суббота, 27 июля 2013 г.

Ածխաջրերի, սպիտակուցների, ճարպերի ու ճիշտ սննդակարգի մասին. մաս 1

Օգոստոսին, երբ նոր էի տեղափոխվել Գերմանիա, բացարձակապես ուշադրություն չէի դարձնում, թե ինչ եմ ուտում, ինչպես եմ սնվում, ինչքան կալորիա է պարունակում ընթրիքս և ինչքան ածխաջրեր եմ ընդունում մեկ օրվա ընթացքում։ Ունենալով նաև բավականին նստակյաց կյանք ուսումնական ծանրաբեռնվածության պատճառով` հասցրեցի մինչև ձմեռ բավականին նկատելի քանակությամբ քաշ հավաքել։ Ու դա ինձ բնականաբար դուր չեկավ։ Երբ դասերս սկսեցին մի քիչ թեթևանալ ու նույնիսկ արձակուրդ ունեցա, սկսեցի ավելի շատ հետաքրքրվել սնունդովս ու առհասարակ ճիշտ սնվելու կանոնակարգով։ Ինքս որպես ապագա կենսաբան բավականին լավ հասկանում եմ,թե ածխաջրերը, ճարպերն ու սպիտակուցներն ինչ դեր ունեն մեր օրգանիզմում, սակայն այն ժամանակ միայն դեռ տեսականորեն։ Հիմա նաև պրակտիկապես :) Ելնելով սեփական գիտելիքներից ու փորձից` կփորձեմ մի քանի հիմնական խորհուրդ տալ իրենց բացատրություններով։ Դրանց հետևելով սկզբնական շրջանում, եթե ավելորդ քաշ ունեք, կազատվեք այդ քաշից, իսկ հետո հեշտությամբ կպահպանեք նոր քաշը։

четверг, 25 июля 2013 г.

100 դրամի հաղթանակ, որ միլիոններ արժի

Երբ ցերեկը աշխատանքի էի գնում, արդեն մոտավոր պատկերացնում էի, թե ինչի մասին կցանկանայի այսօր գրառում անել։ Աշխատանքից հետո մտա վկոնտակտե-13 նամակ, արագ ֆեյսբուք էլ մտա. բոլորի գոռում էին`  հաղթել եենք։



Ամենամեծ ափսոսանքս այն էր, որ Երևանում չէի ու ոչ մի կերպ ֆիզիկական մասնակցություն չկարողացա ունենալ։ Նույն կերպ էլ ափսոսում էի Բարև, Երևան պայքարի ժամանակ։ Ես հավատում էի, որ կարելի է ինչ-որ բան փոխել, որ ժողովուրդը կարող է հասնել իր նպատակին։ Ես հերթական հուսախաբ եղողներից էի։

Մի քանի օր տևացող այս պայքարի ընթացքում ես հասկացա, թե որն էր Բարև, Երևան ու հասարակակն տրանսպորտի թանկացման դեմ պայքարի տարբերությունը։



Առաջինի դեպքում ժողովուրդը պատկերացում չուներ, թե ինչ պետք է արվի, ում պետք է հավատալ, ում հետևել, ում լսել, ինչով զբաղվել և վերջապես որ ուղղությամբ գնալ, որ նպատակին հասնել։ Ի՞նչ նպատակի։ Դա էլ դեռ հստակ չէր։ Ժողովուրդը չէր հավատում, որ հնարավոր է ինչ որ բան փոխել։

Երկրորդ դեպքում առաջնորդ չկար, առաջնորդը երիտասարդությունն էր։ Մեզ պետք չեկան երդումներ, խոստումներ, երկար ճառեր, բազմաբովանդակալից մամլո ասուլիսներ, ժամեր տևող հավաքներ, տարբեր տեսություններ։ Պրակտիկան տեսությունից միշտ էլ ավելի հետաքրքիր է։ Ու հենց այդ պատճառով էլ բեմ բարձրացան տաքարյուն երիտասարդները, ովքեր հավատալով միայն սեփական ուժերին ու սեփական դիմացկունությանը մղվեցին առաջ` հստակ իմանալով, թե ինչ են ուզում։ Իսկ հստակ պահանջն էր` վերադարձնել հին ուղեվարձը։ Բացի այդ ուղեվարձի նախկին սակագինը վերադարձնելն ավելի ռեաալ էր թվում, քան ՀՀԿ-ի ձեռքից իր գլխավոր դերը վերցնելը, որովհետև...պարզապես իջնում ես տրանսպորտից ու վճարում 100 դրամ։ Ուրիշ ոչինչ։ Բայց հենց դրանով էր պայքարը դժվար ու կարևոր։ Կարևոր էր ցանկացած քաղաքացու հույսը, հավատը, պայքարը։ Կարևոր էր, որ ցանկացածի մեջ կոտրվեր հնազանդվելու ու սեփական լուծը լուռ քաշելու լռությունը։ Կարևոր էր, որ հայը հասկանա, երկիրը պիտի կողմնորոշվի ու առաջնորդվի ժողովրդի ցանկությամբ, ժողովրդի օրենքով։ Եթե նույնիսկ երկրի գլխին նստած է մի իշխանություն, որին ժողովուրդը չի ընտրել։



Ես ապշած եմ։ Հաճելիորեն զարմացած։ Ես չէի սպասում նման համախմբվածություն, բազմակողմանի աջակցություն, բարեսրտություն։ Ու ամենահաճելի կողմերից մեկն էն էր, որ պայքարը դրական էր, ոնց որ կասեր Նավակ ճոճողը` դոբռիի մեջ։ Անձամբ ներկա չեմ եղել, բայց այն ինչ տեսել վիդեոներով, կարդացել եմ, լսել եմ, ինձ մոտ միայն դրական էմոցիաների տպավորություն է ստեղծել։ Պարզապես համատարած հուսալքության մեջ, երբ տեսնում ես, որ մենք կարող ենք համախմբվել ու միմյանց օգնելով, աջակցելով հասնել նրան, որ ժողովրդի խոսքն օրենք լինի, դրական զգացմունքներից բացի ուրիշ ոչինչ չես կարող զգալ։

Ֆեյսբուքում հերթական շնորհավորանքի ու ուռա-յի տակ մի կին գրել էր` իսկական հաղթանակ չեք տեսել։
Չգիտեմ կինը ինչ նկատի ուներ, թերևս ավելի շուտ պատերազմական մասշտաբով ինչ-որ հաղթանակ։ Իհարկե գլոբալ առումով թվում է, թե պատերազմի ժամանակ տարածք ետ բերելը շատ ավելի մեծ հաղթանակ է` ելնելով մարդկային և ֆինանսական ռեսուրսների կորուստներից։ Սակայն եթե անալիզ անենք, որ Երևանը` ՀՀ մայրաքաղաքը, հինգ օր առաջ լրիվ ուրիշ քաղաք էր, այսօր` լրիվ ուրիշ։ Ու պայքարողների հաղթանակը ոչ միայն պարզապես ուղեվարձը հին սակագինը չէ, այլ նաև այն ապացույցը, որ հայերը դեռ կարող են համախմբված լինել ու պայքարել, կարող են ստրկամիտ չլինել ու կառավարության պորտը տեղը դնել։ Ու հուսով եմ, որ այս հաղթանակի կարևորությունը նաև այն կլինի, որ սկիզբ կդնի ավելի լավ Հայաստանի համար մյուս պայքարներին։ Հուսով եմ, որ պայքարի ու հաղթանակի համն առած երիտասարդներն այլևս երբեք վայր չեն դնի իրենց զենքերը։ 

Ու ի վերջո, ինչպես շատերն էին նկատել, Տարոն Մարգարյանի մի խոստում այնուամենայնիվ ճիշտ էր. Երևանն այսօր ավելի լավն է։ :)

Ու վերջում մնում է միայն մի բան ասելու` ցավներդ տանեմ! :)


среда, 24 июля 2013 г.

Մի (մեծ) բաժակ սուրճի շուրջ


-Սթարբաքս-էտո պապսա։

Միշտ տենց էր արտահայտվում ուկրաինացի ընկերուհիս Սթարբաքսի ու հատկապես նրա գների մասին։ Երկուսս էլ ավելի մեծ հաճույքով օգտվում էինք ու ենք Բալզակ սրճարանից, որ իր ցանցի և քաղաքականության ու ընդհանրապես տեսակի առումով Սթարբաքսի եղբայրն է, բայց ինձ ավելի հաճելի է ու շատ ավելի էժան։
Եթե շարժվենք "եթե հեռախոս, ապա iPhone" տրամաբանությամբ, ուրեմն "եթե սրճարան, ապա Starbucks"։

Այսքանի հետ մեկտեղ հիմա Սթարբաքսում եմ, որովհետև Բալզակ մոտակայքում չկա, իսկ ես մեծ բաժակ սուրճի կարիք ունեի։ Ու պատանեկական այդ կամակորությունն ու "պրինցիպի ընկնելը" անցել է մոտս։ Ինչպես ասենք մի քանի տարի առաջ "յաղք" ու "ֆու" էի ասում բարձրակրունկներով աղջիկներին, իսկ հիմա պետք եղած ժամանակ լավ էլ հագնում եմ բարձրակրունկներ։ Նենց որ մի քանի տարի առաջ սպանեին, Սթարբաքս չէի մտնի, որովհետև "էտո պապսա", իսկ հիմա եթե սուրճի կարիք կա, լավ էլ կմտնեմ, կառնեմ։ Թվում է, թե դա անսկզբունքայնություն է ու հաստատուն կարծիք չունենալու արտահայտում։ Իսկ ինձ թվում է, դա պարզապես ինքնահաստատվելու անհագ ցանկության բացակայություն է։ Ինչ-որ տեղ թքած ունեմ տենց անհիմն սկբունքների վրա։ Ոչ այն մարդկանց եմ հասկանում, ովքեր վազում են ֆիրմայի, անունի, մոդայի ետևից, ոչ էլ նրանց, ովքեր շատ ակտիվ ու վառ կերպով հակամոդա ու հակա-անունի-հետևից-վազել են քարոզում։ Եսիմ։


вторник, 23 июля 2013 г.

18 տարեկան Մարիամ, ոչ թե Նեո

Բարև՛ իմ ընթերցող։ Այնքան ժամանակ է անցել բլոգումս կանոնավոր գրառումներ դնելու օրերից, որ կարծում եմ ընթերցողներիս 99,9%-ով կորցրել եմ։ Իհարկե ես գիտեի, որ այդպես էլ լինելու էր։ Մեկ ու կես տարի է գրեթե ,ինչ ոչինչ չեմ գրել։ Ու շատ եմ փոխվել։ Մեծացել։ Շատ եմ ուրիշը դարձել հատկապես վերջին տարվա ընթացքում։ Այնքան եմ փոխվել, որ նույնիսկ երկմտանքի մեջ էի` նոր բլո՞գ բացել, թե՞ այնուամենայնիվ շարունակել գրել հին, սիրելի բլոգում։ Չգիտեմ։ Որոշեցի շարունակել։ Երևի կոնտրաստային տարբերությունը շատ լինի՞։ Դա էլ չգիտեմ։ Մի տարվա ընթացքում սովորել եմ չամաչել չգիտեմ բառից, որովհետև չափից դուրս շատ բան կա, որ չգիտեմ։ Տենց ամաչելով ու՞ր կհասնեինք :))
Մի տարվա մեջ ես հասցրեցի ինքս ինձ ավելի լավ ճանաչել, ինձ հետ ավելի մոտիկից ծանոթանալ։ Մի քանի շաբաթից կլրանա ուղիղ մեկ տարի, ինչ ես Բեռլինում եմ, մենակ, առանց ընտանիքի, առանց հին ընկերների։ Երբեմն ամեն ինչ շատ հեշտ էր թվում, երբեմն չափից դուրս շատ 17-ամյա բարակ ուսերի համար։ Իսկ այսօր ես նորից ունեմ համարձակություն բլոգս բացելու ու գրելու` իմանալով հանդերձ, որ ո՛չ ընթերցող ունեմ, ո՛չ էլ սպասող բլոգսֆերայում։ Ֆեյսբուքում հիմա միակ հետաքրքրող թեման հասարակական տրանսպորտի գնի բարձրացումն է (վերջապես զգում եմ, որ իրոք կարողանում ենք ինչ-որ հարցի շուրջ համախմբվել, չէի ցանկանա մի անգամ էլ հուսախաբ լինել)։ Այնպես որ գրառմանս անհաջողակ լինելը իր ծնվելուց առաջ էլ դեռ պարզ էր, բայց զարմանալիորեն դա ինձ չի տխրեցնում։ Ու դա էլ մի ապացույց ինձ համար, որ ես մեծացել եմ։
Մի երկու ժամ առաջ գլխի ընկա, որ մի տարի առաջ ֆեյսբուքի չատումս մի 20 հոգի առնվազն օնլայն էր, կեսի հետ շատ ակտիվ նամակագրական կապ կար, մյուս կեսի հետ էլ` բավականին ակտիվ։ Իսկ հիմա չատս անջատված է ընդհանրապես, իսկ կյանքումս շատ քիչ մարդիկ կան։ Կարող եմ մատներիս վրա հաշվել անգամ։ Պատճառները մի քանիսն ու միանման.շատ ծանր տարի եմ ունեցել` չհասցնելով ծանոթանալ շատ մարդկանց հետ Գերմանիայում/Բեռլինում, Երևանից հեռանալու պատճառով շատերն ատագ մոռացան ինձ, ես էլ` շատերին։ Հասցրեցի օտար դառնալ երևանյան շրջապատիս ու չհասցրեցի դեռ հարազատներ գտնել Բեռլինում։ Հիմա մի տեսակ "կիսա" եմ։ Բայց մի տարվա ընթացքում դրան էլ եմ սովորել։ Սովորել եմ, որ ինչ էլ լինի, ես եմ իմ սխալների, անպատասխանատվության պատասխանատուն, որ եթե խնդիր ունենամ, հույսս կարող եմ միայն ինձ վրա դնել ու նկատել եմ, որ սկսել եմ շատ ավելի շատ մտածել։ Երբեմն չափից դուրս շատ։
Սովորել եմ նաև հանգիստ ընդունել մարդկանց ապշած հայացքները, երբ լսել են տարիքս և լսել են, թե որ երկրից եմ (ինձ հաճախ շփոթում են գերմանացու կամ ֆրանսիացու հետ, այնպես որ չեն հավատում իմ արևելյան ծագմանը)։
Մեկ էլ քիմիա եմ սովորել։ Տարվա մեջ երևի ամենամեծ նվաճումներիցս մեկն էր։ Նաև այն, որ ավարտական քննությունը ընտրեցի քիմիա ու 20 ստացա։ Այդ պահին ես հպարտ էի ինձով։
Հա, մեկ էլ իմացա, որ մարդ չի կարող անընդհատ երջանիկ կամ դժբախտ լինել։ Երջանկությունն ու դժախտությունը կարող են լինել մի պահ, մի ակնթարթ ու հետո տպավորվել շատ երկար ժամանակ։ Ասում են, որ մեր երջանկությունը հաճախ գիտակցում ենք միայն այն ժամանակ, երբ այն այլևս չկա։ Ես դրան չեմ հավատում։ Գիտե՞ք ինչու։ Որովհետև երջանկությունը եթե կա, դու կզգաս դա։ Մի պահ։ Մի ակնթարթ։ Բայց կիմանաս, որ կա։ Իսկ եթե դու դա մինչև այդ չես զգացել, ուրեմն մնացած ամեն ինչը սուտ հորինվածք էր։

Տարիս հաջողակ էր բավականին։ Ու շատ ծանր։ Բայց ես սիրում եմ այս մի տարվա ընթացքը։ Բեռլինի հետ ունեցած ծանր հիշողություններս։ Հատկապես Բեռլինի անվերջանալի ձմեռը։ Բեռլինն ինձ մի տարվա մեջ չափից դուրս շատ բան սովորեցրեց։

Մի խոսքով, ես վերադառնում եմ իմ բլոգ։ Ես Նեոն չեմ, չէ։ Ես Մարիամն եմ։ Ուղղակի Մարիամը։ Ոչ մի կեղծանուն, ոչ մի գրական անուն։ Ես Մարիամն եմ, արդեն 18 տարեկան, ապագա կենսաբան, ով նստած Բեռլինի հանրակացարաններից մեկի իր սենյակում թույլ լույսի տակ վերաբացում է իր բլոգը։

Գնացինք :)

понедельник, 17 июня 2013 г.

Անտարբերը, Մարիոն ու Երկու չինացին

Մինչև գնացքը հասավ, ուշացա ավտոբուսից։ Պիտի ուղիղ տասը րոպեի սպասեի մյուս ավտոբուսին, որովհետև նախորդն աչքիս դիմացով անցավ։ Կքայլեի մինչև մեր ուսանողական ավան, բայց նոր կոշիկներս ոտքերս սեղմում էին։ Գնացի կանգառ, նստեցի։ Կողքիս մի պապիկ էր նստած, "Բեռլին" թերթի հերթական համարն էր կարդում, ես էլ ձև էի տալիս, իբր չեմ կարդում իրեն հավասար։ Մյուս կողմից գեր կին էր նստած։ Մի քանի րոպե հետո կանգնեց, բոլորս խառնվեցինք իրար, պապիկն ու ես կտրվեցինք թերթից` մտածելով, որ ավտոբուսն եկավ, այն էլ պարզվեց, որ տիկինը քայլել էր ուզում։ Նրա գնալուց հետո մի ծեր, շատ նիհար, բայց կոկիկ հագնված տատիկ եկավ իր տեղը նստեց։ Նեղվեցի։ Չէի տեսել նրան։
Ուղիղ 17:48 ավտոբուսը եկավ կանգառ։ Լավ է, որ մեծ ավտոբուսներից էր, նստատեղերը բավականացրեցին։ Արդեն տասը ամիս է ինչ սովորություն ունեմ ավտոբուսում ու գնացքներում մեկական դրված նստատեղերն ընտրելու։ Պապիկն էլ գնաց ավտոբուսի ամենաետևը։ Թերթը մնաց կիսատ։

вторник, 31 июля 2012 г.

Գեղեցկացնում ենք գերմաներեն խոսքը *

Այսօր ես գերմանական շնչի պակաս և կարիք ունեմ, այնպես որ մյուս պատրաստի գրառումներս շարունակում եմ թողնել արխիվում,որպեսզի այսօր ևս մի քանի լեզվական առանձնահատկություններ յուրացնենք և օգտագործենք մեր առօրյայի գերմանական հատվածում։ :)

Այսօր կանգ կառնենք մի քանի կաղապարային արտահայտությունների ու բառերի վրա,որոնք ձեզ հնարավորություն կտան խոսքը առավելագույնս գեղեցիկ և քաղաքավարի դարձնելու համար։ 



воскресенье, 29 июля 2012 г.

Թող կուրծքս մի քիչ ցավի, որ սրտիս տեղն իմանամ...

Երեք բանաստեղծություն,որ նկարագրում են իմ ներկայիս տրամադրությունը :)

Ա՜խ, նորից «Բարի ճամփա»,
Ա՜խ նորից «Մնաս բարով»…
Մի տեսակ տագնապ կա, որ
Չես ասի ոչ մի բառով:

Գնում ես, չես էլ ասում,
Թե մեկ էլ երբ ես գալու,
Եկար էլ, ի՞նչ իմանամ
Ո՞ւմ մոտ ես մեղքդ լալու:

Ներիր ինձ, դու իմ բարև,
Իմ խելոք և իմ համառ,
Հարկադիր այս ծիծաղի
Եվ թաքուն լացի համար:

Գնում ես, էլ ի՞նչ ասեմ,
Սովոր եմ, կդիմանամ
Թող կուրծքս մի քիչ ցավի,
Որ սրտիս տեղն իմանամ:

Մի տեսակ տագնապ կա, որ
Չես ասի ոչ մի բառով,
Ա՜խ, նորից «Բարի ճամփա»,
Ա՜խ նորից «Մնաս բարով»…


среда, 25 июля 2012 г.

Սեղմում եմ բռունցքներս ու...


Ձեռքումս եղած ամբողջ ուժով մատներս սեղմում եմ ափիս`անընդհատ ավելի ձգելով ու ամրացնելով բռունցքս։ Ինչքան շատ եմ մատներս սեղմում ու փակում ափս,այնքան ավելի ուժեղ եմ զգում ձեռքիս միջի դատարկությունը։ Այն պարզապես այրում է ձեռքս, ասես գոռա` մի ապտակ հասցնելով ու հասկացնելով,որ մենա~կ եմ.. Հենց հիմա բռունցք արա ու ամբողջ ուժով մատներովդ ճնշի՛ր ափիդ։ Զգացի՞ր ամայությունն ափիդ։  Շնորհավորում եմ։ Դու սիրահարված ես…

воскресенье, 22 июля 2012 г.

Տո դուք էլ,ձեր ԵՊՀ-ն էլ...

Գիտե՞ք,եկել էի լրիվ այլ գրառում անելու։ Ավելի ճիշտ այդ գրառումս արդեն պատրաստ էր,սակայն մինչև այստեղ տեղադրելը սովորությանս համաձայն որոշեցի հետևել ստատիստիկային և տեսնել,թե որ կայքերից են մոտս հաճախումներ գրանցվել։ Հայացքս հանդիպես blognews.am կայքին։ Անցնելով հղումով,տեսա,որ վերջին գրառումս տեղ է գտել այդ կայքում։ Չհասցրեցի էլ դրա վրա զայրանալ,երբ նկատեցի մեկնաբանություններն ու...ի՞նչ ասեմ։ 
Ձեզ եմ ներկայացնում այդ մեկնաբանությունները,որոնք ինձ իրոք զայրացրին։ 


"Իսկ ես ընդունվել եմ ԵՊՀ ու շատ էլ երջանիկ եմ, որովհետև հնարավորություն չունեմ Ձեզ նման Գերմանիայում սովորելու, հա մի բան էլ` պետք չէ թերագնահատել ուրիշներին ու նրանց կրթությունը."


вторник, 17 июля 2012 г.

ԵՊՀ ես չեմ գնա

Այսօրվա լողի պարապմունքից հետո սիրտս մի տեսակ զզվելի կերպով էր աշխատում, այնպես,որ դրա պատճառով շնչառությունս ահավոր խորացել էր,տրանսպորտի միջի մարդիկ վրաս վախեցած հայացքներ էին նետում։ :D Հիմա էլ անտանելի գլխացավ ունեմ։ Երևի շոգն է մեղավոր։ Մեր տունն այնպես է դասավորված,որ եթե երկնքում կա Արև,այն կա նաև մեր տանը։ Ձմռանը գրեթե վառելիք չենք օգտագործում։ Հրա~շք։ Բայց այ ամռանը..խոսքը մեր մեջ շոգեխաշվում ենք։ Այ հիմա էլ,կիսաեփ վիճակում նստած,գլխացավս գրկած,սրտիս հետ կռիվ արած ձեզ եմ գրում։ Վարդավառի օրն էլ այնքան մեծ էնտուզիազմով եմ խաղացել,որ մինչ օրս աջ ոտքս բռնված է, այսօր ոնց կարողացա լողի տեղը դիմանալ...զարմանում եմ ինքս ինձ վրա :D Հա~, կարճ ասած, թքած ունենալով բոլոր այս ցավերի վրա ես շարունակում եմ լսել իմ սիրելի ծանր Ռոքն ու Մետալը ու ցանկանում եմ ձեզ հետ ուղղակիորեն խոսել նրա մասին,ինչ հիմա զգում եմ...

вторник, 10 июля 2012 г.

Անոթազարկ


Եվս երկու քայլ արեց դեպի ինձ։ Երբեք այսքան մոտիկ կանգած չէր եղել։ Հայացքն առանց աչքերիցս կտրելու իրար ամուր սեղմած ցուցամատն ու միջնամատը հպեց ձախ քունքիս։ Այնուհետև մատներն  սկսեց անփութորեն սահեցնել այտերովս.ասես պատահաբար սկսեց շոյել ծանրացած շնչառությունից կիսաբաց շուրթերս և ի վերջո մատները հասցրեց պարանոցիս`դանդաղ շարժելով,ասես երբևէ այդ նույն մատներով չէր շոշափել զարկերակս… Ճկուն շարժումներով գտնելով զարկերակս` սկսեց մատներով շրջանագծեր անել պարանոցիս վրա։ Նա գիտեր,դա իմ թույլ տեղն է։ Առաջ ձգելով պարանոցս`անհույս փորձ էի անում շուրթերովս ավելի մեծ քանակութամբ օդ գրկել։ Խեղդվում էի։ Փոքր-ինչ դողացող ձայնով ասաց.
-Սիրտդ բավականին արագ է աշխատում…

воскресенье, 8 июля 2012 г.

Սեր կես դրույքով






Երբ դեռ շատ փոքր էի,ինձ հաճախ ասում էին,որ Լուսնին երկար չնայեմ,այլապես ցածրահասակ կմնամ։ Փոքրիկ երևալու վախից հինգ րոպե ժամկետով թեքում էի գլուխս այդ շքեղ տեսարանից,հետո,շատ կարճ հիշողություն ունենալու պատճառով,նորից հետ էի վերադառնում նախկին զբաղմունքիս։ Երբ Լուսնի`Արևից գողացված շողերը շաղակրատելով քսմսվում էին տղամարդու նման մռայլ ու սև Երկնքին,թվում էր,թե սիրային փոքրիկ խաղ է աչքիդ դիմաց ընթանում։ Իհարկե,այն ժամանակ ես դա չէի հասկանում։ Պարզապես բնազդաբար նայում էի դրան։ Ձգում էր,հասկանու՞մ եք…


суббота, 30 июня 2012 г.

Օրագիր

6:47
Գրողը տանի~,կլինի՞ գեթ մի օր,որ կարողանամ գոնե մինչև յոթը քնել։ Չեմ ուզում այսքան շուտ ամեն ինչ սկսվի..

6:52
Բարի գալուստ գլխացավ։ Արդեն հինգ րոպե է,ինչ քեզ եմ սպասում։ Ապրես,որ եկար։ Ես այլևս մենակ չեմ։

7:00
Ու թե ինչու այսքան արագ պատրաստվեցի,որ հիմա պարապ նստեմ։ Չէ,լավ,պարապ նստել հնարավոր չէ, հազարավոր գործեր կան անելու։

7:14
Խնդրում եմ քեզ,ի սեր բոլոր սրբերի,գոնե հինգ րոպե լքիր միտքս,թող գործերիս վրա կենտրոնանամ։ Աղերսում եմ,հինգ րոպե մենակ թող ինձ..Ատում եմ քո սին ներկայությունն իմ կյանքում։ Սին,դատարկ։ Ատում եմ քո աններկա առկայությունն իմ մտքում։ Խանգարելուց զատ ուրիշ ոչինչ չես անում։ Սիրում եմ քեզ..

7։43
Հա,իհարկե քնած կլինես։ Հանգիստ,հրեշտակային քնո~վ։ Փակ աչքերդ,կիսաբաց շուրթերդ,որ պիտի թույլ տան քեզ ավելի խորը շնչել...Քնած ես..սիրու~ն։ Բայց չէ, դուրս արի ուղեղիցս թեկուզ քո աստվածային գեղեցկությամբ։ Չեմ ուզում այն տեսնել։ Գնա,գնա գրողի ծոցը։ Հանգիստ թող ինձ...Գնա~..




воскресенье, 24 июня 2012 г.

Ծանոթանում ենք։ Աննա Արոյան։

Ես ինձ բավականին վատ կզգայի,եթե ես,բլոգումս պատմելով իմ մեծ հաջողության մասին,վայելեի ձեր շնորհավորանքներն ու հպարտությունը,ու ոչինչ չպատմեի ինձ հետ հավասար պայքարած մի աղջկա մասին,ում ես արդեն 2 տարի է ճանաչում եմ։


Բնականաբար ոչինչ չեմ կարող պատմել նրա հույզերից,բայց կարող եմ պատմել այդ անձնավորության մասին,ով նույնպես Հայաստանի պատիվը բարձր էր պահել միջազգային այդ մրցույթում։


Աննայի հետ ծանոթ էինք հեռվից-հեռու։ Մենք Գերմաներեն լեզվի ուսուցման նույն ծրագրի մեջ էինք ներառված,ու թերևս ճանաչում էինք իրար դեմքով ու անուն-ազգանունով։ 2010 թվականին նրան և ինձ հնարավորություն ընձեռվեց երկու ամիս ապրել Գերմանիայում։ Մենք լինելու էինք տարբեր քաղաքներում,սակայն բավականին երկար ճանապարհ ունեինք միասին անցնելու,հատկապես եթե հիշենք,թե ինչպիսի արկածներով հասանք Գերմանիա...


Իսկ ինչպես ասում է հին հայկական ասացվածքը`մինչև մարդու հետ ճամփա չգնաս,չես ճանաչի։ :)


Ահա թե ինչպիսի Աննայի ես ճանաչեցի այդ մի քանի ժամվա և հետագա տարիների ընթացքում։

четверг, 21 июня 2012 г.

"Ու՞ր ես գնում էտ ֆաշիստնոց"

Նախորդ երկարաշունչ գրառումիցս հետո որոշեցի այսօր ավելի թեթև ու ինչ-որ չափով հումորային գրառում անել։ Ահա ձեզ եմ ներկայացնում մարդկանց առաջնային ռեակցիաներն այն բանին,երբ իմանում էին,որ 17 տարիս նոր լրացած մենակ մեկնելու եմ Գերմանիա`ուսումս սկսելու։  :D
  • Վաաաախ (երջանիկ)
  • Լուուու՞րջ (նախանձախառը)
  • գերմանացու հետ չամուսնանաս
  • չե՞ս կարոտի
  • բա շունի՞կդ
  • միասնական քննություն հանձնելու՞ ես
  • կմնաս Գերմանիայում,չէ՞
  • ե՞րբ ես գնում
  • Գերմանիայում շա՞տ են թուրքերը
  • Թուրքերից զգույշ կլինես
  • Որտե՞ղ ես ապրելու
  • Տատու չանես
  • Փիրսինգ չանես
  • Չծխես
  • Չխմես
  • Չքաշես
  • Երեխա գրկած հետ չգաս
  • Մենակ հայի հետ կամուսնանաս
  • չչաղանաս
  • կգնաս Շվեցարիա
  • Հայաստան կգա՞ս
  • ինձ նվեր կբերես
  • դե մի հատ Ֆոլկսվագեն կուղարկես
  • ա դու մոզգ ես
  • իրանց հաշվին ա,չէ՞
  • հենց նեղացնեն,ասա գամ,տեսնեմ դրանց
  • ու՞ր ես գնում էտ ֆաշիստնոց
  • դրանք ֆաշիստ են լրիվ,զգույշ կլինես
  • հա,լավ ա,գերմանացու էլ նման ես...


Ահա այսպիսի արձագանքներ եմ ես լսել։ Իհարկե դրանք ավելի շատ էին,պարզապես փորձեցի վերհիշել դրանցից ամենաշատ գործածվածները :)




среда, 20 июня 2012 г.

Ու ես վերադարձա :)


Ահա և ես։ Այո,ես լքել էի իմ ընթերցողին ուղիղ երկու ամիս։ Հեռացա անգլիական հրաժեշտով,ինչպես և միշտ սիրել եմ անել։ Հեռացել էի առանց ավելորդ բառեր ասելու,առանց ավելորդ սենտիմենտալության,գուցե և ձևականության։ Այստեղ ամպագոռգոռ բառերով չհայտարարեցի,որ "Օ,ես գնում եմ,ինձ հետ պահեք"։ Ում հետաքրքիր էր իմ բացակայության պատճառը,գտավ ինձ ֆեյսբուքում,այնպես որ ձեր իսկ թույլտվությամբ ցանկանում եմ շնորհակալությունս հայտնել նրանց,ովքեր անտարբեր չեղան և ցուցաբերեցին իրենց ուշադրությունը։ Ես հեռացել էի,որովհետև մեծ նպատակ ունեի։ Հասնելով դրան և իրագործելով իմ վաղեմի ցանկությունը`այսօր ես վերադարձել եմ`գլուխս բարձր և հաղթած...



Գրողը տանի,չեք պատկերացնի,թե ինչքան նորություններ են եղել այս երկու ամսվա ընթացքում։ Այսօր,երբ իմ վերջին քննությունն էր,ու ես ամբողջությամբ հրաժեշտ եմ տալիս  իմ դպրոցական կարգավիճակին, բավականաչափ խորթ էր ու անծանոթ այն զգացողությունը,որ ինձ սեղանի վրա տասնյակ գրքեր չեն սպասում,որոնցից էլ հարյուրավոր առաջադրանքներ ունեմ։ Խորթ էր նաև այն,որ հիմա օրս այնքան ծանրաբեռնված ու լեցուն չէ,ինչպես առաջ։ Հա,զբաղմունք անպայման կգտնվի,բայց ախր առավոտյան ժամը 8-ից մինչև հաջորդ այգաբաց տնային էլ չե~ս անելու։ Տարօրինակ զգացողություն է,երբ մոտավորապես այդպիսի գրաֆիկով ապրել ես 9 ամիս։ Ու հիմա ամեն ինչ կրկին գլխի վրա շրջվելու է...



воскресенье, 1 апреля 2012 г.

Մի քանի փաստ թռչունների մասին։ Օգնե՛ք նրանց ապրել։

Այսօր կանենք ավելի շատ տեղեկատվական գրառում։ Որպես ապագա կենսաբան իմ պարտքն եմ համարում ձեզ տեղեկացնել,որ այսօր թռչուննեի պաշտպանության միջազգային օրն է։ Թռչունները շատ կարևոր դեր են ունեն սնման շղթաների և էկոլոգիական համակարգերի համար։ Չափազանց մեծ է նրանց դերը հատկապես բույսերի սերմերի,պտուղների և ծաղկափոշու տեղափոխման մեջ։ Թռչունները լինում են առաջին,երկրորդ,իսկ երբեմն ավելի բարձր էկոլոգիական համակարգերում երրորդ և չորրորդ կարգի կոնսումենտներ(սպառողներ),որոնք սնվում են բույսերով, որդերով ու թռչուններով,մանր կենդանիներով`շրջապտույտի մեջ դնելով ու պահելով նյութերի անընդհատ հոսքը։

воскресенье, 25 марта 2012 г.

4 միջոց գերմաներեն գեղեցիկ խոսելու համար *

Եվ այսօր կանենք գերմաներենի առաջին դասընթացը։ 

Ցանկացած լեզվի համար առաջնայինը կարդալ իմանալն է։ Բնականաբար առանց կարդալ կարողանալու,հատկապես այսպիսի դարաշրջանում`համացանցային ոստայնում,դժվար կլիներ սովորել լեզուներ։ Բայց քանի օր այս գրառումը ընթերցելու են ոչ միայն սկսնակներ,այլ նաև լեզվին տիրապետող մարդիկ,ես որոշեցի գրառումը զուտ Այբուբեն սովորելու ձանձրալի կարգավիճակից փոխել մեկ այլ մակարդակի ու ձեզ սովորեցնել ճիշտ ընթերցել`հիմնվելով մարդկանց կողմից արվող կոպիտ սխալների վրա։ Որովհետև նույնիսկ լեզվաբանական ֆակուլտետի ուսանողները անում են այդ նույն սխալները։ Այնպես որ լեզվին տիրոպետողները կշտկեն սխալները,չիմացողներն էլ ճիշտը կսովորեն։

Ձեզ թվում է,ես պիտի սկսե՞մ նրանից,թե քանի տառ ունի գերմաներենը։ Ես դա չգիտեմ,ու լեզվին տիրապետելու համար դա մեզ բնավ պետք չէ։ Տարօրինակ է հնչում, բայց դա այդպես է։ ;)
Այբուբենի հետ կապված մենք կիմանանք միայն այն,որ սա ամենասովորական լատինատառ շարքն է,սակայն մի քանի ավելացումներով։ Գերմաներեն այբուբենը կազմված է լատինատառեր + ումլաութով երեք տառ+տառակապակցություններ։ Հիմա հասկանանք,թե որոնք են դրանք։


пятница, 16 марта 2012 г.

Բեմի մեծանուն դերասան

Սենյակում գրեթե ոչինչ չէր նկատվում,բացի մի կիսատ անկողնուց։ Այդ խեղճուկն էլ նկատվում էր պատուհանից ներս թափանցող Լուսնի աղոտ լույսի պատճառով,որն ասես դեռ ինչ-որ կերպ ուզում էր հիշեցնել,որ էլի առավոտ է գալու,որ միշտ չէ օրն այդքան մռայլ ու մութ լինելու։ Ու եթե ես լինեի փողոցի անդադար վազքի մեջ մտած ու հևիհև վազող հարյուր հազարավորներից մեկը,չէի էլ նկատի,որ անկողնու վրա փոքրիկ մանկիկի նման կուչ էր եկել մի մարդ։ Կուչ էր եկել այնպես,ինչպես իր դեմքի կնճիռներն էին հավաքվել իրար վրա,կպել իրար,ասես պատմելով կյանքի մի պատմություն,հիշելով մի մանկություն,այգուց թռցրած մի խնձոր,չհանձնած մի քննություն,սիրած մի կին,հաջող մի դեր,միայնակ ծերություն...Ծերուկի կենդանությունը հուշում էին պահի տակ մանկական խանդավառությամբ խառնվող ակոսները դեմքի։Ու ժպիտը։ Երևի երազ էր տեսնում։Լա՞վ,թե՞ վատ։Չգիտեմ էլ,հա~։Բայց երազ էր տեսնում։ Նա դեռ երազում էր,լա՞վ,թե՞ վատ,կարևոր չէ,գրողը տանի։ Նա դեռ կարողանում էր երազել,ուրեմն ապրում էր։ Սիրտս թեթևացավ։ Դանդաղ քայլելով մոտեցա անկողնուն ու կքանստեցի կողքին։ Ախ այդ Լուսինը,որը երբեք չէր պահում խաղի կանոնները,անխղճաբար լուսավորում էր Քնածի դեմքը.ասես դիտմամբ լույսի շողեր քցելով նրա հենց աչքերին,որ այդ միակ հաճույքից էլ զրկի նրան։ Բայց երևի Ծերուկի դեմքի մեղմիվ ժպիտը հենց այդ լույսի՞ց էր խաղում շուրթերի վրա։Վաղու~ց լույս չէր տեսել,մի պահ նույնիսկ վախեցա,թե աչքերը արդեն կուրացե~լ են,չեն տեսնում։ Բայց չէ~,եթե այդ աչքերն այդքան շուտ հանձնվողներից լինեին,այսօր ես դրանց չէի էլ տեսնի։ Չէի էլ նայի այս դեմքին,չէի էլ ընթերցի այդ կնճիռները,չէի էլ գրի այս տողերը։  


среда, 14 марта 2012 г.

Ցանկանու՞մ եք հպարտանալ լեզվի ձեր իմացությամբ։ Կարդացե՛ք այս հոդվածը

Ընթերցողներս երևի մի օր կհավաքվեն մեր դպրոցի մոտ,ինձ կքաշեն ու կծեծեն`իմ ուշ-ուշ գրելու պատճառով։ Իսկ ես որպես վախկոտ ու նվազ մարդ բնավ չեմ ցանկանում ծեծվել ընթերցողներիս կողմից ու նվաստանալ համադասարանցիներիս դիմաց,այդիսկ պատճառով ես պատրաստվում եմ նոր գրառում անել`բերելով հետս թարմ շունչ և նոր գաղափար։ :DԻնչ խոսքի բացակայությունն ունի իր լուրջ ու ծանրակշիռ պատճառները,որոնց մասին թերևս կպատմեմ հաջորդ գրառմանս մեջ։ Իսկ այսօր ես ձեզ կառաջարկեմ իմ մտքում ծագած ու դեռ մշակման կարիք ունեցող գաղափարս։ 


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...