ էին նկարում։Երբեմն էլ մարդիկ իրար ձկան տեսքով ամուլետներ էին նվիրում`ասելով,որ այն կպաշտպանի իրեն կրողին։
Ձուկն ապրում է ջրում,իսկ ջուրը համարվում է մաքրության նշան։Հիսուս խնդրեց Հովհաննես Մկրտիչին,որ նա Իրեն մկրտի աղբյուրի ջրով։Բացի այդ Աստված մարդուն առաջին անգամ ջրի միջոցով ցույց տվեց իր հնարավորությունները(Մովսեսի`ծովը բացելը,Պետրոսի ջրի վրայով քայլելը)։

Ձկան դարաշրջանից մենք աստիճանաբար թևակոխում ենք Ջրհոսի դարաշրջան։Ձկան դարաշրջանում մենք սովորեցինք լողալ,ուսումնասիրեցինք ծովն ու օվկիանոսը,ծանոթացանք պլանկտոնի հետ,նավարկեցինք բազում նավեր։Քանզի ձկան տարերքը ջուրն է։
Այժմ,երբ մոտենում ենք Ջրհոսի դարաշրջանին,որի ներկայացուցիչը մարդն է,իսկ տարերքը`օդը,մենք սկսեցինք կառուցել ինքնաթիռներ ու օդանավեր,մենք ստեղծեցինք տիեզերանավեր։Մենք սկսեցին նվաճել օդը։
Ջրհոսի տարերքը օդն է։Իսկ օդը ո՛չ հնարավոր է շոշափել,ո՛չ զգալ,ո՛չ տեսնել։Այն նյութական չէ,օդը հոգևոր է։Միայն Ջրհոսի դարաշրջանում ամբողջ մարդկությունը կկարողանա տեսնել Հիսուսի դասերի ու առակների հոգևոր կողմը։Իսկ այժմ մարդկանց միայն չնչին տոկոսն է Աստվածաշունչ ընթերցելիս այն վերլուծում կամ մտածում դրա վերաբերյալ։Մենք ամեն ինչ շատ հասարակ ենք ընդունում։
"Եվ այդ ժամանակ ջրի կուժը կրող մարդը կանցնի երկնքի կապերով։Սիմվոլներն ու կնիքը Որդու Մարդկության կհայտնվեն երկնքի Արևելքում։Իմաստուններն այդժամ կբարձրացնեն գլուխներն ու կտեսնեն,որ երկրի փրկությունը մոտ է(Ավետարան Ջրհոսի,157:29,30)։"
Ջրի կուժը կրող մարդն այստեղ իրական մարդ չէ,խոսքը Ջրհոսի մասին է,խոսքն այն մասին է,որ Ջրհոսի դարաշրջանը մեզ կտանի դեպի Հիսուս,որ միայն հոգևոր դարաշրջանում մենք ականատես կլինենք Հիսուսի երկրորդ գալստյանը։

пятница, 26 августа 2011 г.

Կյանքն արդար է,Չարլի՛

-Չարլի՛,սուրճը պատրաստ է,չե՞ս գալիս։
-Էհ,Էլիզզ,ինչ էլ տրամադրություն ունես սուրճ ըմպելու։
-Ինչպիսի վատատեսական տոն,ի՞նչ է պատահել,սիրելի՛ս։
-Չգիտեմ,Լիզա՛,հոգնել եմ արդեն։
-Իսկ կարելի է իմանալ`ինչից։
-Հիշու՞մ ես մեր աշխատանքի վայրի Կարլոսին։
-Իհարկե հիշում եմ,համակրելի երիտասարդ էր։
-Բնականաբար ուրիշ կերպ չէիր կարող արտահայտվել։Այո՛,հենց քո այդ սիրելի Կարլոսն այսօր ստացավ պաշտոնի բարձրացում։
-Իսկ դրա մեջ որևէ վատ բան կա՞։
-Այդպես հեգնանքով մի ժպտա,դա ինձ հունից հանում է,Լիզա։Իհարկե կա։Երկու ամիս առաջ տնօրենն ասում էր,որ այդ տեղն ինձ համար է,և որ նա միայն հարմար պահի է սպասում։Սակայն արի ու տես,որ այսօր այդ տեղը,ի՛մ տեղը ստանում է ոմն Կարլոս։
-Ուրեմն բարին այդ էր,սիրելի՛ս։
-Ի՞նչ։Լիզա,ես հիմա կխենթանամ,իսկ դու ասու՞մ ես,որ բարին այդ էր։Ճիշը են ասում էլի,որ կյանքն անարդար է։
-Այստեղ դու սխալվում ես Չարլի։Կյանքն ավելի քան արդար է։
-Ո՛չ,այստեղ դու ես սխալվում,կյանքը չի կարող արդար լինել։Մի՞թե արդար է,որ իմ տարիների աշխատանքը պսակվում է ինչ-որ նորեկի պաշտոնի բարձրացումով։
-Իհարկե։Չէ՞ որ դու չգիտես,թե այդ պաշտոնի փոխարեն կյանքը քեզ ինչ է պատրաստել։Գուցե քեզ հիմա թվում է,թե կյանքն անարդար է քո նկատմամբ,զայրանում ես,սակայն կյանքը որոշել է քեզ մեկ այլ նվեր մատուցել։
-Այդ դեպքում ինչու՞ էր նա ինձ նախապատրաստում պաշտոն ստանալուն,որ հիմա էլ զայրացնե՞ր։Հիմա էլ կասես,թե կյանքը սիրում է խաղալ։
-Չէ՛,կյանքը քեզ ամենևին չի ներշնչել,որ դու կստանաս այդ պաշտոնը,քեզ ներշնչել է տնօրենդ,դու,վերջիվերջո ես։Սակայն ոչ կյանքը։
-Լիզա,դու ինձ արդեն խճճում ես։Սակայն ես քեզ կարող եմ կյանքի անարդարության բազում օրինակներ բերել։
-Դե՞...
-Դե օրինակ մի՞թե արդար է,որ Կյանքը մորից ու հորից խլում է նրանց միակ որդուն։Կոտրում է նրանց,ցավեցնում,կյանքն ասես թմրամոլ լինի`առանց մարդկային դժբախտության նոր չափաբաժնի դիմանալ չի կարող։
-Թու՛յլ տուր քեզ մի առակ պատմեմ։
Կար-չկար մի մարդ կար։Նա հարուստ էր,ուներ մեծ հարստություն,գեղեցիկ ու սիրող կին ու մինուճար տղա։Այդ մարդը նրան դաստիարակում է,փորձում է մեծացնել արժանի զավակ։Տղան լինում է հոր ամբողջ երջանկությունը։
Օրերից մի օր նրանց այցելում է մի ճանապարհորդ և գիշերելու տեղ է խնդրում։Այդ մարդը,լինելով մեծսիրտ ու բարեհոգի,ընդունում է հյուրին,մեծ սեղան է քցում,ուտում-խմում ուրախանում են,գիշերն էլ`պառկում քնելու։Առավոտյան ճանապարհորդը խնդրում է տանտիրոջը,որ նրա որդին իրեն ցույց տա մինչև կամուրջ տանող մոտակա ճամփան։Տանտերը համաձայնում է,սակայն խնդրում է տղայի հետ զգույշ լինել,չէ՞ որ նա այդ մարդու միակ զավակն էր։
Երբ տղան ու ճանապարհորդը հասնում են կամրջին,վերջինս բրդում է տղային ու նետում ցած։Գետի հզոր հոսանքը նրան քշում-տանում է։
-Ու՞։Իհարկե,այդ մարդասպանը կշարունակի ապրել,ուրախանալ,ոչ ոք չի էլ հիշի,որ նա երիտասարդ կյանք է կործանել,ծեր մարդկանց երջանկությունն ու կյանքի իմաստն է խլել։
-Սպասի՛ր,Չարլի՛,սպասի՛ր։
Անցնում են տարիներ,տանտերն ու տանտիկինը կրկին ոտքի են կանգնում,կրկին սկսում են շնչել ու ապրել,ու մի նոր զավակ են լույսաշխարհ բերում։Այդ տղան մեծանում է,սկսում է տնօրինել հոր կալվածքներին ու հարստությանը`ծնողներին ապահովելով երջանիկ ծերություն։
-Ցանկանում ես ասե՞լ,որ այն մի տղային խլեց,սակայն տվեց մյուսի՞ն։Իսկ ինչի՞ց նա ենթադրեց,որ աառաջին տղայի հետ նրանք երջանիկ չեն լինի։
-Չարլի,սիրելի՛ս,առակի ճամփորդը Աստծո հրեշտակն էր։Նա եկել էր Աստծո խոսքը կատարելու։Տղան մեծանալով դառնալու էր մարդասպան,քանդելու էր իր հոր տունը։Աստված,ծնողներից խլելով իրենց առաջին որդին,նրանց ազատեց սեփական սխալի պտուղները քաղելուց։Նրանց ազատեց հանցագործ որդի ունենալուց։Ծնողների հիշողության մեջ տղան մնաց մաքուր ու անմեղ մի երեխա։Իսկ այսօր նրանք ունեն արդեն արժանավոր զավակ ու երջանիկ ծերություն։Չարլի՛,Աստծո,Կյանքի,ճակատագրի,նախապաշարմունքի կամ այն վերևի հզոր ուժի,անվանի՛ր նրան,ինչպես ուզում ես,գործերն անհասկանալի են մեզ համար։Սակայն տեսա՞ր,որ կյանքն ավելի քան արդար է։
-Առակն,իհարկե,գեղեցիկ էր,քանզի նրանք կորցրեցին որդի,բայց հետո գտան մեկ ուրիշ զավակի։Սակայն լինում են անվերադարձ ու անփոխարինելի կորուստներ։
-Համաձայն եմ,անվերադարձ կորուստներ լինում են,սակայն անփոխարինելի ոչինչ չկա։
-Լիզա,խնդրում եմ,մի՛ պնդիր։Ինչպե՞ս կարելի է խոսել անփոխարինելի կորոուստներից ու կյանքի արդարությունից։Կարո՞ղ ես դրա մասին խոսել այն երեխայի հետ,ով մեծանում է մանկատանը,զուրկ է ծնողական սիրուց,չգիտե,թե ինչ է շոկոլադը։Լիզա,կյանքն ամեն ինչ անհավասար է բաշխում։Մեկին`ամեն ինչ,մյուսին`ոչինչ։
-Չարլի՛,մանկատան երեխաներին կյանքը տալիս է այն,ինչ չունի ոչ մի հարուստ կամ ընտանիքում մեծացած երեխա։Ուժ,նպատակասլացություն,աշխատասիրություն,հավատ,կայունություն,ինքնությունություն։Իսկ այս հատկանիշներն նրանց դեռ շատ բարձունքների կհասցնեն։Ո՛չ դու,ո՛չ ես չգիտենք,թե նրանք ինչ կյանքի կարժանանային,եթե մնային իրենց ծնողների կողքին։
-Իսկ անհավասար բաշխված բարիքների մասին ի՞նչ կասես։
-Այդտեղ էլ է կյանքը արդար։Մեկին տալիս է փող,մյուսին լավ ընտանիք,մեկին հաջող կարիերա,մյուսին`ամուր սեր,մեկին`ուժ,մյուսին`կողքին ուժեղ անձնավորություն։Սակայն մենք միշտ այնքան տարված ենք կողքինների երջանկությամբ,այնքան ենք նայում մյուսներին,որ սեփական երջանկությունը չենք էլ նկատում։Երբ դու տեսնում ես,որ Կարլոսը ստացել է պաշտոնի բարձրացում,դու չես մտածում,որ Կարլոսի ծնողները մահացել են մի քանի տարի առաջ,նա չունի կին իր կողքին,իսկ դու արդեն երեք տարի է,ինչ երջանիկ ամուսնացած ես։Չես մտածել,այնպես չէ՞։
-Չեմ մտածել...
-Կյանքն ամեն անգամ մեզ մի նոր հարված տալով նա չի ցանկանում մեզ ցավեցնել կամ դժբախտացնել։Ինչպե՞ս կարող է նա մեր արցունքները տեսնել,երբ հենց նա ինքն է մեր մեջ`կյա~նքը։Ո՛չ,սիրելի՛ս,երբ կյանքը քո առջև մի դուռ է փակում,ուրեմն ավելի լավ կլինի քեզ համար,եթե չանցնես այդ դռան շեմը։Պարզապես երբեմն տեսնելով փակ դուռ մենք փորձում ենք այն կոտրել,ջարդել,բացել ինչ-որ մի կերպ,կամ էլ հուսահատ եղած նստում ենք դրա տակ,կախում ենք մեր գլուխն ու սկսում ենք արտասվել։Այն ինչ այդիսկ պահին մեր դիմաց նոր դուռ է բացվել,բայց ո՛չ,մենք չափազանց տարված ենք այն դռանով,որը մեզ համար չպիտի բացվի։Իսկ եթե հանկարծ բացվում է մեկ ուրիշի,ոչ մեր,այլ հենց մեկ ուրիշի համար,օ~,մենք այլևս պատրաստ ենք մոռանալ բոլոր մնացած այլ դռների մասին։

-Այսինքն նկատի ունես,որ յուրաքանչյուր կորուստ ու բացթողում արվում է հենց մե՞զ համար։
-Իհարկե,Չարլի,իհարկե,յուրաքանչյուր կորուստ կամ փակվող դուռ նշան է,որ կյանքը մեզ ետ է պահում վերահաս վտանգից,սիրելի՛ս,նա մեզ համար մեկ այլ դուռ ունի պատրաստված։
-Լիզա՛։
-Ասա՛,սիրելի՛ս։
-Ե՛կ գնանք զբոսնելու,թքա՛ծ այդ պաշտոնի վրա։
-Այ սա արդեն իմ Չարլին է։
-Լիզա՛,դու ինձ ստիպեցիր ևս մեկ անգամ հասկանալ,որ երեք տարի առաջ ճիշտ ընտրություն եմ արել,ես սիրում եմ քեզ։
-Չարլի՛,ես էլ քեզ եմ սիրում։Ու միշտ հիշի՛ր,դու միշտ ունես մի բան,որը չունեն ուրիշները...

четверг, 25 августа 2011 г.

Ես երջանիկ եմ

"Կար-չկար մի կին կար։Նա ուներ մինուճար որդի։Կնոջ կյանքը շատ ծանր էր,նա արդեն ծեր էր,սակայն ոչինչ չէր խնայում սեփական տղային երջանիկ տեսնելու համար։Ծանրաքարշ աշխատանքը նրան ստիպել էր խեղճանալ,սակայն նա ապրում էր իր մինուճարի համար։Իր կյանքի միակ իմաստն ու համն իր փոքրիկ տղան էր։
Բայց կյանքը դաժան գտնվեց կնոջ նկատմամբ։Նրա տղան հիվանդացավ ու գամվեց անկողնուն։Կինն ընկավ բոլոր բժիշկների ոտքերի մոտ,աղատեց ու պաղատեց մի բուժում գտնել։Սակայն բժիշկբերը բոլոր անսասան էին։Բուժում չկա։
Արցունքների առատությունից փքված աչքերով կինը նստել էր տղայի կողքին ու անիծում էր իր բախտը,ճանկրում էր մաշկն ու Աստծուց մի օգնություն էր աղերսում։Տղան,չդիմանալով մոր տառապանքին ու զգալով մոտալուտ վախճանը,կամաց շշուկով ասաց.
-Մա՛յր իմ,իմ թանկագին մայրդիկ,դու քո ամբողջ կյանքն ինձ նվիրեցիր,իսկ ես այսօր աներեսաբար լքում եմ քեզ,բայց ոչ իմ կամքով։Աստված այդպես ցանկացավ,մի՛ անիծիր ոչ ոքի։Սակայն ես մի վերջին ցանկություն ունեմ։Երբ մեր ծանոթ-բարեկամները,հարևանները գան հոգեհացիս,կասես,որ սեղանի մոտ միայն այն մարդիկ նստեն,ովքեր դարդ ու ցավ չունեն։
Մայրը մի պահ այլայլվեց,չհասկացավ տղայի միտքը,մի պահ նույնիսկ կարծեց,թե տղան զառանցում է,սակայն այդ մտքերի տարափն անմիջապես կտրվեց,ու մթագնեց կնոջ գլուխը։Տղան իր հոգին հանձնեց Տիրոջը։
Աստված,կնոջը տալով աներևակայելի ծանր մի բեռ,նրան նաև ամրություն ու ուժ էր տվել,կինն այդ օրը,այդ պահին ապրում էր միայն իր տղայի վերջին ցանկությունը կատարելու համար։Ու այսօր բազում մարդիկ եկել էին,որ մի թաս օղի խմեին,մի կտոր հաց ուտեին ու օղորմային իր տղայի հիշատակը։Իր տղայի...սակայն պետք էր դիմանալ։
Երբ հյուրերն արդեն տեղավորվում էին սեղանի շուրջ,կինը մտաբերեց իր տղայի վերջին ցանկությունը։
-Ժողովուրդ ջան,բալես մի խնդրանք ուներ։Չհասկացա,զառանցում էր,թե հասկանալով էր ասում,բայց խնդրում էր,որ իր հոգեհացի սեղանի շուրջ միայն այն մարդիկ նստեն,ովքեր դարդ ու ցավ չունեն։
Մարդիկ հարցական հայացքով նայեցին միմյանց,ապա նորից նայեցին կնոջ փոքր-ինչ այլայլված,սակայն իր տղայի վերջին կամքը կատարելու հստակ համոզմունքով հայացքին,սկսեցին հերթով դուրս գալ տանից։Կինը խառնվեց,վախեցավ,ամաչեց,փորձեց նրանց ետ կանչի։Սակայն ոչ ոք չմնաց։Բոլորը գնացին։
ՈՒ կինն այդ պահին հասկացավ այն,ինչ,թերևս,ցանկանում էր տղան իր մայրիկին հասկացնել։
Առանց դարդի ու ցավի մարդ չկա,բոլորն էլ մի ցավ կամ խնդիր ունեն իրենց սրտում,մոր ցավն էլ դարձավ տղայի մահը։Սակայն այդքան մարդ իր մեջ ուժ էր գտնում իր խնդիրներին դիմակայելու համար,տղան ցանկանում էր,որ իր մայրը այդքան մարդ տեսնելուց հետո,հասկանար կյանքի ճշմարտությունն ու մյուսներից ուժ ստանար կյանքը շարունակելու համար..."

-Մա~մ։
-Ասա՛,բալես։
-Մա~մ,շարադրությունս բերեմ,կստուգե՞ս։
-Բե՛ր։
Դպրոցում միշտ ատում էի շարադրություն գրելը,հատկապես ավելի կրտսեր դասարաններում։Որովհետև միշտ մի տեսակ խոհափիլիսոփայական բարբաջանք էր ստացվում։Անգամ հիշում եմ իմ կազմած առաջին նախադասությունը։Տվել էին հալումաշ բառը,իսկ ես անգամ չէի պատկերացնում,թե այդ բառն ինչ է նշանակում։Գրել էի.
Ես հալումաշ եմ լինում գազանանոցի կենդանիների առաջ։
Հալումաշ ասելով ես նկատի ունեի խղճալ։
Սակայն այդ օրը չգիտես ինչու սրտիս խորքում փոքր հույս էի փայփայում,որ այդ օրվա շարադրությունս խոհափիլիսոփայական ու առավել ևս բարբաջանք չի ստացվել։Տասնամյա երեխային հատուկ անհանգստությամբ տետրակս հանձնեցի մամային։
Երբ արդեն լիովին տարբել էի խաղով ու մոռացել էի բոլոր այն մարդկանց մասին,որոնք դարդ ու ցավ ունեն,մայրս ձայնեց։
-Մա՛ր։
-Եկա։-Հա՞,Մա՛մ։
-Մա՛ր,սա դու՞ ես գրել։
(Աչքիս էլի վատ է ստացվել։)
-Հա՛,Մա՛մ։
-Ոչ մի տեղից չե՞ս արտագրել։
(Թե՞ լավ է ստացվել։)
-Չէ,ազնիվ խոսք։
Միայն այդ պահին նկատեցի,որ մամայի աչքերը թաց էին։Առաջին պահին մտածեցի,թե խայտառակ վատ շարադրություն եմ գրել ու մայրս ինձանից կտրել է իր հույսը,սակայն նրա վերջին խոսքերն ինձ հույս ներշնչեցին։
-Մարիամ,բալե՛ս,երջանիկ մարդ կան,կան խնդիրներ,կան պրոբլեմներ,մարդիկ վիճում են,արտասվում,տխուր էլ են լինում,բայց երջանկությունը վեր է ամեն ինչից։Տե՛ս ինձ,ես երբեմն զայրանում եմ ձեր վրա,զայրանում եմ Կեծիի վրա,երբեմն անտրամադիր եմ լինում,բայց,բալե՛ս,ես երջանիկ եմ,որովհետև ձեզ ունեմ կողքիս,որովհետև այսպիսի հիանալի ընտանիք ունեմ։
-Հա՞,Մա՛մ։
-Հա՛,բալե՛ս։
Ու գրկեց մայրս ինձ։Փաստորեն մարդիկ երջանիկ լինում են...
Ես այդ շարադրությունս չտարա դպրոց,մայրս խնդրեց,որ ուրիշ մի շարադրություն գրեմ։Նա կարծեց,որ ուսուցչուհիս,չի հավատա,որ ես եմ գրել,իսկ դա ամենևին հաճելի չէ։Շարադրությունը,թերևս,մայրիկիցս ու ինձանից բացի ոչ ոք չկարդաց։Բայց այդ օրվանից հետո ես հասկացա։

Ես երջանիկ եմ։

среда, 24 августа 2011 г.

Հատված կոմունիստի օրագրից

Գլուխս դնելով բարձին ու սպասելով,որ քույս վերջապես գա քնելու,որպեսզի ննջարանի լույսն անջատեմ,փորձում էի քնել։Սակայն գլխումս պտտվող մտքերն ինձ հանգիստ չէին տալիս։Թվում էր,թե հիանալի մի բան եմ մտածել,որը կփրկի աշխարհը մարդկային ամենաստոր զգացմունքներից`նախանձից,ատելությունից,նյութապաշտությունից։Հավաքեցի ներսումս տարածված համարձակության կաթիլներն ու իննամյա երեխայի հաստատուն քայլվածքով անցա հյուրասենյակ,որտեղ հայրս կանգնած խոսում էր մայրիկիս հետ։Մայրս նստած էր բազկաթոռին,քույրս էլ`բազմոցին։Այդ պահին մտածեցի,եթե նա դեռևս բազմոցին է նստած,էլ ինչու՞ էի նրան սպասում։
Սակայն դա պարզելը իմ`հյուրասենյակում հայտնվելու գլխավոր առաքելությունը չէր։Կանգնեցի պապայի դիմաց,մեջքս ձիգ պահած,գլուխս բարձր մտածում էի,թե ինչպես պետք է ճիշտ սկսել,որ կարողանամ խոսքս մինչև վերջ ասեմ ու հասկացնեմ բոլորին իմ մտքի թռիչքը։
-Պա~պ։
-Ասա՛,բալե՛ս։
-Պա~պ,ավելի լավ չէ՞ր լինի,եթե աշխարհում ընդհանրապես փող չլիներ։Ասենք ամեն մեկն իր գործը կաներ առանց գումարի,հետո երեկոյան կգնային խանութ,տան համար ամեն ինչ կվերցնեին առանց գումարի ու տենց բոլորը երջանիկ կլինեին։
Հայրս դեռ չէր հասցրել պատասխանել,երբ քույրս բացականչեց.
-Ո՞նց կարող է գումար չլինել,այդ ժամանակ Պիկասոյի կտավները քո մուկիկ-ձուկիկից ոչնչով չեն տարբերվի։


Ես էլ,հուզվելով,իննամյա երեխային հատուկ զայրացած ձայնով բացականչեցի.

-Ու՞մ են պետք Պիկասոյի կտավները,երբ մարդիկ սովից իրար կոկորդ են կրծում։
(Տեսնես այդ ժամանակ որտե՞ղից գիտեի այդ արտահայտությունը։)
Հայրս էլ ծիծաղելով դիմեց մայրիկիս.
-Մեր տանը կոմունիստ է մեծանում։
Ապա մեղմ ժպիտով գլուխս շոյելով ասաց.
-Ոչինչ Մարիամ ջան,դու ընդամենը ինը տարեկան ես,Ստալինն ու Լենինը մեծ մարդիկ էին,կմեծանաս,կհասկանաս։
Ես շատ վրդովված անցա սենյակ`տենդագին մտածելով Պիկասոյի կտավների ու մարդկանց աղքատության մասին։Եվ երբ գլուխս կրկին հպվեց բարձին,մտքերի տարափը նորից ուժեղացավ։
"Մի՞թե Պիկասոն իր "Երազանք"-ը կտավին պատմելիս մտածում էր,թե որ մի միլիոնատերը կբացի իր հաստափոր քսակն ու իր հավաքածուն կհարցստանի դալինյան երազանքով,միայն որպեսզի ասի,որ նա Պիկասոյի նկա~ր ունի։Կամ Վան Գոգը մարդկությանը մի փունջ արևածաղիկ նվիրելիս մտածու՞մ էր,թե որ աճուրդում ու ինչքանով կվաճառվեն իր ծաղիկները։Համոզված եմ,որ ոչ։Իսկ եթե գումար ու փող ասվածը չլիներ,Պիկասոյի ու Վան Գոգի նկարներին կտայինք ոչ թե նյութական,այլ հոգևոր արժեք։Չէինք մտածի,թե ինչ արժեն իմ մուկիկն ու ձուկիկն ու Վան Գոգի Արևածաղիկները,այլ կմտածեինք,թե որն է հոգեպես ավելի բարձր...բայց ո՞նց..."

Այդ րոպեին ես ընդամենը ինը տարեկան էի,ինչպե՞ս էր այդքանը գլխումս տեղավորվում,չգիտեմ,բայց այդ պահից սկսած ես գիտեմ,որ փողը ստիպում է մեզ ամեն ինչին նայել նյութական աչքերով։Թերևս կոմունիստների և իմ գաղափարը համընկնում է,սակայն Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների հիմքում ընկած էր բռնությունն ու անազատությունը։Իսկ ես լրիվ մի այլ աշխարհ եմ պատկերացնում։

Ախր Մայր-բնությունը մեզ ոչինչ չի~ վաճառել,այդ դեպքում ինչու՞ ենք մենք վաճառում։Մի՞թե հողի ներքին շերտերում նավթ ունենալու համար մենք մայր բնությանը վճառում ենք նյութապես։Ո~չ,դեռ մի բան էլ հակառակը,քանդում ենք,ավիրում ենք,աղտոտում ենք օդը ու վաճառում ենք նավթը...Իսկ եթե մի պահ ընկնենք երազանքների գիրկը...

Պատկերացրե՛ք փոքրիկ մի քաղաք։Այնտեղ ապրում է մի հացթուխ,մի խանութպան ու մի հավաքարար։

Առավոտյան հավաքարարը ջանասիրաբար մաքրում է ամբողջ տեղանքը։Ավարտելով իր գործը`նա հացթուխի մոտից հաց է վերցնում,մի քանի ջերմ բառ է փոխանակում նրա հետ,հացթուխն էլ գոհ է,որ մաքուր է իր տարածքը,չէ՞ որ հաց թխելու առաջին պայմանը մաքրությունն է։Ապա այդ հավաքարարը կմտնի խանութ,կվերցնի մի քանի մթերք ու մի քանի բառ էլ գոհ խանութպանի հետ կփոխանակի։Երեկոյան խանութպանը կվերցնի մի քանի մթերք իր,մի քանի մթերք հացթուխի համար.մի քանի հաց հացթուխից ու երեքն իրար հետ ջերմ ապրելով կշարունակեն կյանքը։


Երա~զ։Սակայն սա անհնար տարբերակ է,քանի դեռ դրան չեն միացել աշխարհի բոլոր բոլոր պետությունները։Ինչքան էլ մենք բաժանվենք ռասսաների,պետությունների ու ազգերի,միշտ գոյություն ունի փոխադարձ կապ։Ու եթե բոլորը չհամախմբվեն,կրկին կստեղծվի Խորհրդային Սոցիալիստական կայսրություն...
Հայաստանն անվճար մրգեր ու բանջարեղեն կարտահանի,Ռուսաստանից անվճար նավթ կստանա...Աֆրիկան կարտահանի իր ադամանդները.երեխաներն էլ կուշտ ու առողջ կլինեն...
Այս ամենն այնքան նման է հեքիաթի,որ մի պահ անգամ երջանկությունից արտասվել եմ ուզում,ախր ամեն ինչ այնքա~ն պարզ է...Իսկ Պիկասոյի նկարնե՞րը...Իսկ հարուստ լինելու ձգտումները,իսկ որևէ նպատակ ունենալու բաղձանքը..

Այսօր բոլորիս նպատակների մեջ է մտնում լինել հարուստ ու հաջողակ,սակայն երբ վերանա փողը,դա չի նշանակում,որ կվերանան բոլոր երազանքները։Մարդիկ կսկսեին սեփական պետության համար լավ մասնագետ դառնալու մասին երազել,կերազեին դառնալ աշխարհի ամենաբարի ու ամենազարգացած մարդիկ..
Իսկ Պիկասոյի նկարները մենք կգնահատեինք ոչ թե արծաթադրամներով,այլ խոնարհվելով նրա արվեստի առաջ...
Չէր լինի պատերազմ,չէր լինի կռիվ,չէր լինի կեղտ...ու վերջապես մենք մարդ կդառնայինք...

Ու եթե սա անգամ պարզապես մի հիանալի երազ է,ես հուսով եմ,որ կգա մարդկային ինքնազարգացման մի այնպիսի էտապ,թեկուզ ինձանից հարյուրամյակներ հետո,երբ այս երազը կլինի իրականություն,երբ Պիկասոյին մենք կնայենք հոգևոր աչքերով,իսկ մարդիկ սովից իրար կոկորդ չեն կրծի...

вторник, 23 августа 2011 г.

Խոսակցության մի պատառիկ հուզված սրտից

Ընքերցե՛ք այս երաժշտության ներքո...
Այսօր`21-րդ դարում,զգույշ եղեք բարության հետ...մարդկային սիրտը միշտ չէ,որ կարող է դիմանալ դրա մեծ չափաբաժնին...Կարծրացե~լ են մեր սրտերը...
Ես ինձ բարի մարդ եմ համարում,բայց միշտ չէ,որ բարություն եմ տեսնում...դրա համար չափից դուրս շատ բարություն ստանալուն սիրտս չի դիմանում...
Այսօր,երբ հանդիպում եմ մաքուր ու ազնիվ զգացմունքների,ակամայից հուզվում եմ...հուզվում եմ նման գեղեցկությունից,հուզվում եմ,որովհետև ներսումս հույս է ծնվում...
երբ Տոտոս գլխիկոր,բայց խորաթափանց իր աչքերով գալիս,գլուխը դնում է կրծքիս ու քնում ,երբ զգում է,որ ես հիվանդ եմ,երբ ես մրսում եմ,խաղը թողնում,գալաիս է պառկում կողքիս,որ իր մորթիով ինձ տաքացնի...չհուզվել ես չեմ կարող...
Երբ տեսնում եմ,թե ինչ մաքրություն կա կենդանիների,ու ինչ աղբ մարդկանց մեջ,ես հիասթափվում եմ մարդկային ցեղից...բայց երբ աղբի մեջ հանկարծ ոսկու փայլ եմ տեսնում,փողոցային մուրացիկի պես ես հրճվում եմ...այսօ~ր էլ սնունդ գտա..հոգևոր սնունդ
Փող ու փող ու փող...
Ամեն անգամ մի մուրացիկի մի դրամ ավել տալիս,մի փոքրիկ կենդանու կերակրելիս,մի ձագուկի համար տուն գտնելիս մտածում եմ,որ նրանց սերն ինձ դեռ շատ պետք կգա...

Ես ապրում եմ այդ օրենքով`ոսկի օրենքով...
Դիմացինիդ հետ վարվի՛ր այնպես,ինչպես կցանկանայիր,որ վարվեին քեզ հետ...

Անգամ,եթե ես այսօր դատապարտում եմ դաժանությունը,թող մի օր էլ ինձ դատապարտեն,եթե կյանքի քաոսում ես էլ դաժան դառնամ...
Եթե ես մի օր ընկած լինեմ,եթե ես մի օր կորած լինեմ ցեխի մեջ,կուզեմ,որ վերևից օգնության մի ձեռք իջնի...
Բարությունն ու սերն այսօր մարդուն ավելի հեշտ կստիպեն արտասվել,քան դաժանությունն ու ցավը...Բարությունն արդեն խո~րթ է մեր հոգուն...
Հիշեցի,որ պապան միշտ երազել է մանկատուն բացելու մասին,իսկական մանկատուն,որտեղ երեխաները ոչնչի կարիք չեն ունենա...անգամ հիշում եմ,որ մի անգամ թերթում մի մանկատան մասին ընթերցեց..,որն ապահովված էր ամեն ինչով,բոլոր երեխաները ստանում էին մասնագիտություն,ընդունվում էին ԲՈՒՀ-եր,ունենում էին սեփական բնակարան...ու զգացի,թե ինչպես էր հուզվել...ցավոք,նա այդպես էլ չկարողացավ իրականացնել իր երազանքը...հուսով եմ,որ ես կկարողանամ...
Պապայիս մի ասածը հիշեցի.Երկու նենց աղջիկ ունեմ հազար հատ տղու հետ չեմ փոխի...

Անցյալի ուրախ հիշողությունները ներկայում երբեմն ցավոտ են լինում...


понедельник, 22 августа 2011 г.

Չսպիացող վերքեր էլ կան...

Կարող եք ընթերցել գեղեցիկ երաժշտության ներքո(երաժշտության վերնագիրն ու գրառման բովանդակությունը միմյանց հետ կապ չունեն)։
Չկա այն,ինչ կար..
Չկա նա,ով կար...
Հիշողություններ...անցած օրեր...երջանիկ օրեր...օրեր,որոնք ստիպում են ժպտալ։Սակայն և օրեր,որոնք ստիպում են արտասվել...բայց ես ամենից շատ վախենում եմ այն օրերից,որոնք հիշելիս արտասվում եմ`ժպտալով։
Կա ցավ ու արցունք։Սակայն կա սեր,կա երջանկություն,ուրախ ժպիտ ու էլի կա արցունք։
Երեխա էի...մանուկ,մի փոքրիկ մանուկ,երջանիկ էի,վախենում էի դպրոցում ցածր գնահատական ստանալուց...երեխա էի,էլի մի փոքրիկ մանուկ,սակայն արդեն վախենում էի կորցնելուց...
Վախենում էի ներկայից,ցավում էի անցյալից,ապագայի մասին լուռ էի...
Սովորեցի...
Սովորեցի,որ վերքեր կան,որոնք չեն սպինում։
Սովորեցի,որ հիշողություններ կան աղի նման`
Հոգուն անհրաժեշտ,սրտի ցավոտ վերքին`դառն ընկերակից...
Հասկացա,որ չկա այն,ինչ կար,որ չկա նա,ով կար։
Կորցրեցի։
Հասկացա,որ փոխվեց ամեն ինչ։
Երեխա էի,փոքրիկ մի մանուկ,մեծանում էի...
Մեծանում էի նրա խրատներով ու խորհուրդներով...
մեծանում էի նրա ձայնի տակ
ու քնում էի նրա երգով...
Երեխա էի,փոքրիկ մի մանուկ,երդվեցի նրան,որ այլևս երբեք չեմ խաբի։
Համա թե սուտասանն էի,երբ երեխա էի,փոքրիկ մի հիմարիկ։
Սակայն խոստացա նրան ու պահեցի խոստումս,բայց ամաչում էի նայել իր աչքերի մեջ,վախում էի,թե հիասթափեցրել եմ...
Չէի հասկանում,որ ես նրան հիասթափեցնել,այն էլ մանկական անմեղ սուտով չէ~ի կարող։
Անփորձ մի աղջնակ,հպարտ նրանով,երջանի~կ էի ես...
Սակայն մի օր հասկացա....
Որ փոխվեց ամեն ոք ու ամեն ինչ...
Որ չկա այն,ինչ կար,որ չկա նա,ով կար...երբ փոքրիկ մանուկ էի,անփորձ մի երեխա...

воскресенье, 21 августа 2011 г.

Ոչ թե գաղտնի,այլ գաղտնիքներով...մաս 2


Նյութն ավելի լավ ընկալելու համար նախ ընթերցե՛ք առաջին մասը։
Նախորդ գրառման մեջ ես ձեզ արդեն ասացի,թե որն է մասոնների գլխավոր նշանը։Ու եթե հիմա լարենք մեր հիշողությունը,որտե՞ղ կգտնենք այդ նշանը...
Իհարկե,մեկ դոլլարանոց թղթադրամի վրա։Իսկ թղթադրամների վրայի հոլոգրաֆիկ նշաններն ու պատկերները պատահական սկզբունքով չեն արվում։

Իրականում մասոններն ամենուր են և հենց նրանք են,ում չենք էլ կասկածում։Ինչպես ասում էր Դեն Բրաունը`
Մասոնականությունը գաղտնի կազմակերպություն չէ,այլ կազմակերպություն է գաղտնիքներով։
Աշխարհի ամենահայտնի ֆիզիկներից մեկը նույնպես մասոն է եղել։Եթե կարդացել եք այս գրառումն,ապա արդեն գլխի ընկաք,թե ում մասին է խոսքը։Իհարկե,Նյուտոնի։Գիտնական Բոյլի անձնական արխիվում գտնվել է մի նամակ Նյուտոնի կողմից`մոտավորապես այսպիսի պարունակությամբ.
-Բո՛յլ,ընկերս,ե՛կ լռենք այլ հայտնագործության մասին,այլապես մարդիկ կտուժեն սեփական խելքից։
Նյուտոնը գիտնական մասոն էր,ով,կատարելով մի նոր հայտնագործություն,հասկացել էր,որ դրա բացահայտումը հասարակ մահկանացուներին կարող է հանգեցնել աղետների։Քանզի օրինակ լուցկու տուփը կարող է ճիշտ օգտագործվել մեծահասակի ձեռքում,սակայն ավերածություններ անել երեխայի անփորձ մատներով...



Շարունակենք հայտնի մասոնների շարքը։
Վստահորեն կարող եմ ասել,որ Ամերիկայի և ոչ մի նախագահ պատահական սկզբունքով չի ընտրվել։Ամերիկայի նախագահներից շատ-շատերը եղել են մասոններ։Նրանք`մասոնները,գալիս են իշխանության գլուխ,որպեսզի ապահովեն մասոնական եղբայրության պաշտպանության տակ գտնվող գաղտնիքների ապահովությունը`օգտագործվելով իշխանության իրավունքները։Այսօր էլ Ամերիկայի և ոչ միայն Ամերիկայի բոլոր կարևոր անձանց մեծամասնությունը կազմում են մասոններ`գլխավոր դատավոր,նախարարներ,պատգամավորներ,վարչապետ և այլն։
Սակայն ամեն մասոն չէ,որ տեղյակ է եղբայրության բոլոր գաղտնիքներին։Մասոններն ունեն "հասունության աստիճաններ"։Առաջին աստիճանի մասոնը համարվում է դեռևս աշակերտ,իսկ արդեն երրորդ աստիճանինը`եղբայրության լիիրավ անդամ։Սակայն միայն վերջին`33-րդ աստիճանում մասոնը կարող է տեղեկանալ եղբայրության բոլոր գաղտնիքների մասին։Պետք է նաև նշեմ,որ իրենք`մասոնները,անձամբ չգիտեն պահպանվող գաղտնիքները։Նրանք միայն գիտեն գաղտնիքներին տանող քարտեզների տեղն ու դրանք վերլուծելու մեթոդները,քանզի քարտեզները սովորական տեսք չունեն...
Աշխարհին ամենահայնտի մասոնները...թերևս ոչ բոլորը գիտեին նրանց`մասոնական եղբայրության անդամ լինելու մասին.
Ջորջ Վաշինգտոն(ԱՄՆ առաջին նախագահ),Պետրոս Առաջին(Ռուսական Կայսրության առաջին կայսր),Պետրոս Երրորդ(ռուսական կայսր),Պավել Առաջին(Ռոմանովների դինաստիայի ռուսական կայսր),Ալեքսանդր Սուվորով(ռուսական զինվորական մշակույթի գլխավոր հիմնադիր),Ալեքսանդր Պուշկին(աշխարհահռչակ ռուս գրող),Գյուգո Վիկտոր Մարի(ֆրանսիական ռոմանտիկ գրականության հայր),Յոհան Վոլֆգանգ Գյոթե(աշխարհահռչակ գերմանացի գրող),Ռուզվելտ Ֆրանկլին(ԱՄՆ-ի 32-րդ նախագահ),Իսահակ Նյուտոն(աշխարհահռչակ ֆիզիկոս),Նոբել Ալֆրեդ(քիմիկոս,պայթուցիկ նյութի հայնաբերող),Ֆրենսիս Բեկոն(անգլիացի փիլիսոփա,մտածող,քաղաքական գործիչ,պատմաբան),Միտչելլ Էդգար Դին(ամերիկացի տիեզերագնաց),Ջոն Գլենն(տիեզերագնաց,Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի օդաչու),Էդվին Յուդջին(ամերիկացի տիեզերագնացգիտությունների դոկտոր,BBC գնդապետ),Լերոյ Գորդոն(ամերիկացի տիեզերագնաց)։

Եվ վերջում...
-Թու՛յլ մի տուր ծիծեռնակին տանդ մեջ բույն հյուսել...

суббота, 20 августа 2011 г.

Ոչ թե գաղտնի,այլ գաղտնիքներով...

Ընդհանրապես շատ մարդկանց մոտ մասոնների վերաբերյալ շատ բացասական կարծիք կա։Մասոններին է վերագրվում Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության անկումը,համաշխարային ճգնաժամը,պատերազմները,անհաշտությունները երկրների մեջ և այլն։Սակայն ամենահետաքրքիրն այն է,որ այդ մարդկանց մեծամասնությունը նորմալ պատկերացում անգամ չունի,թե ովքեր են իրենցից ներկայացնում մասոնները։
Իհարկե,յուրաքանչյուր մարդ էլ "անհայտից" վախենում է,օրինակ ասենք այլմոլորակայիններից կամ մթությունից։Որովհետև չգիտի,թե ինչ կա մթության մեջ,չգիտի,թե ովքեր են այլմոլորակայինները,չգիտի,թե ինչով են զբաղվում մասոնները։
Մասոնական առաջին խմբավորումները ձևավորվել են 17-րդ դարում Անգլիայի մայրաքաղաք Լոնդոնում։
Յուրաքանչյուր երկրում գործում է մասոնների առանձին եղբայրություն։Մեր հայրենիքում կան մոտավորապես 15-20 մասոն։
Մասոնական եղբայրության մեջ յուրաքանչյուր մասոն պետք է հավատա Աստծուն։Այսինքն եթե որևիցե մեկը աթեիստ է,ապա նա չի կարող դառնալ մասոն։Սակայն եղբայրության մեջ սահմաններ չկան,դու կարող ես պատկանել տարբեր եկեղեցիների,ունենալ տարբեր հայացքներ,սակայն պետք է ընդունես Աստծուն և նրա զորությունը։Մասոնները ունեն սիմվոլների մի ամբողջ շարան,որոնց առաջին մասնիկները փոխ են առել քրիստոնեությունից և հուդայիզմից։Մասոններն Աստծում համարում են "Տիեզերքի ճարտարապետ"։Ու չնայած նրան,որ մասոնները հավատացյալ են,եղբայրության շրջանակներում երբեք չեն լինում կրոնական բանավեճեր։Մասոնական եղբայրությունը կրոնական կազմակերպություն չէ,այն չի ենթարկվում եկեղոցուն ու հենց մասոնությունը իրենց չի ներկայացնում կրոնի առանձին ճյուղ։
Սակայն մասոնական փիլիսոփայության մեջ կան բազում տարրեր`վերցված քրիստոնեություն և այլ կրոններից։

Մասոնների ամենահայտնի նշանը եռանկյունն է,որի վերևի հատվածում պատկերված է աչք։Այս սիմվոլն ունի յուրահատուկ նշանակություն։Եռանկյունին խորհրդանշում է Սուրբ Երրորդությունը,իսկ աչքը`Աստծո ամենատես և ամենուր թափանցելու կարողությամբ ակը։
Մասոններն իրենց մեջ այդ նշանն անվանում են Լուսաշող դելտա։Այս նշանը մասոններին հիշեցնում է Աստծո`ամեն ինչին տեղյակ լինելու մասին։Իսկ լիբերալ մասոնականության մեջ Լուսաշող դելտան համարվում է լուսավորության սիմվոլ։Մասոններն,ինչպես և վարդախաչի եղբայրության անդամները,իրենց համար սուրբ առաքելություն էին համարում ծառայել մարդկությանը,նրան ետ պահել վերահաս վտանգներից ու ինքնաոչնչացումից։Ընդհանրապես մասոնները միշտ ոչ վատ հարաբերությունների մեջ են եղել իրենց երկրների ղեկավարության հետ,որովհետև...


Շարունակությունը երկորդ մասում(այսուհետ կփորձեմ ավելի կարճ գրել,որպեսզի տրվող ինֆորմացիան ընկալելն ու ընթերցելն ավելի հեշտ լինի)։

пятница, 19 августа 2011 г.

Վարդախաչի եղբայրություն կամ մոռացված հարստությունը

Թերևս այժմ այս գրառումը ընթերցողներից շատերը չեն ճանաչում այս հին նշանը,որն իր մեջ բավականին մեծ խորհուրդ է պարունակում։Այս նշանն օրգագործողները մեծ դեր են խաղացել անցյալի,ներկայի ու ապագայի սերունդների համար։Ավելի ճիշտ`նրանց բացակայությունը կհանգեցներ ամենասարսափելի պատկերացումներին։
Նշանի մեջ առաջինն,իհարկե,աչքի է զարնում խաչը,որին յուրաքանչյուրս ծանոթ է։Իսկ Խաչի կենտրոնում գտնվող նշանը կոչվում է Ցիրկումպունկտ։Այս նշանն ունի հազարավոր իմաստներ։Ալքիմիկների մոտ այն ոսկու նշանն էր,հին եգիպտոսում`աստծո,արևելյան փիլիսոփայության մեջ այն օգտագործվում է որպես մարդու երրորդ`հոգևոր աչքի բացման նշան,հին միստիկները այն համարում էին Աստծո աչքի նշան,իսկ մասոնների մոտ այն ասոցացվում էր հին միստերիաների հետ։Ցիրկումպունկտի նշանակությունը դեռ կարելի է շարունակել,սակայն այսօր կցանկանայի հենց վարդախաչի մասին խոսել։Սա,ինչ դուք տեսնում եք վերևում,վարդախաչ է։Իհարկե ցիրկումպունկտն այնքան էլ նման չէ խաչի,սակայն նրան վերագրվող իմաստներից մեկը հենց վարդն է։Վարդ`խաչի կենտրոնում։Սա Ռոզենկրեուցերների նշանն է։Ռոզենկրեուց գերմաներենից թարգմանաբար նշանակում է վարդախաչ։Այս նշանը Գերմանիայում հիմնված գաղտնի միստիկ օրդենի սիմվոլն էր։Ռոզենկրոյցերների օրդենը հիմնվել է ուշ միջնադարում գերմանացի քրիստոնյա Ռոզենկրոյցի կողմից։Օրդենի մեջ էին մտնում հիմնականում ալքիմիկներ,բայց նաև ֆիզիկներ,քիմիկներ և այլն։Օրդենն,ինչպես արդեն ասացի,գաղտնի էր և ուներ հատուկ առաքելություն։Այդ օրդենում գրանցված բոլոր անդամները պարտավոր էին ամենայն սրբությամբ գաղտնի պահել բոլոր այն բացահայտումները,որոնք կարող էին մարդու կյանքը հիմնովին փոխել։Եվ փոխել դեպի վատը,քանզի մարդկային գիտակցությունը միշտ չէ,որ կարող է այս կամ այն նորույթն օգտագործել իր շահի համար։Բերեմ մի օրինակ։Ինչպես գիտենք,համաշխարհային պատերազմի տարիներին ամերիկյան գաղտնի գործակալները Գերմանիայից գողանում են ատոմային ռումբի բանաձևն ու մեխանիզմի կառուցման ծրագիրը։
Ու այսօր կամ վաղը ատոմային ռումբը կարող է մեր գլխին պատուհաս դառնալ,եթե նույնիսկ չանդրադառնանք էլ Հերոսիմա և Նագասակի քաղաքներին։Այսպիսով,ատոմային ռումբի բանաձևը նույնպես մի հայտնագործություն էր,որը ծնվեցին մարդիկ իրենց իսկ սպանելու համար։Այն ինչ այն պիտի գաղտնի պահվեր ռոզենկրեյցերների ու մասսոնների կողմից։Բայց թե որ օրդենից եղավ "գազի արտահոսքը",ոչ ոք չգիտե...
Ռոզենկրեյցերները կապվել էին լյութերականության հետ։Ու ինչպես նշում է պատմաբան Դեվիդ Ստիվենսոնը,ռոզենկրեյցերները նպաստեցին Շոտլանդիայում մասսոնական շարժման զարմին։Մասսոնական շարժումից բացի Ռոզենկրեյցերներից առաջացան բազում այլ Գաղտնի Համագործակցություններ,որոնք,ըստ իրենց բնույթի,պարզապես Ռոզենկրեյցերների հետնորդներն են։
Տարիների ընթացքում ռոզենկրեյցերների հասարակ խաչը,որի կենտրոնում ցիրկումպունկտն էր,վերածվեց շքեղ խաչի`վրան փաթաթված փարթամ վարդով։
Ինչպես արդեն ասացի Ռոզենկրեյցների հիմնադիրը քրիստոնյա Քրիստիան Ռոզենկրեյցն էր,սակայն դա նրա իրական անունը չէր,որը հայտնի չէր և ոչ ոքի։Քրիստիանը դաստիարակվել է վանքում,այնուհետև նա Յերուսաղեմ գնալու փոխարեն նախընտրեց Դամասկայի,Ֆեսկայի և խորհրդավոր Դամկարայի նման իմաստունների հետ շփումը։Վերադառնալով հայրենիք`նա իրեն վերանվանեց Քրիստիան Ռոզենկրեյցեր և իր երկու աշակերտների հետ հիմնեց Ռոզենկրեյցերների օրդենը։Քրիստիանի կյանքի տարիների ընթացքում օրդենը կազմված էր ընդամենը ութ անդամից,որոնցից յուրաքանչյուրը գիտական որևէ ասպարեզում կա՛մ դոկտոր էր,կա՛մ բակալավր։Օրդենի աշխատանքն իրենից ներկայացնում էր բնության գաղտնիքների բացահայտում,դրանց պաշտպանություն և մարդկանց օգնելու պարտավորություն։Յուրաքանչյուր ռոզենկրեյցեր երդվում էր մարդկանց բժշկելու դիմաց գումար չվերցնել և իր մահից առաջ իրեն փոխարինող գտնել։
1600-ականներին Եվրոպայում Ռոզենկրեյցերների օրդենի բացահայտումը մեծ բում առաջացրեց։Ամենուրեք և անընդհատ տպագրվում էին ռոզենկրեյցերների իբր փաստաթղթերը,տարածվում էր միստիկ ինֆորմացիա,այն է թե`գոյություն ունի ալքիմիկների ու իմաստունների գաղտնի խմբավորում։Այդ խառնաշփոթն իր պիկին հասավ 1622 թվականին,երբ Փարիզի կենտրոնում գտնվող գլխավոր շենքերից մեկի պատին սկսեցին հայտնվել երկու արտահայտություն։
-Մենք,Վարդախաչի վեհ ներկայացուցիչներս,իրականում գոյություն ունենք և ծավալում ենք մեր գործունեությունն այս քաղաքում։
-Փնտրողի մտքերն իր իրական ցանկությունների հետ կբերեն նրան մեզ մոտ,իսկ մեզ`նրա։

Ռոզենկրեյցերների մասին կարելի է պատմել անվերջ։Նրանք իրոք խորհրդավոր խմբավորում էին ու ունեին միստիկ,բայց շատ կարևոր առաքելություն։Շարունակելով խոսել Ռոզենկրեյցերների մասին,անպայման պետք է խոսեմ նաև մասսոների մասին,որոնք այսօր ավելի տարածված են ու կան ամենուրեք։Իսկ որպեսզի սպասեք հաջորդ գրառումին ու հետաքրքրվեք մասսոներով,ասեմ,որ...
Նյուտոնը նույնպես մասսոն էր...


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...